Vertaalkreukels

2012-01-08T15:57:00.003+01:00

Let's get Wicked!

Gisteravond een spectaculaire voorstelling in Scheveningen gezien, samen met mijn dochter en een van haar vriendinnen. Wat een waanzinnig fraai gemaakte musical is dit en wat kan die Willemijn Verkaik fabeltastisch zingen! Decors en kostuums zijn een lust voor het oog en op het toneel gebeurde per scène soms zoveel dat we niet uitgekeken raakten. In het ontwerp van decor en kostuums zit een enorme hoeveelheid creativiteit, net als in de gave technische hoogstandjes. Hoe ingewikkeld sommige changementen soms ook leken, ze liepen voor het oog van het publiek gewoon soepel in elkaar over. De hele cast verdient een dikke pluim, maar wat mij betreft wordt de show toch wel gedragen door Willemijn Verkaik. Ze kruipt niet alleen in de huid van Elphaba, ze ìs het gewoon. In onze voorstelling nam Céline Purcell de rol van Glinda op zich en dat deed ze prima, maar ik vermoed dat Chantal Janzen nog iets steviger weerwerk had geboden aan Willemijn Verkaik. Hoewel we het verhaal niet kenden, konden we het prima volgen. Genoten heb ik bovendien van de speelse vertaling van Martine Bijl en van de humor die er in het stuk zit. Qua spektakel een prestatie van formaat, een musical die terecht is uitgegroeid tot een internationale hit en een van de beste musicals die ik ooit heb gezien. Ik kan dan ook iedereen alleen maar aanraden, nee, op het hart drukken: deze musical moet je gezien hebben!

2011-12-30T15:24:00.000+01:00

Jip en Janneke, de mjoeziekul

We hebben gistermiddag volop genoten van deze speelse en vrolijke musical voor de jeugd in een zaal vol intensief meelevende kinderen van allerlei leeftijden. Regelmatig schoten ook wij volwassenen in de lach, vooral dankzij de verstopte grotemensengrappen, die deze musical inderdaad voor de hele familie het bezoeken meer dan waard maken. Verder vond ik de herkenbare decorstukken, die zo weggelopen leken uit mijn eigen jeugd, aandoenlijk, net als de verhaaltjes van Jip en Janneke, die ik jaren geleden eindeloos aan mijn eigen kinderen heb voorgelezen - ze konden zich dat gelukkig zelf maar al te goed herinneren, dus ook voor hen was het een heerlijke reis terug naar hun jeugdherinneringen. Zoals het een goed theatertechnicus betaamt, deed zoonlief Tim zijn werk uitstekend achter de schermen. We zagen alleen zijn handen toen hij wat 'was' ophing... De jeugdige hoofdrolspelertjes bleken fraai vervaardigde poppen die zeer vaardig en vindingrijk werden voortbewogen. Ze gingen soepel mee met elke actie in de voorstelling, waarvoor hulde aan de zangeressen/actrices en de rest van de cast! De muziek van Fay Lovsky klonk als een klok, alleen de balans tussen zang en muziek was af en toe iets zoek, waardoor we niet alle gezongen teksten goed konden verstaan, maar dat mocht de pret niet drukken. Kortom, gaat dat zien! De voorstelling trekt nog tot en met eind maart door het hele land. Zie voor de speellijst www.jipenjannekedemusical.nl/. Na de voorstelling mochten we zelf ook nog een kijkje achter de schermen nemen. We raakten daardoor nog meer onder de indruk van de creativiteit en inventiviteit waarmee deze productie tot stand komt.

Een waardiger afsluiting van mijn weblog voor dit jaar kan ik niet bedenken. Ik wens alle lezers dan ook een plezierige jaarwisseling en een gezond, gelukkig en vooral inspirerend 2012!

2011-12-23T14:14:00.001+01:00

Kerst in aantocht...

Nog even en dan begint het lange kerstweekend. Dit jaar vieren we het 'gewoon' in familieverband en dat vind ik wel zo gezellig. Geen luxe vijfgangenmenu's, maar ouderwets gourmetten - nog altijd huizenhoog favoriet bij onze jong volwassenen, vooral als er flink kan worden geflambeerd. Het mag trouwens een wonder heten dat alle lampen boven onze eettafel nog heel zijn en dat we ook nog nooit brand hebben gehad, want de vlammen stijgen soms tot grote hoogte. Helaas voor de halve pyromanen bij ons thuis wordt het steeds lastiger om gourmetstellen op spiritus te vinden. We hebben er vorig jaar een paar moeten weggooien omdat de roosters door de grote hitte helemaal krom waren getrokken. Dat is lastig bakken. Anderzijds gaat flamberen op een elektrische stel niet bijster goed.

Inmiddels hebben we voor dit lange weekend al wel de nodige boeken, tijdschriften en dvd's in huis. Op mijn kijkverlanglijst staat onder andere Frozen Planet - daar heb ik al een paar afleveringen op televisie van gezien. Prachtig gefilmd, een documentaire in vertrouwde BBC-kwaliteit, dus een absolute aanrader. Maar eerst moeten er nog wat laatste vertalingen worden gemaakt, facturen verstuurd en back-ups geregeld. Morgen dan de laatste inkopen (of eigenlijk alle inkopen) en dan kan mijn lange weekend eindelijk beginnen! Alle lezers van mijn blog wens ik sfeervolle kerstdagen toe.

2011-11-30T15:25:00.001+01:00

Vrolijk Vertaalcongres

Afgelopen vrijdag werd het Nationaal Vertaalcongres gehouden in Amersfoort, met dit jaar als thema "het maatschappelijk belang van vertalers en tolken". Daarmee stak de organisatie alle vertalende en tolkende collega's een flink hart onder de riem! Vertalingen zijn overal en vertalen en tolken blijft mensenwerk. Het is maar dat u het even weet. We werden getrakteerd op een levendige presentatie van Joke Zwaal van PassworD, onder de aansprekende titel "Zonder vertalingen staat de wereld stil". Zelf sta ik niet zo dagelijks stil bij het feit dat we als vertalers zo'n belangrijke rol spelen in de economie, dus ik ben Joke erg dankbaar dat ze ons daar nog eens zo nadrukkelijk op wees. Daarop volgde een interessant gesprek over de Nederlandse literatuur als exportartikel met auteur Gerbrand Bakker, vertaler David Colmer en uitgever Eva Cossée over de door Bakker geschreven en veelvuldig bekroonde roman Boven is het stil. In Nederland is praktisch geen aandacht besteed aan de talloze bekroningen en dat vind ik nogal onbegrijpelijk, vooral als je bedenkt dat dit exportartikel bij uitstek in bijna twintig landen is verkocht. Zowel auteur als vertaler lazen hetzelfde fragment uit dit boek voor - een fraai staaltje vertaalwerk van een al even fraaie romantekst!

Een koffiepauze als korte onderbreking, waarna het presentatiestokje werd doorgegeven aan drie dames die ieder op geheel eigen wijze uitlegden dat vertalingen het smeermiddel van de economie zijn. Stephanie Aliwell deed dat vanuit haar functie Werving & Selectie bij de Franse Kamer van Koophandel, Lianne Baaij vanuit haar ervaringen als tolk-vertaalster Chinees en Anne Hoffmann als exportadviseur van Gateway to Germany. Frankrijk en Duitsland zijn van oudsher belangrijke handelspartners van Nederland, dus benadrukten zowel Stephanie als Anne het belang van goede voorbereidingen - en dus ook goede vertalingen - voor bedrijven die in beide landen actief de markt op willen. De ervaringen van Lianne Baaij als begeleidster van handelsdelegaties naar China spraken ook zeer tot de verbeelding van het publiek. Af en toe werkten ze trouwens ook behoorlijk op onze lachspieren! Voor een tolk komt er bij zo'n handelsbezoek dus heel wat meer kijken dan alleen vertalen van wat er wordt gezegd... Juist wat er niet wordt gezegd kan immers van doorslaggevende betekenis zijn voor het slagen van zo'n handelsmissie, nog even afgezien van etiquettevraagstukken.

Na een eenvoudige doch voedzame lunch werden we getrakteerd op een staaltje consecutief tolken in de praktijk: twee Vietnamese dames, eentje in prachtig Oosters gewaad, vertelden afwisselend in het Vietnamees en Nederlands het verhaal van hun vlucht (beiden kwamen ooit als bootvluchteling naar Nederland). Daarmee illustreerden ze prachtig hoe belangrijk tolken zijn voor mensen die hun verhaal kwijt willen. Een ander facet van tolkwerk werd geschetst door Maja Ruzic, hoofd van de sectie conferentie- en taaldiensten van het Internationaal Strafhof in Den Haag. Bij de zittingen van het Strafhof zijn tolken onmisbaar, maar Maja vertelde ons ook hoe lastig het soms is om de juiste tolk te vinden voor de verschillende talen die in voormalig Joegoslavië werden gesproken en hoe belangrijk dat gegeven is bij getuigenverhoren. Vervolgens kregen we een korte uitleg over het belang van tolken en vertalers voor de unit Buitenland van het KLPD. Dankzij hun werk kan Nederland namelijk gehoor blijven geven aan internationale rechtshulpverzoeken. Overigens onderschreef de volgende spreekster, de coördinator Tolken van de IND, dit belang: asielzoekers moeten hun verhaal immers ook kwijt kunnen. Daarna kregen we een praktijkvoorbeeld voorgeschoteld van een relatief jonge loot van de tolkenstam: gebarentolken. Mirte da Ponte en haar collega-invalster deden deze presentatie samen, waarbij Mirte 'gewoon' vertelde en haar collega het verhaal simultaan in gebaren vertaalde. Petje af voor alle gebarentolken die met hun dienstverlening voorkomen dat dove en slechthorende medemensen in een isolement belanden!

Na een korte theepauze - altijd prettig om te kunnen netwerken - begonnen we aan de laatste sessie met als thema "hoeders van de taal". Dit thema werd in theorie behandeld door Dik Huizing, adviseur van de Nederlandse taalafdeling van de Europese Commissie, maar vooral in praktijk gebracht in een wervelend optreden van taalkenner/columnist/uitsmijter Wim Daniëls, die ons via zeer inventieve gedachtenkronkels en dito sprongen nog eens even goed wakker schudde. Het gelach was dan ook niet van de lucht! Dankzij zijn meer dan snelle spreekstijl haalde hij de hem toebedeelde spreektijd ook nog eens ruimschoots. Het congres werd afgesloten met de prijsuitreiking voor Beste vertaler, tolk en vertaalbureau 2011 en een slotwoord door de directeur van ITV Hogeschool voor Tolken & Vertalers. Tijdens de borrel werden er bovendien door verschillende leveranciers nog prijzen uitgereikt aan de gelukkige collega's wier visitekaartje uit de stapel werd getrokken.

Waar we vorig jaar nog werden gewaarschuwd om vooral geen grijze muizen te blijven, kregen we dit jaar als boodschap mee om toch vooral trots te zijn op onze belangrijke rol in de maatschappij. Een loffelijk streven na deze inspirerende dag! Dank aan Teamwork, VZV en ITV voor de wederom uitstekende organisatie van dit congres: ik heb er met volle teugen van genoten! Op weg naar huis had ik geluk: ik wist, hoewel met de nodige vertraging, toch nog net te ontsnappen aan de grote sein- en wisselstoring rond Utrecht.

2011-11-16T16:44:00.001+01:00

Curieuze omweg van een vertaling

Vorige week vertaalde ik een artikel voor de website van Presseurop over een Zweedse journaliste van Palestijnse afkomst die wilde weten hoe het ervoor stond met de Arabische taal in Europa en een tv-serie heeft gemaakt van haar bevindingen. Ze had inderdaad een bordje bij zich met daarop de tekst "Spreekt u Arabisch?". Wie schetst mijn verbazing toen ik afgelopen maandag de gebruikelijke Taalpost (een uitgave van het Genootschap Onze Taal) ontving, met als eerste bericht:

1. Taalnieuws

- Een Zweedse journaliste van Palestijnse afkomst reisde door Europa met een bordje waarop de tekst 'Spreekt u Arabisch?' stond.
(Bron: Presseurop)

Blijkbaar was het artikel op de redactie van Taalpost - een uitermate interessante en onderhoudende nieuwsbrief die na aanmelding op de website Taalpost drie keer per week in je mailbox belandt - in de prijzen gevallen. Ik vond het erg grappig dat mijn vertaling via deze omweg nog eens onder de aandacht werd gebracht!

2011-11-06T18:04:00.001+01:00

Highlights of Chicago

Bij Ruitenberg Ingredients kunnen we terugkijken op een zeer geslaagde beurs. Onze Amerikaanse collega's hebben de komende weken in elk geval hun handen vol aan het nabellen van en napraten met de (potentiële) klanten die onze stand tijdens de Process Expo bezochten. Het zou natuurlijk prachtig zijn als die follow-ups ook het beoogde resultaat opleveren! Vlak voordat een aantal van ons richting vliegveld moest vertrekken, hebben we vrijdagochtend we nog maar even gauw een teamfoto laten maken. Vervolgens ging ik samen met kok Franklin en onze man van de vloeibare rook, Gerwin, op zoek naar onze koffers en een taxi.

De rij wachtenden op een taxi leek weliswaar behoorlijk lang, maar zulke dingen weten ze in Amerika prima te organiseren: iedereen bleef netjes wachten op zijn beurt en vooraan stonden twee mannen met fluorescerende hesjes aan die iedereen in een taxi dirigeerden. Zo waren we na hooguit 10 minuten wachten toch al op weg naar het vliegveld. Intussen konden we onderweg zelf ervaren dat er op vrijdagmiddagen in de VS niet meer zo heel hard wordt gewerkt, want we belandden in langzaam rijdend en stilstaand verkeer over 6 banen breed, kilometers lang. Uiteindelijk arriveerden wij desondanks nog ruimschoots op tijd voor het inchecken, maar moesten we bij het boarden iets langer wachten op de (KLM)-crew, die had vastgezeten in het verkeer! De terugvlucht verliep voorspoedig, maar onderweg vond ik het nogal onrustig en rumoerig in het vliegtuig, dus van slapen is niet zo veel terechtgekomen... Zaterdagochtend landden we een kwartier te vroeg op Schiphol, passeerden we ook nu vrij snel de douane en hoefden we niet al te lang op onze koffers te wachten. Het thuisfront had zich al voor de uitgang opgesteld voor een warm welkom. Reizen is heerlijk, zo thuiskomen nog fijner!

Curtisy of www.harrycarays.com

John, onze man in Amerika, weet aardig de weg in Chicago en heeft ons laten kennismaken met een paar befaamde restaurants in de stad, waar we niet alleen ongelofelijk lekker hebben gegeten, maar ook erg gezellig en sfeervol zaten. Een aantal daarvan wil ik hier niet onvermeld laten: Harry Caray's Italian Steakhouse, opgezet door de legendarische sportcommentator Harry Caray. Naast lekker eten kun je hier ook allerlei memorabilia kopen die met baseball te maken hebben. Verder kwam de ober hier met een enorm dienblad aanzetten met daarop alle steaks van de kaart rauw en in plasticfolie verpakt. Hij kwam de onderlinge verschillen haarfijn en met de nodige humor aan onze tafel uitleggen.

Curtisy of www.japonaischicago.com

Een andere aparte ervaring was Japonais, een restaurant net iets buiten downtown, waar we uitzonderlijk lekker Japans hebben gegeten. Ik bleek een wel heel avontuurlijk gerecht te hebben besteld: The Rock. Steengrillen op zijn Japans aan tafel. Het was eigenlijk een voorgerecht, maar qua portie voor mij uitermate geschikt als hoofdgerecht. Zelden heb ik zulke prachtig dunne plakjes uitzonderlijk zacht rundvlees gegeten! Vanuit mijn stoel had ik trouwens goed zicht op de toog waarachter de chef van de sushi's in opperste concentratie aan het werk was. Schitterend om te zien! Verder hebben we in fraaie jugendstilinrichting heerlijk gegeten in het Grand Lux Cafe, dicht in de buurt van ons hotel. Dit bleek meer een soort eetcafé te zijn zoals we die in Nederland ook wel kennen, met als voornaamste verschil de 'size of the plates', hoewel dat hier naar Amerikaanse maatstaven nog enigszins meeviel. Overigens doen Amerikanen absoluut niet moeilijk als je een voorgerecht bestelt als hoofdgerecht.

Curtisy of www.smithandwollensky.com

De laatste avond dineerden we in restaurant Smith & Wollensky, pal naast Chicago River. Een bijzondere ervaring, niet alleen vanwege de ligging van de grote zaal aan het water, de omvang en capaciteit van het restaurant (en de keuken!) en de massa bediendend personeel, maar ook vanwege de nauwgezette wijze waarop ze hun vlees laten besterven. In de vriesdroogkast met de omvang van een gemiddelde slaapkamer lagen op grote rekken enorme lappen vlees in verschillende stadia van besterven, allemaal keurig gelabeld. De enthousiaste rondleiding van de sous-chef werkte aanstekelijk en een beetje op onze lachspieren. Al met al een vrolijk intermezzo bij een toch al zeer gemoedelijk en gezellig diner. Ik had besloten om in dit beroemde restaurant van Chicago in elk geval vlees te bestellen en koos voor een relatief bescheiden portie in de vorm van drie overheerlijke 'tenderloin medaillons'. Daar heb ik met volle teugen van genoten, ook al bleef ik op twee en een halve medaillon steken. De twee andere dames in het gezelschap vroegen en kregen het restant van hun steak in een elegante 'doggy bag' mee. De tekst op die tas vond ik een fraai staaltje understatement: Lucky Dog!

2011-11-04T17:28:00.002+01:00

Beursberichten

We hebben twee drukke dagen achter de rug, waarin veel worstjes werden uitgetest en waarin ook een aantal bestaande klanten onze stand kwamen bezoeken, met wie ik dus ook mocht kennismaken. Leuke bijkomstigheid vond ik dat er nog aardig wat familiebedrijven tussen blijken te zitten. Volgens onze man in Amerika mogen we blij zijn met een flink aantal bijzonder interessante 'leads' (mogelijkheden). Sinds woensdag is ons team versterkt met nog twee medewerkers uit Nederland en dat bleek een goede zaak: zo konden we toch alle belangstellenden de gevraagde uitleg geven.

Woensdagochtend heb ik een paar uur in zonnig en warm Chicago kunnen rondwandelen. Het was prachtig weer en ik heb genoten van de buitenlucht, de ambiance van zo'n grote stad en van Lake Michigan (ondanks de wind). Chicago heet niet voor niets 'the windy city'. Vanuit het hotel startte ik op weg naar Navy Pier, via de Chicago Riverwalk naar The Loop, een prachtige tocht, die eindigde met koffie & een muffin bij Starbucks.

We dineerden in bijzondere restaurants, zoals Smith & Wollensky, waar we een kijkje in de keuken en in de 'vleeskoelkast' mochten nemen, onder leiding van een ongelofelijk enthousiaste sous-chef. Maar ook in het Grand Lux Cafe, helemaal in Jugendstil ingericht, waar het eten heerlijk smaakte.

Na deze volle dagen is het vandaag een stuk rustiger. Vanmiddag vertrekken we iets voor het einde van de beurs naar het vliegveld en dan zit deze boeiende, spannende en leuke week in Chicago er al weer op. Ik vond het een bijzondere ervaring en ben erg blij dat ik een aantal klanten heb kunnen ontmoeten, maar bijvoorbeeld ook kennis heb kunnen maken met het team in Amerika. Over twee jaar wordt deze beurs opnieuw georganiseerd, dus Chicago, I'll be back!

2011-11-02T00:49:00.000+01:00

Downtown Chicago

Na een vlekkeloos verlopen vlucht arriveerden we maandagmiddag drie kwartier te vroeg rond 14.45 uur plaatselijke tijd op het vliegveld van Chicago. Binnen no time waren we de douane gepasseerd - ik heb weer een fraai stempel in mijn paspoort - en de bagage liep ook vlotjes van de band. Op naar ons hotel, het Conrad in downtown Chicago. Vanwege Halloween was een van de receptiemedewerkers getooid in een lange blonde pruik met flikkerende lichtjes op een haarband: een vrolijke boel dus. 's Avonds nam onze man in Amerika, John, ons mee naar Harry Caray's, een beroemd steakhouse vernoemd naar de oprichter, een befaamd baseballcommentator. Een bijzonder restaurant, zeer sfeervol en het eten smaakte ons prima, ondanks het feit dat het voor ons gevoel midden in de nacht was. We liepen vanaf het restaurant nog een paar 'blokjes' om tussen alle wolkenkrabbers tot aan de Chicago River, die dwars door de stad kronkelt. Zeer indrukwekkend allemaal! De koude avondlucht deed me goed na zo'n hele dag in het vliegtuig. Eenmaal terug in het hotel viel ik al vrij snel in slaap om na een paar uur alweer te worden gewekt door die typisch Amerikaanse sirenes van brandweer of ambulance.

Dinsdagochtend vertrokken we om 8 uur vanaf het hotel naar het beursgebouw, vergezeld van een heerlijk zonnetje. Chicago blijkt een zeer groene stad en zo konden we onderweg genieten van de vele bomen in prachtige herfstkleuren.

De stand van Ruitenberg Ingredients is fraai en praktisch ingericht. Helaas viel het aantal bezoekers een beetje tegen, hoewel er toch goede contacten zijn gelegd. Voor woensdag en vrijdag worden er duidelijk meer bezoekers verwacht. Onze kok had veel succes met de verschillende worstjes, maar vooral met de jalapeno-bacon, waar veel medestandhouders om ons heen maar al te graag even een praatje om kwamen maken. Aan het eind van de middag kregen we ook nog een hele schoolklas op de stand, die aanvankelijk enigszins vies keken naar de gepresenteerde snacks, maar al gauw niet meer wisten hoe snel ze onze laatste dagvoorraad naar binnen moesten werken!

2011-10-28T17:44:00.001+02:00

Chicago

Komende week zal mijn blog een paar dagen in het teken staan van mijn bezoek aan de Process Expo in Chicago (www.myprocessexpo.com). Deze beurs woon ik bij als bestuurslid (3e generatie) en ambassadrice van/voor ons familiebedrijf. Ruitenberg Ingredients heeft er een prachtige stand, dus laat de (nieuwe) klanten nu maar komen... De organisatie schrijft in superlatieven over dit evenement en verwacht 10.000+ bezoekers!

Voor mij dus even een weekje zonder vertalingen, maar met een duik in de 'American way of life', zowel tijdens de beurs als daarbuiten. Hopelijk blijft er voldoende tijd over om ook enkele highlights van deze enorme stad te gaan bekijken. Mocht het meevallen met de kou, dan zit er misschien zelfs nog wel een boottochtje over Lake Michigan in. Zojuist heb ik de laatste administratieve klussen voor Diets & Deutsch Vertalingen afgerond, dus wat mij betreft kan het weekend beginnen! Thuis staan er nog wel wat zaken op de agenda, vooral organisatorisch en praktisch van aard, zodat de rest van het gezin het makkelijk een weekje zonder mij af kan. Intussen heb ik mijn garderobe ook bij elkaar gesprokkeld (met dank aan Ellen voor haar hulp bij het uitzoeken van de accessoires, ze zijn een schot in de roos!) - zakelijk met een twist - dus die kan de koffer in. Chicago, here I come!

2011-09-19T22:39:00.003+02:00

Fietsen in Limburg

Het wordt langzamerhand traditie om half september naar Zuid-Limburg te trekken. Daar werd ook dit jaar de Mergelheuvellandroute georganiseerd (2 dagen afzien voor bikers over grind- en modderpaden in de heuvels of over de weg voor racefietsers). Manlief gaat met een fietsmaat de uitdaging aan op de mountainbike en doet 35 of 50 km (hangt onder andere af van de jaarlijkse conditie & de weersomstandigheden). Dit keer zijn we neergestreken in het Kasteeldomein Cauberg (Landal Greenparks) in Valkenburg – ja, precies, bovenaan die vreselijk steile helling! Zelf doe ik een alternatief programma: meestal zaterdag op de fiets naar Maastricht, daar gezellig rondlopen en winkelen en zondag een knooppuntenroute, al dan niet in gezelschap. We checkten afgelopen vrijdagmiddag om 14 uur iets te vroeg in en startten in afwachting van de sleutel op het terras van het restaurant meteen maar met koffie & Limburgse vlaai. Onze fietsvrienden kwamen ook net aan rijden, over timing gesproken. Later die middag een rondje Valkenburg gedaan, leuke kikkers gevonden voor bij onze vijver en wat inkopen bij Appie gedaan. ‘s Avonds lekker gegeten bij de plaatselijke Mexicaan met uitzicht op een terrarium met 3 leguanen – wat een intrigerende beesten zijn dat! Zaterdag ladies program in Maastricht, opnieuw koffie met vlaai op een terrasje, in een heerlijk nazomerzonnetje. We liepen een aardig rondje langs de vele winkels, kochten hier en daar wat en na een lekker broodje aanvaardden we halverwege de middag de terugreis naar Valkenburg. We lazen vlak voordat we op de fiets stapten dat de mannen intussen aan het bier zaten… (Sinds kort ben ik overstag en heb ik mijn haperende Nokia verruild voor een HTC, dus nu kan ik ook ‘chatten’ via ‘what’s app’). Heen naar Maastricht ging het heerlijk bergaf, nu mochten we drie keer aanzetten voor een aardige klim met dreigende wolkenpartijen aan de horizon. Sportief als we zijn, hebben we hooguit hulpstand 2 ingeschakeld. Voor stand 3 waren deze kuitenbijtertjes net niet steil genoeg. 's Avonds heerlijk gegeten in Stads in Valkenburg, hoewel de stoelzittingen wat ons betreft wel iets minder hadden mogen doorzakken.

Zondagochtend bijtijds weer op. Manlief vertrok rond half 10, ik een uurtje later, gewapend met fototoestel, bidon, zonnebril en kaart. Een knisperend fris ochtendbriesje, zonnetje erbij (waar bleven al die buien nou die de weermannen voor vandaag hadden voorspeld?), dus vol goede moed op weg naar Schin op Geul. Ik passeerde onderweg kastelen, fietste tussen manshoge maïsvelden door, moest soms ineens flink klimmen – en razendsnel terugschakelen. Het waren colletjes van een hoge categorie, dus dit keer had ik hulpstand 3 soms echt wel nodig. Hoewel er regelmatig zware wolken overdreven, heb ik geen spat regen gehad.

De strijd tegen de elementen voerde ik voornamelijk tegen de wind. Via het kasteel van Wijlre en Gulpen klom ik tot bovenop het plateau van Magraten, waar veel koeien heerlijk sloom in de inmiddels stevige wind lagen te herkauwen, totaal niet onder de indruk van mijn gezwoeg. Gelukkig ging het daarna ook weer bergafwaarts, door prachtige verstilde gehuchten met vakwerkhuizen (nee, ik ben niet overal gestopt om foto’s te maken). Op enig moment stond ik bijna aan het einde van de route op een rotonde en zag in de verte ons appartementengebouw liggen… Op de teller stond 24 km bij thuiskomst en onder deze omstandigheden met mijn versleten knietjes vind ik dat toch nog een hele prestatie! Kortom, ik heb genoten van deze Gerendalroute!

2011-09-06T16:23:00.000+02:00

Moderne media

Het septembernummer van L'Officiel NL ligt alweer even in de schappen. Voor dit nummer mocht ik een interview vertalen met Frida Giannini, creatief directeur van het Italiaanse modehuis Gucci. Het modemerk bestaat 90 jaar en afgelopen zaterdag las ik in NRC dat dit wordt gevierd met de lancering van een nieuwe app voor iPhones en iPads, te vinden in de appstore onder de naam Gucci Style by Gucci. Ons wordt een virtueel kijkje achter de schermen beloofd bij de productie van de Bamboo Bag en de app laat de favoriete eet-, slaap- en winkeladressen van Gucci zien.

Ik kreeg er een déjàvu-gevoel bij: zou dat soms hetzelfde rijtje zijn dat ik voor het bewuste artikel ook had vertaald? Dan zijn dat dus de favoriete adresjes van Frida Giannini! Helaas heb ik het zelf nog niet kunnen controleren, aangezien ik de genoemde apparaten van de firma Apple niet bezit. Wie weet lukt het me wel om de app op mijn oude, vertrouwde iPod aan de praat te krijgen... Enne die tas? Die heb ik snel even 'gewoon' via de pc gegoogled. Grappig model, zou ik best willen hebben, maar of ik daar zoveel geld voor over heb? Ik vrees van niet.

2011-08-17T10:53:00.004+02:00

Sagrada Familia

Vakantie!

Palau Güell

In de tweede week brachten we een bezoek aan bruisend Barcelona. Wat een aangename, groene en vrolijke stad is dat toch! We bekeken het fraai gerestaureerde Palau Güell (vanaf deze zomer weer open voor publiek), slenterden over de Rambla, volgden de kronkelstraatjes in de oude stad, klommen naar de bovenverdieping van een heuse toeristendubbeldekker (en bleven overal netjes zitten) voor een rondje door de stad, vergaapten ons aan de fenomenale Sagrada Familia (tot in de torens, wat een prachtig uitzicht heb je dan over de stad!) en keerden na een uitstekende maaltijd op een verstild binnenplein in de oude stad weer terug naar de camping. De vele ontwerpen en de pracht en praal van het werk van Gaudí hebben veel indruk op ons gemaakt! Nog dagen later zaten we regelmatig te lezen in het boekje dat we hadden gekocht over het werk van Gaudí.

Dalimuseum

De weergoden bleven ons gunstig gezind en dus waren we veel in en op het water te vinden, maar gelukkig bleef er ook ruim voldoende tijd over voor een goed boek. We maakten een flinke fietstocht door het natuurpark, waar we vanwege de droogte jammer genoeg weinig dieren konden spotten. Aan het einde van de tweede week namen we bovendien een uitgebreid kijkje in het Dalímuseum in Figueres. Het gebouw zelf is al een bezienswaardigheid!

Cadaques

In de derde week vierden we mijn verjaardag met een bezoek aan het pittoreske Cadaques en maakten we een prachtige tocht door de Pyreneeën naar Andorra, waar we ook nog even shopten (nee, geen belastingvrije drank of tabak voor ons).

Empuriabrava

Met onze eigen boot voeren we op een zonovergoten dag nog door de kanalen van Empuriabrava, het Venetië van de Costa Brava, waar het wemelde van de peperdure zomerhuizen & even dure boten voor de deur! Aanleggen om op een terrasje iets te drinken kon/mocht helaas niet, maar dat deden we stiekem toch...

Op een van de warmste dagen van die week begonnen we met het opbreken van ons kampement en het schoonmaken en opvouwen van de boot. Dat is altijd een flinke klus die we vanwege de hitte dit keer met ingelaste zwem- en ijspauzes hebben gedaan. In ons 'straatje' hadden we die laatste week al flink wat tijdelijke bewoners zien vertrekken en nu waren we zelf aan de beurt. Ook aan fijne vakanties komt immers een einde.

Onderweg terug werden we al snel wreed geconfronteerd met de overgang qua weer: het kwam met bakken uit de hemel in Frankrijk. Net als op de heenweg overnachtten we ook nu weer op een 'camping municipal', een ervaring op zich. De terugreis verliep bijzonder vlot, vooral omdat we op zondag startten en het maandag een feestdag was, zowel in Frankrijk als in België. Kortom, we hebben met volle teugen genoten van een heerlijke vakantie!

2011-07-31T23:21:00.003+02:00

Vakantie!

De eerste week is werkelijk omgevlogen. De reis naar Castello d'Empuries duurde twee volle dagen, via Clermont Ferrand en de brug bij Millau (in de stromende regen). Onderweg hebben we overnacht op een echte Franse 'municipal', waar de elektriciteitsvoorziening haast vooroorlogs was, maar de omgeving prachtig. We hoefden er slechts 18 euro af te rekenen en mochten er met 3 volwassenen overnachten. Zo goedkoop hebben we zelden onderweg geslapen! Helaas regende het onderweg voortdurend tot we in Zuid-Frankrijk op de A9 kwamen, waar het ter hoogte van Perpignan zelfs warm werd.

Eenmaal in Spanje hebben we nogal moeten zoeken naar de camping, maar toen we hem eenmaal hadden gevonden, stonden caravan en voortent ook in een vloek en een zucht. Dinsdagavond zijn de twee heren vakantiegangers na een lange treinreis in Perpignan aangekomen, waar we ze uit de TGV hebben geplukt. Onze eerste vakantieweek hebben we ondanks minder uitbundige zonneschijn toch al uitgebreid gezwommen in een nogal koude Middellandse Zee, het zwembad van de camping onveilig gemaakt, het plaatsje Roses bezocht en heel wat kilometers over de camping gelopen. Het eerste boottochtje voerde naar het buurdorp Sant Pere Pescador, waar we in ons allerbeste Spaans onze eerste tapas hebben besteld. Ze smaakten verrukkelijk!

De camping is een enorm complex waar het wemelt van de landgenoten - bij de plaatselijke snackbar kun je niet alleen paella bestellen, maar ook frikandel speciaal en kroketten. Dat had van mij nu niet direct gehoeven, maar ach, het is een prachtige camping met eigen strand aan een prachtige baai en wij staan nog redelijk internationaal tussen de Fransen, Duitsers en Belgen... Deze week staat in elk geval een bezoek aan Barcelona op het programma. Het weer wordt ook steeds beter, dus hier houden we het nog wel een weekje of 2 uit!

2011-07-22T20:57:00.008+02:00

Vakantie!

Eindelijk is het dan zover: na de spreekwoordelijke laatste loodjes heb ik mijn pc en bureau vanmiddag vakantieproof gemaakt en ben ik aan de voorbereidingen begonnen voor onze vakantie. De wasmachine draait al een paar uur op volle toeren en de caravan is al bijna helemaal ingeruimd. Morgen wordt de boot in en op de auto gestouwd, de was weggewerkt en worden de nodige inkopen gedaan voor onderweg. Als alles loopt zoals gepland, vertrekken we zondagochtend bijtijds (er is nog enige discussie over het tijdstip dat bij 'bijtijds' hoort, daarover lopen de meningen namelijk uiteen) richting Spanje.

Dit keer hebben we namelijk gekozen voor camping Nautic Almata in Castello d'Empuries aan de Costa Brava. Deze camping ligt midden in een groot natuurpark, waar we wandel-, fiets- en vaartochten kunnen maken. Uiteraard lokt de Middellandse Zee en gaan we met onze eigen boot naar dorpjes verderop in de baai varen, maar er staan zeker ook tochten door de Pyreneen en een bezoek aan Barcelona op het programma. De weersvooruitzichten stemmen in elk geval hoopvol: zonnig en 26 graden! Kortom, de komende 3 weken houden we het vakantievieren daar wel uit. Verder blijken campings ook met hun tijd mee te gaan, dus dankzij de onvolprezen wifi kan ik tegen lokaal Spaans tarief via dit blog gewoon verslag doen van onze belevenissen.

2011-07-08T12:58:00.000+02:00

Lang leve online?

Onlangs las ik in mijn (papieren) NRC een interessante bijdrage over het schrijven van nieuwsartikelen voor internet. Volgens de auteur - zelf journalist van de nieuwspagina van Yahoo! - moet je voor nieuwssites een andere schrijfstijl hanteren dan bij het schrijven van artikelen voor gedrukte media. Internet is een vluchtig medium in vergelijking met kranten en tijdschriften, omdat mensen sneller worden afgeleid door bewegende beelden, banners en advertenties. Daarom adviseerde hij ondubbelzinnige, duidelijke koppen boven artikelen te zetten, om zo te vookomen dat lezers voortijdig afhaken. Ook de artikelen zelf kun je beter kort en bondig formuleren, zonder al te veel woordspelingen of verwijzingen. Ik kon me wel vinden in zijn betoog.

Toeval of niet, een paar dagen later kreeg ik zelf te maken met dit fenomeen: ik mocht de samenvatting van een artikel uit een Duits opinieweekblad vertalen voor een website. Toen ik de Duitse tekst had gelezen, vroeg ik me vrijwel direct al af of dit artikel qua karakter eigenlijk wel geschikt was voor publicatie op een website.

Voor de koppen en de hoofdpunten uit het nieuws surf ik zelf regelmatig naar nieuwssites zoals nu.nl of de digitale versies van diverse kranten, maar opiniestukken, reportages en achtergrondartikelen lees ik bij voorkeur in de fysieke edities van NRC en FD (om even in Nederlandstalig medialand te blijven - daarnaast lees ik ook graag en veel buitenlandse kranten en tijdschriften). Ik heb gemerkt dat ik de informatie in zulke bijdragen beter kan verwerken als ik ze op papier zie staan dan wanneer ik dezelfde informatie via het beelscherm tot mij neem. Alsof ik dan 'anders' geconcentreerd lees. Afgezien daarvan is het voor mijn ogen een stuk prettiger om een paar uur per dag even niet op een scherm te hoeven focussen. Kortom, ik wissel schermwerk graag af met kranten en tijdschriften en koester mijn abonnement op NRC en FD!

2011-06-17T11:15:00.000+02:00

HOERA! Deze twee kanjers zijn allebei

met prachtige cijfers geslaagd voor de

Havo! Een geweldige prestatie, waar ik

als moeder uiteraard reuze trots op ben.

2011-05-05T10:17:00.003+02:00

Freedom of Speech

Vandaag vieren we hier bevrijdingsdag en dus hangt onze vlag fier te wapperen. Mijn dochter maakt zich op om naar het bevrijdingsfestival in Wageningen te gaan, een goede zaak! Ik vind het belangrijk om volgende generaties bewust te maken van het feit dat leven in vrijheid en democratie nog steeds niet voor iedereen is weggelegd in deze wereld, vandaar dat ik elk jaar met mijn kinderen stilsta bij 4 en 5 mei. Gisteravond hebben we dus ook twee minuten stilte in acht genomen en alle mensen herdacht die zijn gesneuveld in oorlogen en bij vredesmissies. In het programma van de Nationale Herdenking vond ik de toespraak van de voorzitter van de Tweede Kamer, Gerdi Verbeet, zeer indrukwekkend. Zij verwoordde op kristalheldere wijze waarom 4 mei in Nederland een dag met een bijzondere betekenis is en wees ons er tegelijkertijd op dat we met zijn allen verantwoordelijk zijn voor het in stand houden van de vrijheid, de rechtstaat en de democratie. Die toespraak zou in elk geschiedenisboek moeten staan, te beginnen voor groep 8 van de basisschool!

Herdenken is en blijft erg belangrijk, net als het vieren van de vrijheid. Beide onderdelen worden in ons land op uitstekende wijze georganiseerd door het Nationaal Comité 4 en 5 mei (http://www.4en5mei.nl/). De Nationale Herdenking en de viering van Bevrijdingsdag vormen een prachtige, krachtige Nederlandse traditie, die ik graag zou willen behouden voor komende generaties.

Met dank aan het Nationaal Comité publiceer ik hierbij graag een van de vier cartoons ter illustratie van het thema van dit jaar: Vrijheid op straat. In dit geval wordt 'Freedom of Speech' verbeeld, een onderwerp dat mij persoonlijk zeer aanspreekt en dat nu, tijdens de Arabische lente, weer griezelig actueel is. Laten we onze vrijheid koesteren en ons gelukkig prijzen dat we wonen in een land waar vrijheid van meningsuiting en persvrijheid in de grondwet zijn verankerd. En laten we, aangezien we met zijn allen verantwoordelijk zijn voor het behoud van vrijheid en democratie, vooral met elkaar blijven communiceren en elkaar blijven respecteren. Uiteraard draag ik daar als vertaalster mijn steentje graag aan bij!

2011-03-31T11:48:00.003+02:00

Bewegen, goed voor u!

Tegenwoordig zitten we met zijn allen vele uren per dag achter een pc of laptop, omdat we ons werk steeds vaker via de computer moeten doen. Ik vraag me intussen regelmatig af of er ooit wel eens iemand nadenkt over de gevolgen die dit gebrek aan beweging en voortdurend in dezelfde houding werken heeft voor je lijf. Zitten is weliswaar een werkwoord, maar voor je het weet, zit je voorovergebogen en gespannen voor je pc of hang je op de bank onderuit met je laptop of iPad op schoot. In die gevallen doe je daarmee je rug, nek, schouders en armen beslist geen plezier!

Ik kom erop omdat ik al sinds vorig jaar zomer kamp met een hardnekkige schouderblessure. Een van de opmerkingen van zowel huisarts als orthopeed was dat mijn werk het herstel niet bepaald bevorderde. Dat kon ik alleen maar beamen, want praktisch al mijn opdrachten komen tegenwoordig binnen via de mail en ik verstuur ook al mijn vertalingen in Word via de mail aan mijn opdrachtgevers. Dat betekent veel computerwerk en dus lang in dezelfde houding achter mijn bureau zitten. Sinds kort spreek ik weliswaar veel vertalingen in om mijn armen en nek te ontzien, een enorme vooruitgang qua technologie. Lang leve Dragon Speech, dus. Toch vraag ik me af waarom herziene uitgaven van een groot aantal woordenboeken bijvoorbeeld alleen nog maar in digitale versie te krijgen zijn. Ik werk veel liever met papieren versies, dan moet ik regelmatig even wegdraaien van de computer, een beetje heen en weer bladeren en daarmee beweeg ik meteen al anders. Natuurlijk kan ik ook elk halfuur 5 minuten pauze inlassen en een paar oefeningen doen, dat doe ik ook braaf. Maar ik heb wel gemerkt dat ik de neiging heb om voor één keer de pauze over te slaan zodra de deadline van een opdracht nadert. Voor ik het weet is er dan anderhalf uur voorbij gevlogen zonder onderbreking met oefeningen.

In het geval van mijn schouderblessure luidt de diagnose 'impingement' oftewel inklemming van de peeskap, die gepaard gaat met chronische irritatie (ontsteking) van zowel de peeskap als de omliggende slijmbeurzen. Afgelopen vrijdag heb ik van de orthopeed voor de tweede keer een injectie met ontstekingsremmers en pijnstillers in mijn schouder gekregen en het dringende advies om 'relatieve rust' te betrachten. Dat vind ik een behoorlijk lastig advies, moet ik eerlijk bekennen. Toch ga ik nu nog beter luisteren naar mijn lijf, want het vooruitzicht van een operatie met een revalidatie van een paar maanden vind ik niet bepaald aantrekkelijk. En dat is precies waar ik rekening mee moet houden als de klachten over 2 maanden niet duidelijk verbeterd zijn. Op naar relatieve rust dus!

2011-03-18T15:06:00.001+01:00

Aandacht vragen

Deze week viel het me ineens op: in de hele kern van ons dorp zijn de bushaltes opgeleukt met het omslag van de nieuwe editie van L'Officiel NL en van L'Officiel NL Hommes. Hoewel mijn bijdragen aan beide bladen bescheiden zijn, merk ik dat ik toch een beetje trots ben als ik die abri's zie. Zelf zou ik trouwens niet direct aan dit kanaal hebben gedacht om reclame voor deze modebladen te maken, maar ik vind het wel een slimme zet! Mode leeft immers breed in de samenleving en zo bezien bereik je via een abri een enorme potentiële doelgroep. Een prima manier om te communiceren dus.

Dat communicatie niet altijd even gelukkig uitpakt, heb ik gistermiddag wel ondervonden: ik moest me melden bij de afdeling radiologie van het Antoniusziekenhuis voor een MRI-onderzoek van mijn schouder. Ik had een paar weken geleden al twee brieven van die afdeling ontvangen, waarin twee onderzoeken werden uitgelegd, compleet met brochure. Daaruit meende ik te mogen afleiden dat het om twee verschillende onderzoeken ging, maar niets bleek minder waar. Het ene, waarbij contrastvloeistof in het gewricht wordt gespoten, bleek een voorbereiding te zijn op het andere onderzoek, de MRI. Nu stond er in de brief over het MRI-onderzoek dat ik via een infuus contrastvloeistof toegediend zou krijgen, dus ik was op het ergste voorbereid. Dat viel gelukkig erg mee: de contrastvloeistof in het gewricht was voldoende om het binnenwerk van mijn schoudergewricht goed te kunnen bekijken. Dat hadden ze in die bouwsteencorrespondentie dan wel eens even duidelijker mogen melden! Hoe dan ook, ik was enorm opgelucht toen ik na 20 lange minuten in een onmogelijke houding en met een flinke dosis lawaai (alsof ze bij je buren de badkamertegels van de muren aan het bikken zijn - daar kwam de muziek uit de koptelefoon zelfs niet bovenuit) eindelijk uit het scanapparaat werd bevrijd - nu maar hopen dat ze de oorzaak van mijn klachten kunnen vinden...

2011-02-25T16:24:00.001+01:00

Talen, goed voor u!

Deze week las ik op Nu.nl een opmerkelijk bericht: hoe meer talen je spreekt, des te kleiner lijkt de kans dat je op latere leeftijd met geheugenproblemen te kampen krijgt. Wetenschappers hebben er weliswaar nog geen verklaring voor kunnen vinden, maar bespreken de resultaten van hun bijzondere onderzoek wel tijdens de American Academy of Neurology die in april in Honululu wordt gehouden.

Gelukkig hoef ik me in dat opzicht geen zorgen te maken en kan me dus rustig verheugen op mijn oude dag. Als je meer dan vier talen spreekt, zou je namelijk vijf keer minder kans hebben op het ontwikkelen van geheugenproblemen dan wanneer je 'maar' twee talen spreekt. Voor alle één- of tweetaligen onder ons lijkt me de boodschap duidelijk: op naar de talencursus!

2011-02-18T11:58:00.002+01:00

Vertalen, een kunst op zich!

Jaap Toorenaar heeft een even interessant als vermakelijk boek geschreven over de vertalingen van de stripverhalen van Asterix en Obelix. Niet alleen prettig leesbaar en een aanrader voor alle fans van de avonturen van beide Galliërs, maar vooral ook voer voor vertalers Frans-Nederlands. Zelf val ik in beide categorieën, dus het is voor mij dubbel genieten. Jammer genoeg heeft Toorenaar geen toestemming gekregen om ter illustratie de originele afbeeldingen uit de stripverhalen te gebruiken – dat had het boek nog prettiger leesbaar gemaakt – maar je kunt natuurlijk gewoon je eigen albums erbij pakken. Midden jaren negentig heb ik alle tot dan toe verschenen albums in gebonden delen in een box aangeschaft, in de ‘oude’ vertaling, zoals ik uit het boek van Toorenaar begrijp. Als gymnasiaste met Latijn in het vakkenpakket genoot ik in mijn tienerjaren al van de ludieke wijze waarop de Galliërs zich in deze verhalen verzetten tegen de overheersing van de Romeinen. Ik las toen ook liever mijn losse Asterixalbums aan flarden dan dat ik zat te zwoegen op de vertaling van stukken uit De Bello Gallico van Caesar… uiteindelijk is toch nog goed gekomen met mij!

Verder moet ik nog altijd grinniken of glimlachen om de grappen die tekenaar Uderzo uithaalde met verwijzingen naar ‘moderne’ mensen of dingen, gesitueerd in een periode dat ze nog niet eens bestonden of waren uitgevonden. In het boek van Toorenaar wordt ruimschoots aandacht aan dit soort ‘vooruitverwijzingen’ besteed. Klasse vind ik dat hij er telkens de bron bij heeft gezocht – ik raakte daardoor nog meer onder de indruk van de geweldige prestatie van de bedenkers van Asterix en Obelix. Wat een enorme kennis van de klassieke talen en geschiedenis moet vooral Goscinny hebben gehad!

De eerste tien albums zijn recent opnieuw vertaald in het Nederlands, waarbij ook deze vertaler worstelde met de haast onvertaalbare woordspelingen in het Frans. Een aantal missers uit de oude vertaling is weggewerkt en soms biedt de nieuwe vertaling zelfs geweldige vondsten die juist de huidige generatie moeiteloos kan volgen. Dat bracht mij bij de vraag of je van ‘oude’ werken per se ‘modernere’ vertalingen moet maken, en, als afgeleide vraag, of die ‘oude’ werken zelf dan ook zouden moeten worden hertaald. Ik ben er nog niet uit, maar heb wel gemerkt dat ik in dit geval van twee walletjes kan smullen… jong genoeg om de verwijzingen naar de huidige tijd te snappen en oud genoeg om de grapjes uit de ‘oude’ versie te kunnen waarderen. Chapeau Jaap Toorenaar: hartelijk dank voor dit prachtige overzichtswerk!

Jaap Toorenaar
Asterix, De Vrolijke Wetenschap
Uitgeverij Arboris, ISBN 9789034304049

2011-02-04T17:38:00.002+01:00

Een goed begin van het nieuwe jaar?

Wij zijn er dit weekend even niet... Eerst lekker uitwaaien (bij windkracht 9!) in de buurt van Châteauhotel Havixhorst, daarna aanschuiven voor een 4-gangendiner inclusief wijnarrangement, na afloop voldaan ons bed opzoeken in onze luxe suite en ons zondagochtend laten verwennen met een uitgebreid ontbijt. Wat wil een mens nog meer? Dank aan de gulle gevers, die ons met dit huwelijkscadeau ongetwijfeld een onvergetelijk weekend bezorgen!

2010-12-29T15:06:00.001+01:00

Alweer is er bijna een jaar om...

Deze laatste dagen van december vliegen voorbij: traditioneel de periode voor administratieve klusjes, dus ook hier gaan de laatste facturen de deur uit, worden overzichten bijgewerkt en wordt het archief gevuld. Zo sluit ik 2010 af, dat qua vertaalwerk interessant en vol afwisseling was, maar qua omzet achterbleef bij 2009. Zou dat dan toch een na-ijleffect van de economische crisis zijn? Hoe dan ook, maandag begin ik opgewekt en vol goede moed aan het nieuwe jaar.

Om het oude jaar in stijl af te sluiten, wil ik graag al mijn opdrachtgevers hartelijk bedanken voor het vertrouwen en voor de bijzonder plezierige samenwerking. Tot slot wens ik alle lezers van mijn blog een goede jaarwisseling en een uitstekend Nieuwjaar!

2010-12-23T15:09:00.002+01:00

Weihnachtsmarkt Aachen

Wat doe je als je vast van plan bent om naar een kerstmarkt in Duitsland te gaan, maar ANWB en KNMI waarschuwen voor sneeuw, gladheid en bijbehorende ellende? Wij gingen gewoon toch. Afgelopen zaterdag pakten we thermoskannen met heet water en eten in een krat en begonnen vol goede moed aan de voorspelde barre tocht naar Aken. Uiteraard in een auto met winterbanden en we hadden bovendien sneeuwkettingen aan boord voor je weet maar nooit! Op de heenweg bleek het allemaal reuze mee te vallen.

In Aken lag maar weinig sneeuw, maar de winkelstraten en het plein rond het fraaie Rathaus waren wel spekglad. Dat mocht de pret niet drukken, iedereen liep vrolijk gemutst rond in een aangenaam winterzonnetje over deze gemoedelijke kerstmarkt. We voegden ons snel bij de menigte, drentelden langs de vele kraampjes, genoten van een Glühwein en warme chocolademelk in deze grappige beker en kwamen ook nog in een winkel voor modelspoorbanen terecht met een gigantisch aanbod. Aan het eind van onze rondgang over de kerstmarkt koos ik deze vrolijke beschermengeltjes, die intussen op de vensterbank over onze keuken waken. Na een warme hap vertrokken we rond 20 uur huiswaarts. In Limburg begon het te sneeuwen, maar de wegen waren nog redelijk begaanbaar. Volgens de buienradar zouden deze sneeuwbuien het midden van het land rond 23 uur bereiken. Even voorbij Eindhoven stopte het met sneeuwen en konden we gewoon goed doorrijden. Rond 22 uur zaten we weer thuis aan de warme chocolademelk, moe maar zeer voldaan. Een half uur later zagen we de eerste sneeuwvlokken in de tuin vallen...

2010-12-13T16:35:00.000+01:00

Kerstknutselen

In mijn familie is het al vele jaren traditie om op een mooie zondag in december met alle tantes en nichten van moeders kant een kerstkrans of -stuk te maken. We zijn te gast bij een van onze nichten, die wel zeer pittoresk op de Veluwe woont en in haar schuur vaker zulke workshops geeft. Iedereen brengt iets te eten mee en onder het knutselen kunnen we dan gezellig en uitgebreid bijkletsen. Zo'n dag vliegt voorbij. Dit jaar mocht ook de volgende generatie mee en zo ontdekte mijn dochter dat haar oma dialect praat met haar zussen. Gelukkig kon ze oma nog wel verstaan... Als dochter van weet ik niet beter, zo telefoneerde mijn moeder vroeger thuis altijd al in het Kampens met haar familie, maar mijn dochter stond wel even met haar oren te klapperen.

Grappig ook om al die achternichten weer eens te zien in een andere omgeving dan op verjaardagen of bruiloften. We hebben meteen maar een hele serie foto's gemaakt en dat leverde dikke pret op voor het lokale kippenhok. Ons toompje Post-kipjes (18 in getal) paste daar prima bij.

En nu staan er bij ons thuis dus twee kerststukken te pronken. De traditionele rode van de 'oude garde' en de ijsblauwe variant van de 'jonge garde'.

Kortom, wat ons betreft volgend jaar graag weer!

2010-12-04T15:59:00.004+01:00

Cultureel uitstapje: Spaanse zang en dans in Den Haag

Sommige spontane acties blijken een Zuid-Europese verrassing in Haagse sneeuwchocola... en zo zaten we vrijdagavond op onverwachte uitnodiging en in het aangename gezelschap van goede vrienden in het Lucent Danstheater in Den Haag te genieten van warme Spaanse klanken en bijbehorende sensuele bewegingen: Mercedes Ruiz trad er op, samen met haar groep muzikanten. Wat een uitstraling, wat een gratie, wat een kracht en wat een elegantie steekt er in dat frêle lichaam van deze temperamentvolle Spaanse dame! Ik had nog nooit van haar gehoord en voor één keer vond ik het reuze jammer dat ik geen Spaans versta. Nu ging het verhaal achter de dans jammer genoeg toch enigszins aan ons voorbij. De onderstaande link (met dank aan You Tube) biedt een impressie van de voorstelling zoals wij hem gisteravond in Den Haag zagen. Het slotapplaus in de uitverkochte zaal sprak boekdelen. Wij vonden het een zeer indrukwekkend optreden en we waren blij dat we het winterse weer hadden getrotseerd!

2010-11-30T12:23:00.004+01:00

Vertalen: het blijft puzzelen

Afgelopen weken had ik het genoegen om diverse teksten te vertalen die zelf al een vertaling waren. In sommige gevallen heb je dan te maken met hogere puzzelkunde. Want wat zou er worden bedoeld in een tekst over een reorganisatie van een groot bedrijf met 'co-determination bodies'? De oplossing vond ik door de term letterlijk terug te vertalen naar het Duits en dat leverde als resultaat 'Mitbestimmungsorgane' op. Juist ja, dat paste qua betekenis beter in het geheel. Een andere fraaie in dezelfde tekst was 'framework conditions', in het Duits 'Rahmenbedingungen' en daarmee direct ook een stuk duidelijker. Ziehier een voorbeeld van de communicatie in bedrijven waar Engels wel de 'corporate language' is vanwege de vele buitenlandse vestigingen, maar waar niet iedereen die taal ook voldoende machtig is...

Eén van de grote voordelen van ons beroep is dat je je werk praktisch overal mee naar toe kunt nemen. Zelfs naar de kapper, als je al een afspraak had staan en er komt ineens een tekst tussendoor die met gepaste spoed moet worden vertaald. Gewapend met pen en schrijfblokje zat ik in mijn zwarte cape voor de spiegel ijverig te schrijven, totdat ik op het Franse 'précarité' stuitte, dat ik in deze tekst niet direct kon plaatsen. Een woordenboek had ik uiteraard niet direct bij de hand, maar mijn oude, vertrouwde Nokia met mobiel internetabonnement bood uitkomst: via Google Translate zocht ik op wat ik met dat 'précarité' aan moest. De enige vertaling via Google luidde: onveiligheid. Voor andere betekenissen was blijkbaar geen plaats ingeruimd in het enorme geheugen. Gelukkig had ik aan deze ene betekenis voldoende houvast aan om verder te kunnen met mijn vertaling. Voor dergelijke 'noodgevalletjes' is het beslist een handig instrument, ik kwam er in elk geval een stuk verder mee dan met de website 'mijn woordenboek', die het woord 'précarité' niet eens kende.

Over woordenboeken gesproken: mijn laptop was aan vervanging toe en nadat ik alle reguliere programma's had (laten) overzetten, ging ik zelf aan de slag met Van Dale Groot Woordenboek 2008 (4-talig), ouderwets met een cd... Het zal niemand verbazen dat ik de ene na de andere foutmelding kreeg. Kortom, deze versie was kennelijk toch te ver over de houdhbaarheidsdatum heen om nog onder Windows 7 op de computer te worden geïnstalleerd. Even surfen naar de website van Van Dale en wat bleek: er is sinds oktober dit jaar een nieuwe versie beschikbaar, aan te schaffen via hun webshop. Binnen een half uur had ik de licentie aangevraagd, betaald, het woordenboek gedownload en geactiveerd! Voor de collega's die nog wat investeringen willen doen aan het eind van een boekjaar: als je voor 31 december van dit jaar de 4-talige set aanschaft, krijg je er een gratis licentie voor het Groot Woordenboek Nederlands bij. Kijk, dat zijn nog eens leuke dingen voor hardwerkende vertalers!

2010-11-09T13:09:00.001+01:00

Hoezo grijze muizen?
Als ik van één ding doordrongen ben geraakt tijdens het Nationaal Vertaalcongres van afgelopen vrijdag, dan wel dat het beeld van vertalers als grijze muizen wat mij betreft zo snel mogelijk de wereld uit moet! Hannie Derks van Hanniebal Marketing & Research schudde ons flink wakker met haar vlotte presentatie, waarin ze de resultaten liet zien van haar onderzoek naar het imago van vertalers. Ze schetste een tamelijk somber beeld van onze beroepsgroep: veel mensen blijken geen idee te hebben van wat er allemaal wordt vertaald en wie dat dan doen. Ja, boeken, die worden natuurlijk vertaald, dat weet iedereen, maar kennelijk staat de gemiddelde Nederlander niet eens meer stil bij het feit dat alle ondertitels op televisie ook vertalingen zijn, zo gewoon is dat al geworden. En als die gemiddelde Nederlander al gaat nadenken over vertalers, dan komt hij of zij niet verder dan dat wij, vertalers, 'grijze muizen' zijn, slimme grijze muizen, dat wel, die de hele dag achter hun computer zitten. Nou, daar zijn we dan mooi klaar mee! Hoogste tijd om keuzes te maken, ons te concentreren op onze sterke kanten, ons te onderscheiden om... een 'gekleurde muis' te worden. Profilering, dus!
Het congres ter gelegenheid van het 20-jarig bestaan van de Vereniging van Zelfstandig Vertalers (VZV) ging van start met peptalk uit Den Haag: de SP werpt zich op als verdediger van de kleine zelfstandige. Sharon Gesthuizen gaf concrete voorbeelden van SP-voorstellen om de Haagse wet- en regelgeving aan te passen, zodat het MKB en zzp-ers hun positie kunnen versterken. Eén van de vragen aan haar ging over de gang van zaken bij (Europese) aanbestedingen door de overheid, die onaangename gevolgen heeft gehad in het geval van gerechtstolken en beëdigd vertalers die in het Rbtv geregistreerd zijn: er is een bijna monopoliepositie ontstaan op dit stuk van de vertaalmarkt, waardoor zvp-ers (zelfstandige vertalers zonder personeel) zwaar onder druk worden gezet om soms voor de helft van hun normale tarief te gaan werken. Dat kan de bedoeling van die aanbesteding toch niet zijn? Deze politica vroeg in haar reactie om concrete voorbeelden uit onze vertaalpraktijk ter onderbouwing, waarmee ze aan de slag kon.
Het volgende subthema van het congres was Prijs: Dennis Hessling van de NMa legde uit hoe het ook alweer precies zat met de mededingingsregels - in de daarop aansluitende forumdiscussie over prijsbepaling werd het probleem van de Europese aanbesteding, waardoor de tarieven sterk onder druk zijn komen te staan, opnieuw aangekaart. De dame en heren achter de tafel kregen een aantal stellingen over prijsbepaling voorgelegd en mochten daarop reageren. Helaas was er onvoldoende tijd om met de zaal verder in discussie te gaan.

Na de lunch was het tijd voor het onderwerp Professionalisering, met andere woorden: zijn wij (beëdigd) vertalers de enigen die gedwongen worden aan Permanente Educatie te doen en punten te verzamelen? De vertegenwoordiger van de Nederlandse Vereniging van Journalisten (NVJ) gaf ons een waardevol advies: zorg als de donder voor een goede branchevereniging, waarin jullie allemaal zijn vertegenwoordigd, zodat je zelf kunt meebeslissen over je eigen professionele ontwikkeling. Waarvan akte! Uit het verhaal van leden van buitenlandse brancheverenigingen bleek overigens al snel dat die PE stuk voor stuk belangrijk vinden en zeker aanraden, maar bijna nergens verplichten.
In het laatste onderdeel van de dag stond Productkwaliteit centraal, een interactieve workshop over het beoordelen van een vertaling. De zaal kreeg 3 vertalingen voorgelegd van dezelfde tekst en mocht er een cijfer voor geven. Hilariteit ten top toen bleek dat de cijfers uiteenliepen van een 0 (cruciale informatie vergeten te vermelden in de vertaling) tot een 9 (heel aardig om te lezen). De dag werd afgesloten met een borrel + hapje en een gezellig muziekje op de achtergrond door het kwartet Humph.
Ik vond het een zeer geslaagd congres met een interessant programma en een goede mix aan onderwerpen en sprekers. Kortom, een inspirerende dag! Met dank aan de mannen van Teamwork, die tekenden voor de organisatie, en felicitaties aan de jarige VZV, die hiermee een bijzonder succesvol feestje heeft gevierd!

Meer informatie over het programma en de sprekers kun je vinden op de website van Teamwork (http://www.teamwork-vertaalworkshops.nl/). Een gekleurde muis kon ik zo gauw niet vinden, maar deze komt toch aardig in de buurt van het beeld dat ik zelf van vertalers heb: kundig, actief, betrokken en vooral ook opgewekt grijs!

2010-09-24T16:45:00.000+02:00

Verrassing

Gistermiddag zat ik midden in de vertaling van een tekst over de financiële situatie van Ierland, beetje taaie kost wel, toen ik merkte dat er achter bij ons in het weiland al een tijdje een koe flink stond te loeien. Vanuit mijn zolderraam kon ik niet zien wat er precies aan de hand was, dus besloot ik toch maar even naar beneden te lopen. Wie schetst mijn verbazing: vlak achter ons tuinhek was zojuist een stierkalfje geboren! Het deed net aandoenlijke pogingen om op te staan. Ik holde naar binnen, griste mijn fototoestel mee en klom buiten op de rand van de vijver. Moeder koe vond dat kennelijk nogal bedreigend, ze keek me vuil aan, gromde en ging direct beschermend voor haar kalf staan. Ze kreeg hulp van een andere koe, die zich meteen aan de andere kant van het kalfje opstelde. Toch heb ik een paar fraaie plaatjes kunnen schieten voordat ik de boer belde om het heugelijke nieuws te melden.

2010-09-22T09:59:00.000+02:00

Grenzen aan vertaalbaarheid

Collega's kennen het gevoel vast wel: soms kom je woorden of zinnen in een tekst tegen waar je met de beste wil van de wereld geen fatsoenlijk Nederlands equivalent voor kunt vinden. Wat doe je dan? Dat hangt over het algemeen af van het soort tekst en vooral ook van de doelgroep, met andere woorden: wie gaat mijn vertaling straks lezen? Er wordt in elk geval een flink beroep op de creatieve geest van de vertaler gedaan om een passende oplossing te zoeken. Ik ben dol op dit soort puzzels, kom ze ook regelmatig tegen in mijn werk en ben altijd tevreden (en, ja, ook trots) als ik een goed lopend alternatief heb gevonden.

Gelukkig krijgen we nu professionele ondersteuning van de mannen van Teamwork, die er maandag 11 oktober een workshop aan wijden. Tijdens de ochtendsessie worden we bijgepraat over de (on)mogelijkheden om uitdrukkingen, straattaal, humor en sarcasme te vertalen en krijgen we tips die kunnen helpen bij het strategisch zoeken naar een oplossing. Na de lunch mogen we weer zelf aan de slag in kleinere groepen en met verschillende talencombinaties. Ik verheug me er nu al op, niet alleen op het horen hoe collega-vertalers bepaalde puzzels oplossen, maar ook op het sparren met vakgenoten tijdens de vertaalworkshops en, last but not least, op het netwerken tussen de bedrijven door.

Voor belangstellenden: de periode voor de vroegboekkorting is helaas al voorbij, maar inschrijven is nog wel mogelijk. Alle informatie is te vinden op de website van Teamwork (http://www.teamwork-vertaalworkshops.nl/).

Wie weet komen we elkaar nog tegen in Rotterdam op 11 oktober?

2010-09-01T12:12:00.003+02:00

FEEST

Vandaag is er reden voor een bescheiden feestje:

Diets & Deutsch Vertalingen bestaat 15 jaar!

Er is veel gebeurd in al die jaren en ook ik heb uiteraard ups

en downs gekend, maar uiteindelijk is de keuze destijds
om voor mezelf te beginnen absoluut juist gebleken.

Ik ben dan ook bijzonder blij en trots dat het me

is gelukt om als zelfstandig vertaalster zonder
personeel (oftewel als 'zvp-ster') het hoofd

ruimschoots boven water te houden.

Het geheim? Ik prijs mij zeer gelukkig met fijne opdrachtgevers,

met wie ik vaak al vele jaren erg prettig samenwerk en die

zorgen voor interessante of uitdagende opdrachten, waar

ik elke dag weer van kan leren, en tegelijkertijd voor

afwisseling qua werk, waardoor ik het gevoel houd

dat ik het leukste beroep van de wereld heb!

Wat wil een mens nog meer?

Nog minstens 15 jaar erbij!

2010-08-27T12:30:00.001+02:00

Sail Amsterdam 2010

Als ultieme afsluiting van het vakantiegevoel ben ik afgelopen vrijdag een dagje met manlief in de boot mee geweest naar Sail. Hij heeft bijna het hele evenement vanaf het water meegemaakt: voor de Sail-in zat hij donderdagochtend om 7 uur al op het water, op weg naar IJmuiden. Het mee terugvaren naar Amsterdam vond hij een belevenis op zich, in die georganiseerde chaos en met veel golfslag, dus natte voeten voor hem, zoals hij me per sms liet weten. Op televisie heb ik hem in de wirwar aan schepen en bootjes helaas niet kunnen ontdekken. Hij nam een kijkje aan boord van de grootste windjammer, de Russische Sedov, en wist een kaartje te bemachtigen voor een rondleiding op de Hr. Ms. Walrus, een onderzeeër van de Nederlandse marine. Zaterdagavond wist hij zelfs nog een ligplaatsje te veroveren bij het Prinsengrachtconcert, al was dat duidelijk tweede rang, zo achter de brug…

Vrijdag stond de Pieremachocheltocht op het programma, die we vanaf een prachtig plekje aan de sluis in de Amstel, schuin voor Carré, hebben gadegeslagen. Het weer werkte optimaal mee, zonnig en warm met een briesje - daar houdt een mens een aardig tintje aan over. We beleefden er een paar genoeglijke uurtjes en zagen de vreemdste drijvende barrels voorbij varen. De sfeer was gezellig en gemoedelijk, zowel bij de bemanning in de bootjes om ons heen als bij het publiek op de bruggen, dus de alom aanwezige politieboten hoefden niet in actie te komen.

Over de pieremachochels (in de niet al te letterlijke betekenis van het woord, oorspronkelijk betekent het namelijk 'aftandse boot') was duidelijk nagedacht: er dobberde veel duurzaams voorbij, tot hele drijvende tuinen met harkende dames aan toe, maar ook Fred Flinstone was van de partij en de Schippers van de Kameleon op latere leeftijd. Na afloop voeren we verder naar de Nieuwmarkt, het eindpunt van de Crew Parade, waarbij de bemanning van de Amerigo Vespucci strak in het pak, compleet met handschoenen verscheen (en dat bij 27 graden!) en de mannen van de Indonesische Dewaruci er een bijzonder fraaie show van maakten, compleet met grote trommels en haaien- en walruskoppen. Vervolgens zetten we koers naar het IJ, om de tall ships te gaan bewonderen. Ook daar was het een enorme, maar gezellige wirwar aan boten en bootjes, en ook hier heerste een gemoedelijke sfeer zonder wanklanken.

Mijn vorige bezoek aan Sail dateert uit 1985. Destijds was het een veel minder groots opgezet evenement en hoefden we ook geen uren in de rij te staan om de schepen te bezichtigen (dat waren er trouwens ook veel minder). Toch heb ik nu ervaren dat zo'n tall ship vanaf de kade net iets minder indrukwekkend is dan wanneer je er in een bescheiden rubberboot onderlangs vaart. We kwamen ogen en oren tekort, zoveel fraais langs de kade om te bekijken en er gebeurde minstens zoveel grappigs op het water, kortom, het was voortdurend genieten geblazen! 's Avonds legden we aan tussen twee woonboten langs de gracht om een pannenkoekje te gaan eten en toen was het voor mij alweer tijd om op huis aan te gaan. Wat een fantastisch spektakel, wat een georganiseerde chaos op het water, wat een mensenmassa’s op de kades, maar heus, ik had het voor geen goud willen missen!

2010-08-22T19:02:00.011+02:00

Nazomeren (I)

Onze zomervakantie is dit jaar werkelijk omgevlogen! We hadden dezelfde fraaie plek op camping La Rive in Biscarrosse (Frankrijk) als vorig jaar, maar herkenden de entree van de camping haast niet, want die had een ware 'make-over' gekregen. Over het weer hadden we dit jaar geen klagen: heerlijk zonnig zomerweer met aangename temperaturen (gemiddeld 25 graden) en heel soms een wat minder mooie dag. Dan gingen we naar Bordeaux, een bijzonder indrukwekkende stad en absoluut de moeite van het bekijken waard!

We bezochten vrienden op een camping bij Marennes en voeren daarvoor met het pontje over naar Royan, een ervaring op zich. Bij aankomst werden alle auto's, campers en motoren keurig opgesteld in rijen van zes achter een slagboom. Je denkt dan dat die rijen een voor een de pont op zouden gaan rijden. Niets bleek minder waar: op zijn Frans gingen alle slagbomen tegelijk open en moesten die zes banen indikken tot 1 rij. Het leverde een aardige invoeg-chaos op, maar zodra we in die ene rij de pont opreden, werden we aan boord wel netjes naar onze plaats gedirigeerd.

Verder mochten we met de kano's van de camping op eigen houtje een ander stuk van de rivier de l'Eyre afzakken, als we maar zouden zorgen dat we om 13 uur afmeerden op de plek van waaruit de georganiseerde tochten met begeleiding van de camping startten. Samen met een paar andere Nederlandse families zijn we die uitdaging aangegaan en hoewel we stevig moesten doorpeddelen, slaagden we er toch in om met alle boten inderdaad om 13.15 uur ('le quart d'heure landais') op de afgesproken plek te arriveren. We hebben met volle teugen genoten van dit tochtje!
Minder prettig was het feit dat de revalidatie van mijn knie trager verliep dan ik graag had gewild, en net toen ik letterlijk weer wat beter uit de voeten kon, werd ik goed ziek (een voedselvergiftiging?). Juist op dat moment trok er een hittegolfje over en ik had uiteraard ook liever iets anders gedaan dan onder die omstandigheden, met de zon brandend op het caravandak, alsmaar overgeven en afwisselend rillen en puffen van de koorts in bed liggen. Het heeft even geduurd voordat ik me weer enigszins fit voelde, en toen was het einde van ons verblijf alweer in zicht.

Gelukkig konden we onze vakantie wel op plezierige wijze afsluiten met een gezellig bezoek aan mijn Franse corresponden-tievriendin en haar gezin. Onze terugreis verliep dan ook via de noordkust van Bretagne met een tussenstop in Erquy. Destijds leerden we elkaar daar kennen op camping Le Portuais, en hoewel we elkaar totaal niet konden verstaan, speelden we naar hartelust met onze Barbiepoppen - ook in die tijd al geweldig internationaal speelgoed. We hebben al die jaren contact gehouden (ja, in het Frans) en elkaar met tussenpozen van een paar jaar toch regelmatig bezocht, kortom, voor mij een vriendschap om te koesteren! De camping mag dan niet meer bestaan, de baai met het strand van toen gelukkig nog wel. En aangezien de zomer zich die dag in Erquy van zijn beste kant liet zien, togen we met een goed gevulde picknickmand naar het strand met zijn allen. Later vertrok de jeugd voor een zeiltochtje op zee en wij ouwelui klommen tot boven de baai, vanwaar we een fabeltastisch uitzicht hadden op de zeilers. Een mooie afsluiting van een toch wat eigenaardige vakantie, want met twee tieners minder op pad werden we van een groot gezin (6) ineens een doorsneegezin (4) en dat was voor ons allemaal inderdaad wel even wennen...

2010-07-16T16:04:00.003+02:00

Op naar Frankrijk, naar de zon en de zee

Als gevolg van een ongelukkige beweging heb ik het weekend voor onze vakantie de mediale band van mijn rechternkie verdraaid en beschadigd. De huisarts adviseerde rust en beperkt (onbelast) bewegen en gaf gelukkig ook sterke pijnstillers mee en dat was wel nodig ook! Het is dus nog maar zeer de vraag of (kano)varen er komende weken in zit en of het zin heeft om mijn eigen kano mee te nemen. Vandaag heb ik voor het eerst na dagen immobiliteit weer geprobeerd te fietsen. Het ging gelukkig wel, maar nog niet van harte. Toch neem ik die voor de zekerheid mee, daar kan ik namelijk onbelast mee bewegen dankzij het elektrische duwtje in de rug. Maar verder wordt het een bijzonder rustige vakantie voor mij, vrees ik...

Vandaag heb ik alle zakelijke beslommeringen kunnen afronden, de backups zijn gemaakt, mijn hoofdcomputer mag bij MyCom vakantie gaan vieren, die is na 2,5 week nog steeds niet terug van reparatie, en alle administratieve klussen zijn geklaard. De caravan staat voor de deur om te worden ingeladen en dat is vast sneller gepiept dan anders, want dit jaar gaan we voor het eerst met slechts 2 van de 4 tieners op reis. Dat zal sowieso wel even wennen worden na jaren waarin we met het hele gezin (6) vakantie vierden. Die drie weken vliegen vast voorbij en voor ik het weet is het begin augustus, dan hoop ik in elk geval fysiek ook weer helemaal fit te zijn. Fijne zomer(vakantie) allemaal!

2010-07-09T14:40:00.003+02:00

Hoe kom ik uit mijn hoofd?

Deze intrigerende zin las ik afgelopen week in mijn onvolprezen Coachingskalender 2010. Een juweeltje van een vraag! Waar wil je uit? Nou, gewoon, 'uit mijn hoofd'. Geen overbodige luxe voor vertalers, trouwens, want ook zij werken voornamelijk 'in hun hoofd'. Af en toe roep ik thuis wel eens dat mijn harde schijf vol is, vooral als ik dingen zou hebben moeten weten die de kinderen me ooit eens hebben toegefluisterd. Aangezien een mens nu eenmaal niet alles kan onthouden, neem ik dus soms mijn toevlucht tot deze computerbeeldspraak, waarop als snedige reactie volgt: "Dan moet je die maar gauw gaan opschonen."

Toch klinkt het aantrekkelijk om je hoofd zo nu en dan eens even vrijaf te geven. Natuurlijk ontbrak ook het lijstje met tips en mogelijkheden niet: je kunt je bijvoorbeeld concentreren op je lichaam, met als opties yoga en fitness. Zelf doe ik liever aan Pilates en daarbij moet ik me behoorlijk concentreren op de oefeningen, dus dan gebruik ik mijn hoofd toch op een andere manier. Pilates is een geweldige sport, die ik iedereen kan aanraden. Ik krijg er in elk geval altijd veel energie van (maar ik prijs mij dan ook gelukkig met een fantastische lerares!). Ter afwisseling kan ik mijn hoofd trouwens ook prima leeg maken door tussen de middag lekker een rondje te gaan fietsen. Dat is vooral handig als ik 's morgens een Duits-Nederlandse vertaling heb gemaakt en 's middags met Frans-Nederlands aan de slag mag. Andere voorbeelden van het lijstje: je concentreren op niets of op het hier-en-nu, genoemd werden meditatie, hypnose en mindfulness. Zou de vloer dweilen of ramen lappen eenzelfde therapeutisch effect kunnen hebben? Verder werden nog genoemd: ontspannen met muziek, slapen of puzzelen. Kijk, dat laatste doe ik ook graag. Prettig om te lezen dat je met die inspanning 'uit je hoofd' kunt komen - toch een vorm van ontspanning dus.

Het gevoel is mij overigens niet onbekend: zo lang mij kan herinneren doe ik namelijk al aan sport en sinds ik ben gaan werken, merk ik dat ik die lichamelijke inspanning gewoon nodig heb om me geestelijk te goed te kunnen ontspannen. Een gezonde geest in een gezond lichaam, inderdaad. Eén ding miste ik op het lijstje: op vakantie gaan. Ik kan me er erg op verheugen en vind het de ultieme vorm van 'uit je hoofd' komen. Voor ons is het aftellen intussen begonnen...

2010-06-10T15:37:00.001+02:00

Zaken doen in Europa

Een paar dagen geleden ontdekte ik een superhandige manier om de btw-nummers van mijn buitenlandse opdrachtgevers binnen de EU te verifiëren: btw-identificatienummer. Zoals wel vaker het geval was er ook dit keer een duidelijke aanleiding: nadat ik voor het eerst een opgaaf ICP (Intracommunautaire Prestaties) had gedaan over het eerste kwartaal van dit jaar, zoals ons is opgelegd door de belastingdienst, ontving ik een brief van diezelfde belastingdienst met de mededeling dat ik in die opgaaf een verkeerd btw-identificatienummer had opgevoerd. In de bijlage bij die brief stond de afnemer in kwestie keurig genoemd, compleet met 'opgegeven btw-identificatienummer'. Tja, alle begin is moeilijk en zulke dingen gebeuren soms. Volgens de belastingdienst moest ik zorgen dat ik voor een bepaalde datum met het juiste nummer op de proppen kwam, want anders zwaaide er wat: ik riskeerde een verzuimboete omdat ik 'dan niet (tijdig) een juiste opgaaf ICP zou hebben ingediend' en bovendien een naheffingsaanslag omzetbelasting en eventueel een boete (die overigens niet verder werd gespecificeerd). Uiteraard ben ik direct bij de afnemer in kwestie gaan informeren en het bleek dat er twee cijfers ontbraken. Vervolgens ben ik op zoek gegaan naar een manier om het btw-nummer van deze afnemer te checken en zo belandde ik op deze praktische pagina op de Europa-website. Vreemd genoeg kun je deze gegevens niet opvragen via de website van de belastingdienst zelf, een gemiste kans. Ik ben er zelf achter gekomen door te googelen op btw-identificatie en verifiëren. Die moeite wil ik jullie liever besparen, vandaar dat ik jullie graag laat delen in deze praktische vondst!

2010-06-08T14:40:00.002+02:00

JUST MARRIED!

Op speciaal verzoek hier dan het bewijs:

de 'jong' gehuwden, met op de achtergrond de

gezellige locatie, 't Wapen van Haarzuylen,

waar Hans en ik elkaar op 15 mei het jawoord gaven!

2010-05-21T16:48:00.006+02:00

Viswedstrijd voor koeien?

Vanochtend vroeg werden we verrast door dit beeld: wat zouden die koeien daar toch zoeken? In onze tijdelijke vijver zitten inderdaad een paar vissen, en ook wat salamanders en kikkertjes, maar ik dacht dat koeien toch vooral herbivoren waren? Hoe dan ook, het water uit de vijver smaakte de dames blijkbaar een stuk beter dan het slootwater dat ze normaal drinken, want ze stonden regelmatig elkaar weg te duwen om maar een flinke slok uit deze bak te kunnen nemen en daarbij ging het er niet bepaald zachtzinnig aan toe! Nieuwsgierig als koeien nu eenmaal zijn, hadden ze in no time alle planken weggeduwd die we ter bescherming van de vijverflora en -fauna over de noodvoorziening hadden gelegd, waardoor ze nog dieper met hun koppies in de bak konden hangen. En dat koeien alles lusten werd onmiddellijk bevestigd door de slierten vijverplanten die uit hun bek hingen en die ze sloom stonden te vermalen. Ze kunnen trouwens geweldig kwijlen, deze Bertha's!

Hoe dit zo kwam? Dezer dagen wordt onze achtertuin grondig verbouwd en aangezien die aan het weiland grenst, was onze hovenier bij de boer vriendelijk gaan vragen of hij het weiland mocht gebruiken om materiaal aan- en af te voeren. Op een dorp geldt nog 'ons kent ons', dus de boer vond het prima, op voorwaarde dat het gras niet te hoog stond. Maar hij had zich kennelijk wel een beetje vergist in het graasschema van zijn eigen dames, want gistermiddag kregen we te horen dat de kudde vandaag toch echt in dit weiland moest staan... met alle gevolgen van dien. Ach, die vijverplantjes, vissen en kikkers overleven deze aanval van de verschrikkelijke herkauwers wel. Het waterpeil is in een dag tijd gelukkig al een aardig eindje gezakt, dus nu kunnen de koeien er waarschijnlijk niet meer bij. Gisteren hadden we ook al een behoorlijk opwindende dag, toen de graafmachine over het hek de stenen en andere restanten van de oude tuin kwam vissen. Nadat de hele tuin was schoongeveegd werd er een nieuwe bak met vers zand aangerukt, die vervolgens weer keurig over het hek werd gelost. Vanwege de aangepaste weideplanning gaan de tuinmannen pas na het Pinksterweekend verder met hun werk. En aangezien we voorlopig nog even niet thuis in de zon kunnen zitten, vertrekken we maar een paar daagjes naar de camping. Even bijtanken...

2010-05-15T12:25:00.000+02:00

Hoera, een huwelijk!

Voortaan is 15 mei 2010 onze trouwdag, want

vandaag stap ik in het huwelijksbootje met Hans.

Voor ons en onze vier kinderen een bijzondere gebeurtenis,

die wordt gevierd in het pittoreske dorp Haarzuilens.

Het zonnetje schijnt, dus het wordt ongetwijfeld

een onvergetelijke dag!

2010-05-07T16:36:00.005+02:00

Dag van Europa

Vandaag weer iets geleerd: a.s. zondag is het niet alleen moederdag (zouden mijn tieners daar ook aan denken?), maar ook de Dag van Europa. In de EU-landen wordt Europadag al sinds 1985 gevierd om stil te staan bij het feit dat de Franse minister Robert Schuman op 9 mei 1950 een verklaring uitsprak, waarin hij opriep tot de oprichting van een supranationale Europese organisatie, die later zou uitgroeien tot de Europese Unie. Arme ambtenaren in Brussel, Luxemburg en Straatsburg dacht ik nog toen ik het las, ze hebben namelijk recht op een vrije dag, maar ik kan me nauwelijks voorstellen dat er Europese ambtenaren op zondag aan het werk zijn. Wie weet krijgen ze dit jaar dan maandag 10 mei allemaal vrij? Het artikel dat ik daarover vandaag voor Presseurop vertaalde stond gisteren in de Frankfurter Allgemeine Zeitung en verschijnt in vertaling a.s. zondag op de website (www.presseurop.eu).

Op moederdag ga ik traditioneel altijd even bij mijn eigen moeder langs en dat doen we dit jaar natuurlijk ook, als we ons tenminste een weg weten te banen door de kluwen wielrenners, die uitgerekend ook op die dag een etappe rijden, van Amsterdam naar Utrecht, in de Giro d'Italia (!). Toch een Europees tintje dus, zondag.

2010-04-29T11:52:00.001+02:00

Zieke zzp-ers

Vorige week overkwam mij iets dat meer Nederlanders vaker treft, maar waar ik tot nu toe aan was ontkomen: ik werd zondagnacht flink ziek. Als werknemer bel je dan je baas, maar zzp-ers moeten in zo'n geval meestal iets meer werk verzetten. Maandagochtend heb ik zo snel mogelijk via mijn mobiel de twee opdrachtgevers gewaarschuwd voor wie ik met vertalingen bezig was. Opgelucht vanwege het begrip en de beterschapswensen die ik van hen ontving, zonk ik al snel weer weg in koortsdromen, om uren later wakker te schrikken van de gedachte dat ik nog een opdracht had liggen. Helaas had ik de gegevens van die opdrachtgever niet in mijn mobiel staan en voelde ik me werkelijk hondsberoerd. Uiteindelijk heb ik me dinsdagochtend naar zolder gesleept om via de pc ook deze opdrachtgever te informeren. Gelukkig ondervond ik opnieuw veel begrip en kreeg ik het advies om vooral goed uit te zieken. Dat kon ook haast niet anders, want zelfs toen het lichamelijk duidelijk beter ging, bleef mijn hoofd zich nog steeds heftig verzetten tegen beeldschermen en dat maakt vertalen tamelijk lastig. Natuurlijk is iedereen wel eens ziek, maar ik vond het buitengewoon vervelend en voelde me bijna schuldig tegenover mijn opdrachtgevers, omdat ik mijn toezeggingen niet waar kon maken. Een bijkomend nadeel voor zieke zzp-ers is dat je meestal een aantal opdrachtgevers tegelijk op de hoogte moet stellen - je kunt je immers niet bij een centraal punt afmelden. Gelukkig bieden de vele moderne technische snufjes ook hier uitkomst: via mijn mobiel kon ik mijn inkomende mail checken en beantwoorden - daar hoefde ik mijn bed dus niet voor uit. En de draadloze telefoon lag gewoon naast mijn bed. Toch heeft ziekte bij zzp-ers een flinke keerzijde: niet werken betekent geen omzet en dus ook geen inkomen. Zelfstandige vertalers zonder personeel worden nu eenmaal niet doorbetaald bij ziekte - en hoewel vaak wordt beweerd dat ondernemers nooit ziek zijn, heb ik afgelopen week het tegendeel ervaren. Daarom ben ik blij dat ik in goede jaren een flinke buffer heb opgebouwd. Een advies van mijn accountant, dat ik niet alleen ter harte heb genomen, maar hierbij ook graag doorgeef!

2010-04-16T12:18:00.007+02:00

Lente in het land!

Afgelopen weekend heb ik weer lekker creatief mogen knutselen tijdens een van de workshops die ik regelmatig bezoek op de Veluwe. Ziehier het resultaat: binnenkort zullen de blauwe druifjes en narcissen hun blauwe en gele kopjes wel uit de groene stengels persen en dan ziet dit voorjaarsnest er nog een stuk vrolijker uit.

En alweer is de week voorbijgevlogen! Naast de vertalingen voor het kwartaalbericht van een vermogensbeheerder, artikelen voor het nieuwe nummer van L'Officiel NL en artikelen voor Presseurop stonden er woensdag en donderdag bijeenkomsten van/voor het familiebedrijf op de agenda. Vooral de presentatie van Claudio Fernandez Araoz, schrijver van het boek 'Great People Decisions', bij Egon Zehnder International in Amsterdam bood inspirerende inzichten! Claudio bleek een rasechte verteller met een charmant Spaans accent in het Engels, die het publiek regelmatig een lach wist te ontlokken. Toch bleef zijn boodschap ook in zijn grapjes duidelijk doorklinken: in elke organisatie is het van levensbelang om de juiste mensen op de juiste posten te krijgen. Verder had ik een STAK-vergadering van Ruitenberg Ingredients, waarin wederom veel informatie werd uitgewisseld, die op haar beurt weer nieuwe inzichten opleverde. Er staat veel te gebeuren, allemaal spannende ontwikkelingen, waar ik steeds meer bij betrokken raak.

Hoe heerlijk is het dan om op vrijdagochtend ouderwets lekker te gaan zitten vertalen! Een artikel voor Presseurop over Cyprus (een ongelofelijk vreemde situatie eigenlijk, die tweedeling op dat eiland) en nog wat teksten voor het kwartaalbericht (de vermogensbeheerder was kennelijk toch nog niet helemaal uitgeschreven...). Het weekend belooft mooi weer en daar gaan we gepast van genieten op onze voorjaarsstek bij Elburg. Fietsen mee en dan maar hopen dat de aswolk, die momenteel tergend traag over Nederland trekt, geen roet in het eten gaat gooien!

2010-04-01T09:57:00.004+02:00

Aprilgrap?

Deze 'advertentie' wil ik jullie uitgerekend vandaag toch niet onthouden (met dank aan de collega op Proz.com die de link plaatste):

Hieronymus School of Famous Translators

Join the thousands of members of this growing profession!
No need to know a foreign language! No experience necessary! For only $39.95 you, too, can learn to unlock the secrets of the Internet to make as much as $100 per hour!*
All you need is a computer, a high-speed Internet connection and a strong drive to succeed! Testimonials by some of our graduates:

MY DEAR, THIS IS REAL MONEY, I'VE STOPPED SENDING THOUSANDS OF E-MAILS ALL OVER THE WORLD WITH LITTLE RESULT. – O. Boi, Nigeria
I stopped driving a taxi after three months. Now I can afford a car of my own. – R. Ashamed, Chicago
Dammi indietro il mio portafoglio o I'll break del mattino e il tuo battito di morte con esso. – B. Gonn, UAE
I only completted forth graid, butt Im on my weigh to being a milonair. – I.M.Foolin, Arkansas, USA

Just $39.95 will put you on the road to financial independence!**
This is NOT a gimmick! Thousands of translators are using our techniques to produce millions of words a day in a variety of languages they do not know.
*Based upon a rate of 2 cents per word. Income dependent on a variety of factors, including Internet connection, ability to cut and paste.
**Cash only, please!

Een vrolijk begin van deze dag en van de maand. Ik wens al mijn vertalende collega's een uitstekende omzet :-))

2010-03-25T15:14:00.004+01:00

Een boeiend kijkje achter de schermen!

Als je deze link, Christian Louboutin - Dancer in a Daydream, aanklikt, kun je een filmpje bekijken van een van de beroemdste schoenenontwerpers van de laatste jaren, Christian Louboutin. Ik herinner me nog goed dat ik twee jaar geleden voor het eerst artikelen mocht gaan vertalen voor L'Officiel NL. Dat is altijd even wennen natuurlijk. De artikelen met tekst kwamen meestal wel goed leesbaar door, maar de bijschriften in de modeshoots waren vaak wat lastiger te ontcijferen, zo ook die van Louboutin. Destijds zei die naam me nog niet zoveel, maar inmiddels weet ik wel beter. Mijn aandacht werd dan ook direct getrokken toen ik zijn naam las en de aankondiging van dit filmpje...

Schoenen van Louboutin herken je meteen aan de rode zolen en de hoge hakken. Ik zou er zelf niet mee uit de voeten kunnen, maar ik vind de modellen van zijn hand wel bijzonder fraai om te zien. Vorig jaar vertaalde ik, ook voor L'Officiel NL, een interview met Louboutin zelf en daaruit kwam hij naar voren als een bijzonder aimabele man. In dit filmpje straalt hij weer een en al vriendelijkheid uit, maar tegelijkertijd ook passie, in de krachtige halen waarmee hij een nieuw ontwerp op papier zet. Leuk om te bekijken en voor de liefhebbers zit er ook nog een verloting aan vast: je kunt een paar Louboutins winnen, als je voor 9 april via de website reageert. Hoort zegt het voort!

2010-03-19T16:46:00.005+01:00

Leuker kunnen we het niet maken...

... wel gemakkelijker. De slogan van de belastingdienst irriteert mij in deze periode van het jaar altijd net even meer dan anders. Zo gemakkelijk vind ik het vergaren van alle administratieve informatie namelijk niet en bovendien is het bepaald niet mijn favoriete bezigheid. Geef mij maar een pittige tekst om te vertalen! Ik vrees dat mij, als echte alfa, al dat gegoochel met cijfers helaas niet echt in de genen zit. Toch kan ik wel intens genieten van mijn fraai opgemaakte tabellen en vooral van de totale bedragen onder de streep! Over het bedrijfsresultaat van vorig jaar kan ik kort zijn: ik heb weinig hinder ondervonden van de economische crisis. Het aantal vertaalopdrachten bleef stabiel en mijn inkomsten dus ook. Het enige minpuntje was dat het soms wat langer duurde voordat mijn facturen betaald werden, maar dan praten we over een paar weken, gelukkig niet over maanden. De map met administratieve gegevens ligt sinds vanmiddag bij mijn accountant en dat is een regelrechte opluchting, want bij hem is mijn financiële zieleheil in vertrouwde handen. Ieder zo zijn vak. Voorlopig ben ik weer gevrijwaard van het zoeken naar jaaroverzichten en dergelijke bewijslast. De rest van het jaar hoef ik alleen maar BTW af te dragen en dat doe ik nu al een aantal jaren netjes digitaal, dus dat is zo gebeurd.

Helaas wordt het dit jaar voor zzp-ers op belastingvlak ook niet echt leuker of gemakkelijker, want we worden geacht weer een nieuw formulier te gaan invullen, de aangifte intracommunautaire diensten. Tot voor kort konden we die opgaaf gewoon tegelijk doen met de BTW-afdracht, lekker praktisch op een formulier. In zijn onmetelijke wijsheid heeft de belastingdienst nu echter besloten dat het anders moet. Het waarom van deze maatregel ontgaat mij enigszins en ik vermoed dat met mij ook maar bitter weinig ondernemers zitten te wachten op alweer een extra administratieve handeling. Hoezo gemakkelijker? Hoezo leuker? Maar ach, alles went, uiteindelijk, zelfs zo'n nieuwe belastingtrend.

2010-02-26T12:58:00.004+01:00

Duurzaam en maatschappelijk verantwoord vertalen

We worden er tegenwoordig dagelijks mee geconfronteerd in kranten, op radio en televisie en via internet: bedrijven gaan duurzaam produceren en/of maatschappelijk verantwoord ondernemen. Op enig moment duikt deze trend uiteraard ook op in vertaalopdrachten, dus kan het geen kwaad om eens extra aandacht aan dit onderwerp te besteden. Zo gedacht, zo gedaan: de mannen van Teamwork (http://www.teamwork.nl/), Marcel Lemmens en Tony Parr, organiseerden vrijdag 29 januari jl. in het Park Plaza hotel in Utrecht een inspirerende workshop rond dit thema. Het ochtendprogramma bestond uit een algemeen deel, waarin alle deelnemers werden bijgepraat over Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen (MVO). Daarvoor waren twee boeiende sprekers uitgenodigd: Lars Moratis van CSR Academy en Jan Pieter Six van Achmea, die het fenomeen elk vanuit hun eigen optiek belichtten. Lars Moratis gaf met zijn presentatie meer inzicht in de officieuze richtlijn voor MVO (ISO 26000), die weliswaar bedoeld is als een leidraad voor bedrijven, maar dan zonder te streven naar certificering. Hij voorzag ons van nuttige naslagtips (waaronder deze link naar de MVO-standaard: http://www.iso26000scan.nl/). Bovendien kregen we van hem het eerste MVO-Magazine uitgereikt (zie ook: Pepper, http://www.pepperonline.nl/). Jan Pieter Six, Group Corporate Social Responsibility Officer bij Achmea, schetste in zijn presentatie hoe een grote verzekeraar MVO als beleid in het bedrijf doorvoert. Uit zijn verhaal bleek duidelijk dat het nog niet meevalt om dit beleid op elk niveau waarop een bedrijf actief is, zowel in- als extern, ook stelselmatig door te voeren. We kregen een exemplaar van het Sociaal Jaarverslag mee, een fraai voorbeeld van MVO in de praktijk (tevens te vinden op: http://www.achmea.nl/, rubriek Over Achmea, MVO). Beide heren deden overigens niet voor elkaar onder om onze aandacht vast te houden. Er werden pittige vragen gesteld, maar er klonk ook regelmatig een gulle lach door de zaal. Na een heerlijke lunch mochten we tijdens het middagprogramma zelf aan de slag met teksten op het gebied van ‘duurzaam’ en ‘maatschappelijk verantwoord’, in de talencombinaties Engels-Nederlands, Nederlands-Engels en Nederlands-Frans. Ik vind het altijd weer een zeer verfrissende ervaring om met collega’s uit het vak te kunnen sparren over mogelijke oplossingen voor vertaalkwesties, omdat je altijd wel iets van elkaar opsteekt. Bij de sessie Engels-Nederlands gingen we eerst in tweetallen aan de slag met een stuk tekst voordat we de vertaling in de hele groep bespraken. Daarbij liepen de meningen over wat er met de brontekst werd bedoeld soms nogal uiteen en dat leidde al snel tot aardige discussies. Gelukkig wist workshopleidster Carla Bakkum die in goede banen te leiden, zodat er uiteindelijk wel consensus ontstond over de vertaling. Tussen de bedrijven door was er uiteraard volop gelegenheid om ervaringen uit te wisselen of na te praten met collega-vertalers.

De kracht van deze bijeenkomsten van Teamwork ligt in de combinatie van het verwerven van meer inzicht in een specifiek onderwerp, het oplossen van daarop gebaseerde vertaalpuzzels in de praktijk en het netwerken met collega’s. Het is een beproefd concept en wat mij betreft mogen Tony en Marcel daar nog lang mee doorgaan!

2010-01-24T16:27:00.005+01:00

Ondertitelen, een kunst op zich!

Dit keer wil ik een lans breken voor onze collega's die films ondertitelen. Uit eigen ervaring weet ik dat het beslist niet meevalt om gesproken tekst om te zetten in een zeer beperkte hoeveelheid karakters. Dat betekent sowieso al flink samenvatten en zie dan nog maar eens de humor en/of taalgrapjes erin te verwerken... Afgelopen week zag ik de zeer vermakelijke film 'Sherlock Holmes' in de bioscoop, met Robert Downing Jr. en Jude Law in de hoofdrollen, onder regie van Guy Ritchie. Waar we tot voor kort de hele aftiteling van een film uitzaten als ik wilde weten wie de ondertiteling had verzorgd, werd ik dit keer al snel op mijn wenken bediend: direct na de hoofdrolspelers en voornaamste 'directors', maar ruim voor de hele waslijst aan overige medewerkers kwam de vertaling aan bod. Dit was niet de eerste keer dat Richard Bovelanders naam bij de aftiteling op het witte doek prijkt en hij levert naar mijn bescheiden mening over het algemeen uitstekend werk af. In dit geval betrapte ik de makers van de film op een (ver)taalfoutje dat in de ondertiteling overigens creatief werd opgelost. Sherlock Holmes raakt op enig moment opnieuw in gevecht met een reusachtige, Frans sprekende vent, compleet met gehavend boeventronie. Het accent van een Britse acteur die probeert Frans te spreken is op zich al amusant, maar er was in het script blijkbaar ook een wellicht onbedoeld grappig foutje geslopen in de vertaling van de vraag 'Did you miss me?' Voordat de strijd opnieuw losbrandt, vraagt de kolossale boef in het Frans namelijk 'Tu m'as manqué?' in plaats van 'Je t'ai manqué?'. Gelukkig hoefde het publiek zich daarover het hoofd niet te breken, want in de ondertiteling stond keurig: 'Heb je me gemist?' Hulde voor de vertaler! De film is een absolute aanrader: fraai kostuumdrama, een speels aandoende Sherlock Holmes in een 'moderner' jasje, heerlijke Britse humor en een rijkdom aan requisieten en decors, waardoor je bij elke scène je ogen uitkijkt. Het verhaal wordt in ruim 2 uur verteld, maar er zit voortdurend meer dan voldoende vaart en spannende actie in, waardoor de film nergens langdradig wordt. Je moet als toeschouwer wel goed opletten, anders mis je subtiele grapjes, niet alleen in de dialogen, maar ook in het decor of de kleding. Kortom, ik heb ouderwets genoten!

2010-01-07T13:25:00.006+01:00

Winter in het land, ganzen op de kant...

Onze achterbuurman, de boer, zal het waarschijnlijk niet erg kunnen waarderen, maar sinds een paar dagen cirkelt er voortdurend een grote troep ganzen rond zijn weilanden, die kennelijk het liefst komt fourageren in het weiland dat direct aan onze achtertuin grenst. De vogels kakelen en gakken de hele dag door en produceren een behoorlijke hoeveelheid lawaai. Nooit gedacht dat de natuur op mijn doorgaans zo rustige werkplek nog eens een soort geluidsoverlast zou veroorzaken! Zodra de troep opvliegt, wordt dat lawaai bovendien versterkt door het geklapwiek van de vele vleugels. Op de grond kunnen ze trouwens ook lelijk tegen elkaar uitvallen en met hun lang gerekte nekken en snavels omlaag ziet dat er nogal dreigend uit, maar meestal zitten ze energiek in de sneeuw te pikken, in een poging bij het gras te komen. Af en toe komt er iemand vanaf de boerderij het weiland inlopen, vergezeld van een hond of zwaaiend met een grote paraplu om ze weg te jagen, maar de ganzen nemen die dreiging volgens mij niet erg serieus. Ze vliegen door naar het volgende weiland (van een andere boer) en zodra de paraplu uit het zicht is, strijken de brutaalste exemplaren alweer neer...

2009-12-23T12:09:00.002+01:00

Diets & Deutsch Vertalingen wenst alle lezers van dit blog

2009-12-15T09:45:00.004+01:00

Kerstknutselen in Epe

Ook dit jaar stond ons traditionele dagje kerstknutselen in Epe weer op het programma: met alle vrouwelijke familieleden van moederskant komen we op een zondag in december bij elkaar voor een gezellige middag kerststukjes maken (en bijkletsen), dit alles onder bezielende leiding van een van mijn nichten die deze workshops 'Kerst in de schuur' geeft en dat erg leuk en goed doet! We starten met koffie en de onvolprezen appeltaart van het huis, gaan vervolgens in de schuur aan de slag met dennengroen en takken, soms een regelrechte worsteling! Daarna lunchen we met zelf meegebrachte gerechtjes, vergapen ons aan de fraai opgetuigde kerstboom en de overige kerstversiering die dit toch al idyllische huis op de Veluwe een zeer pittoreske uitstraling geven, wisselen het laatste nieuws uit op familiegebied en lachen er vooral heel wat af. Vanaf volgend jaar mag de volgende generatie meiden meedoen, om de traditie in ere te houden. Het zal dan wel passen en meten worden in de schuur...

Moe maar voldaan reden we aan het eind van de middag vanaf het pikdonkere bosweggetje in het buitengebied van Epe weer terug, richting bewoonde wereld in de Randstad, met onze kerststukken zorgvuldig gerangschikt in de achterbak van de auto. Mijn pièce de résistance staat intussen volop te pronken in de huiskamer. Op naar de Kerst!

2009-12-08T09:42:00.002+01:00

Het wassende water...

In het decembernummer van de Duitse Geo (een absolute aanrader, ik lees het blad al jaren met bijzonder veel plezier en interesse!) staat een boeiende reportage over de gevolgen van de klimaatveranderingen, en dan met name in Nederland. Een van de foto's bij het artikel verbaasde me wel enigszins: hierop is te zien dat twee sleepboten een ponton met daarop twee complete huizen over het IJsselmeer vervoeren. Volgens het bijschrift worden er in Nederland steeds meer waterwijken gebouwd, waarbij de huizen op het water komen te liggen en zo dus kunnen meestijgen met het waterpeil. Dat was tamelijk nieuw voor mij. Bij mijn weten bestaan dergelijke huizen wel, maar of daarvan inderdaad al hele wijken worden gebouwd? Op een van onze fietstochten hier in de buurt, door de wijk Terwijde, ontdekten we weliswaar een paar waterwoningen - een soort moderne opvolgers van de woonboot - maar dat zijn er dan een stuk of acht in een kanaaltje langs een 'gewone' straat, ingeklemd tussen 'gewone' rijtjeshuizen. Geen hele wijk dus, maar goed, dat wil natuurlijk nog niets zeggen over de rest van Nederland.

Het artikel gaat verder over allerlei voorbereidingen die Nederland nu al treft met het oog op de mogelijke gevolgen van de klimaatveranderingen, compleet met kaartje waaruit blijkt dat de helft van ons land onder water komt te staan als de zeespiegel in 2100 zo'n 1.30 meter zal zijn gestegen. Dankzij al die maatregelen lopen wij in Nederland niet het risico dat we met zijn 16 miljoenen naar hoger gelegen, drogere delen van het land worden verbannen of zelfs als 'klimaatvluchteling' asiel zouden moeten gaan aanvragen (waar zouden wij dat dan het beste kunnen doen?). Dat gevaar dreigt bijvoorbeeld wel voor de inwoners van het eiland Vanuatu in de Stille Oceaan. Het eiland verliest nu al voortdurend terrein aan het water, maar beschikt niet over de middelen noch over de kennis om daar iets tegen te ondernemen. Daarom heeft de regering alvast een beroep gedaan op het naburige Nieuw-Zeeland om de bevolking als klimaatvluchteling op te nemen zodra de stijging van de zeespiegel een gevaarlijk niveau bereikt. Nieuw-Zeeland heeft het verzoek echter afgewezen met het argument dat de VN officieel nog geen 'klimaatvluchtelingen' erkent. Dat

lijkt mij een zeer actueel, interessant onderwerp voor de klimaattop in Kopenhagen en de timing van dit artikel had dan ook niet beter gekund. Jammer genoeg heeft 'klimaatvluchteling' de shortlist voor de verkiezing van woord van het jaar 2009 niet gehaald (http://www.woordvanhetjaar.vandale.nl/)...

2009-12-02T10:47:00.009+01:00

Een ander soort modereportage...

Vandaag kwam ik een grappig bericht tegen: de enige echte Spongebob, dat tamelijk hyperactieve figuurtje uit de gelijknamige televisieserie Spongebob Squarepants (voor de lezers die hem niet kennen), kreeg van modeontwerper Karl Lagerfeld (wie kent hem niet?) een heuse make-over! Van onze eigen Spongebob-fan hier in huis begreep ik dat het stripfiguurtje afgelopen week zijn verjaardag vierde met een hele Spongebob-dag op televisie, dus misschien had Lagerfeld dit wel als cadeautje bedacht. Bij de vertalingen voor het modeblad L'Officiel NL kom ik zijn naam regelmatig tegen, dus was ik wel benieuwd naar de outfit die hij voor Spongebob had bedacht. De bedoeling erachter vond ik minstens zo sympathiek: deze pop werd geschonken aan een veiling voor het Wereldnatuurfonds en bracht 1000 euro op. Zonder als sponsor te willen optreden van dat befaamde modemerk, waarvoor Karl Lagerfeld normaal gesproken ontwerpt (zie achtergrond), wil ik jullie de nieuwe look van Spongebob toch niet onthouden:

2009-11-20T11:29:00.006+01:00

Een mens is nooit te oud om te leren!

Onlangs mocht ik namens ons familiebedrijf, Ruitenberg Ingredients (RI), meedoen aan de workshop 'Uitdagingen van het familiebedrijf', georganiseerd door de vereniging familiebedrijven Nederland (FBNed, www.fbned.nl). De locatie: hotel Het Roode Koper in Leuvenum, schitterend gelegen op de Veluwe (en ook een familiebedrijf, maar dat terzijde). Vrijdag 6 november begon ik aan de heenreis. Het laatste stuk reed ik over de provinciale weg tussen beukenbomen in fraaie herfsttooi door en dat vond ik al een sprookje, maar het hotel zelf lag er minstens zo fraai bij. Jammer eigenlijk dat ik mijn camera thuis had gelaten, aangezien ik wel vermoedde dat er weinig tijd over zou blijven om tijdens een korte wandeling de omgeving te fotograferen, maar mijn onvolprezen mobieltje bood in dit geval gelukkig ook uitkomst. Het programma startte vrijdagochtend met een rondje voorstellen: de groep bestond uit 20 personen, afkomstig van in totaal 4 verschillende familiebedrijven. Na het persoonlijke voorstelrondje mochten we onze familie&bedrijven presenteren voor de groep. Nadat ik de stamboom van de familie Ruitenberg had getekend en toegelicht, gaf onze directeur een wervelende presentatie over RI, compleet met promotiefilmpjes, en schudde daarmee de groep kennelijk pas goed wakker, want we kregen flink wat vragen te beantwoorden! Daarna bogen we ons onder leiding van Albert Jan Thomassen, directeur van FBNed, en de Zweedse hoogleraar Annelie Karlsson, directeur van FBN Sweden, over onderwerpen die varieerden van kernwaarden van het bedrijf, familiewaarden en bestuur tot het familiestatuut. Er ontstond telkens een levendige discussie, waarin uitgebreid en open over alle mogelijkheden en uitdagingen per bedrijf werd gesproken. De dag vloog om en dankzij het feit dat de landelijke dekking van diverse providers ons naar buiten dreef om telefoontjes te plegen of mail te checken, hapten we in de pauzes toch af en toe wat frisse lucht. Rond 19.30 uur zat het dagprogramma erop en mochten we aanschuiven aan een heerlijk diner. Ook nu werd er weer zeer geanimeerd verder gepraat en gediscussieerd, alsof we elkaar al jaren kenden. Moe maar voldaan rolde ik nog net voor middernacht mijn bed in.

Zaterdagochtend vroeg zaten we alweer fris aan het ontbijt en met een kop cappuccino kon ik nog gauw een casus doorlezen, voordat het dagprogramma om 9 uur begon. Eerst werden we bijgepraat over bestuurskwesties en daarna werden we in groepen ingedeeld voor een rollenspel over de casus die we allemaal hadden moeten bestuderen. Een goede oefening, want we waren mooi op het verkeerde been gezet, zo bleek toen we te horen kregen hoe dit waargebeurde verhaal uiteindelijk was afgelopen… Na de lunch was het tijd voor de groepsfoto in de tuin en later die middag kwam onder andere het familiestatuut nog uitgebreid aan bod. Tot slot werd ons gevraagd om een aantal persoonlijk en zakelijke actiepunten voor het komende jaar te noemen. Voor mij als familielid en bestuurder op afstand is dat invulling gaan geven aan mijn betrokkenheid bij RI. De workshop heeft alle deelnemers een aardige hoeveelheid 'food for thought' opgeleverd. Persoonlijk ben ik me nog sterker bewust geworden van de morele verantwoordelijkheid voor ons familiebedrijf en daarnaast ben ik trots op het feit dat ik als Ruitenberg van de 3e generatie mijn steentje mag gaan bijdragen aan RI. In de loop van 2010 volgt nog een ‘terugkomdag’ van deze workshop met de hele groep en dan gaan we vooral evalueren hoe de actiepunten in praktijk zijn gebracht. Zaterdag aan het eind van de middag vertrokken we dan ook met meer vragen dan waarmee we waren gekomen en in cursusland betekent dat: missie geslaagd. En die actiepunten? Dat zijn wat mij betreft uitstekende voornemens voor het nieuwe jaar!

2009-11-04T14:06:00.013+01:00

Beter een goede buur...

...dan een verre vriend, zo luidt een bekend spreekwoord in het Nederlands. Onze Oosterburen kennen het ook: Ein guter Nachbar in der Not ist besser als ein ferner Freund. Het tijdschrift Onze Taal (http://www.onzetaal.nl/) wijdt het novembernummer aan Duits en Nederlands - een must voor iemand als ik, dus ik ga deze uitgave met extra belangstelling lezen! Er wordt gelukkig ook aandacht besteed aan de 'valse vrienden', want sommige woorden lijken in beide talen erg op elkaar, maar betekenen iets heel anders. De uitdagende titel van dat artikel luidt: "Kommst du gut klar mit ihm?" Terwijl ik deze bijdrage schrijf, kletteren er dikke hagelstenen tegen de ruit. Hoezo herfst? Dit gure weer nodigt in elk geval erg uit om met een beker warme chocolademelk en een dik boek op de bank te kruipen. De verleiding is groot, maar er is nog werk aan de winkel vandaag.

2009-10-12T15:42:00.007+02:00

Wat een verademing...

... na jaren voornamelijk Engelstalige films te hebben bekeken en beluisterd, kregen we afgelopen weekend letterlijk een compleet ander geluid voorgeschoteld: Millennium, Mannen die vrouwen haten, de verfilming van deel I van de trilogie van Stieg Larsson, die nu al maandenlang en in vele landen de bestsellerlijsten aanvoert, is namelijk geheel Zweeds gesproken. Naast het feit dat ik in geen tijden meer zo'n goede film heb gezien, heb ik vooral genoten van deze apart klinkende Skandinavische taal! Die horen we hier zelden, maar een film van 2,5 uur biedt voldoende materiaal om er invloeden van het Engels, Fries, Duits en ook Nederlands in te ontdekken. Niet zo verwonderlijk natuurlijk, al die talen behoren immers tot dezelfde taalfamilie, maar toch vond ik het een vreemde gewaarwording dat ik - ondanks die verwandschap - dit keer sterker moest leunen op de ondertiteling! De eerlijkheid gebiedt te melden dat ik, als een van de zeer weinigen waarschijnlijk, deze boeken (nog) niet heb gelezen, maar daardoor kon ik natuurlijk wel onbevooroordeeld en met frisse blik genieten van de film. De verhaallijn van de film zit bijzonder knap in elkaar, vind ik, de karakters zijn fraai uitgewerkt en de voortkabbelende verteltrant wordt gedoseerd afgewisseld door soms bijzonder heftige en afschuwelijke scènes. De spanning wordt mooi opgebouwd en prima vastgehouden, de film wordt nergens langdradig en dat is misschien ook wel de kracht van het medium. Een juweeltje van een film, die al dagen door mijn hoofd blijft spoken! En hoewel ik me afvraag hoe de hoofdpersonen ertoe zijn gekomen om zich zo gedragen als ze doen en ook zou willen weten welke verhaallijnen de film niet hebben gehaald, laat ik Deel I voorlopig toch liever in de kast staan. Als ik het boek nu zou gaan lezen, zou dat afbreuk doen aan de film, vrees ik. Mocht ik mijn nieuwsgierigheid echter niet langer kunnen bedwingen, kan ik volgens kenners altijd nog beginnen aan Deel II of III...

2009-10-09T16:25:00.011+02:00

Kantoor aan huis

Als zelfstandig vertaalster zonder personeel (ZVP'er) heb ik al jaren kantoor aan huis. Mijn woon-werkverkeer beperkt zich tot twee trappen en zittend achter mijn bureau kan ik volop genieten van het uitzicht over weilanden met koeien, schapen, ganzen, zwanen, kievitten en hazen, al naar gelang het jaargetijde. In de verte doemt kasteel Haarzuilens op en bij slecht weer zie ik de loodgrijze wolkenmassa's vanuit het westen binnenschuiven. Voor mij persoonlijk werkt dat heel inspirerend - vaak krijg ik de beste ingevingen als ik naar buiten zit te kijken. Het kost me trouwens ook geen enkele moeite om me op mijn vertaalwerk te concentreren en het huishouden te laten voor wat het is. Kwestie van discipline...

Toeval of niet, ik kwam deze week in verschillende media artikelen tegen die te maken hadden met het houden van kantoor aan huis. Een van de artikelen ging bijvoorbeeld over hoe je werk en privé het beste gescheiden kunt houden, een ander over het feit dat een werkruimte thuis in fiscaal opzicht alleen nog maar voordelig is als je daarbij een aparte opgang en eigen sanitair hebt. Maar volgens mij ligt er nog een heel ander gevaar op de loer en dat heb ik zelf ook aan den lijve ondervonden. De afgelopen jaren ben ik steeds meer gaan 'muizen' en in combinatie met veel typen leverde dat regelmatig een minder prettig gevoel op in handen en polsen. Vandaar dat ik ben gaan investeren in spraakherkenningssoftware (Dragon Speech) om mijn vertalingen te kunnen dicteren. Een prachtige uitvinding, waar ik graag gebruik van maak. Toch zijn er soms teksten die zich niet lenen om ingesproken te worden, zoals de vertaling van het jaarverslag die ik vandaag heb geleverd. Met een beetje pech blijf ik bij dat soort teksten tegen beter weten in toch weer te lang achter elkaar tikken of scrollen, met als gevolg dat ik last krijg, vooral van mijn rechterhand. Daarom ging ik op zoek naar een pauzeprogramma voor de PC, het liefst eentje zonder hinderlijke waarschuwingsgeluiden. Gelukkig bestaat dat en sinds een paar weken maak ik dus dankbaar gebruik van Workrave (http://www.workrave.org/), gratis te downloaden. Je kunt het programma geheel naar eigen wens instellen en er zo (met of zonder hinderlijke geluiden) voor zorgen dat je bijtijds stopt met typen. De PC wordt geblokkeerd en ik word gedwongen om iets anders te gaan doen. Het programma biedt oefeningen voor achter je bureau en in het begin deed ik die ook braaf, maar tegenwoordig wil ik tussen de vertaalbedrijven door net zo lief even een ander, niet per definitie werkgerelateerd, klusje doen. In dat opzicht vind ik het absoluut een voordeel dat ik thuis werk: zo kun je nog eens even een bed verschonen (goede oefening voor je armen) of - met tussenpozen - de ramen lappen. Mijn creatieve brein werkt ondertussen op volle toeren: als ik daarna weer achter mijn PC kruip, ben ik niet alleen reuze tevreden met het resultaat van zo'n tussendoorklus, maar ik heb meestal ook meteen een fraaiere vertaling bedacht voor de laatste zin waar ik voor de pauze mee bezig was!

2009-09-29T21:20:00.016+02:00

Fietskreukels (1)

Dit jaar werd de Mergelheuvellandroute voor racefietsen en mountainbikes in het weekend van 19/20 september georganiseerd. Een tweedaags evenement waar de fietsvrienden van manlief wel oren naar hadden. Dus de caravan achter de auto gehaakt en op naar Zuid-Limburg! Vanwege mijn artroseknieën is mountainbiken aan mij niet zo besteed, maar met mijn elektrisch aangedreven tweewieler durfde ik het heuvellandschap wel onveilig te maken. Zodra de heren zaterdagochtend waren vertrokken (voor een verslag van die tocht zie: http://vermaaksels.blogspot.com/), zocht ik een leuke knooppuntenroute uit en ging, gewapend met fietskaart en camera, op pad. Het weer liet zich van zijn beste kant zien en ik zag prachtig glooiende landschappen, reed langs gezapig grazende koeien, stak voor € 1 per pont de Maas over naar België, fietste daar niet alleen over het oude jaagpad langs het kanaal naar Antwerpen, maar hobbelde ook een flink stuk over de welbekende kasseien. Gelukkig heb ik goede vering op de fiets! Vervolgens voerde de route langs een fraaie boerenschuur, waar niet alleen pompoenen uitgestald lagen, maar ook een paard werd beslagen (de foto daarvan is helaas onscherp) en groente van het land werd verkocht. Daar heb ik een paar grappige kleine pompoenen gescoord (meer paste niet in de fietstas) voordat ik verder fietste, richting Maastricht, waarbij ik bovendien een heuse grenspaal uit 1843 passeerde. Eenmaal aangekomen in een buitenwijk van Maastricht begon de weg ineens flink te stijgen en voor ik het wist stond ik bovenop de St. Pietersberg uit te hijgen. In wielerjargon heet dat geloof ik een colletje van de 1e categorie (of de 5e, daar wil ik af wezen). Volgens de dame van de camping zou deze route 17 km zijn, maar mijn teller stond toch echt op 25 km toen ik bij onze caravan afstapte. Moe maar voldaan zaten we 's avonds in Maastricht in de laatste zonnestralen op een terrasje van ons eten te genieten. Zondagochtend voor dag en dauw weer uit de veren, snel ontbeten en nadat de mannen op pad waren gegaan naar het startpunt van hun route, zocht ik een knooppuntenroute naar Valkenburg op, om een glimp van deze twee stoere bikers op te kunnen vangen als ze daar door de grotten zouden gaan fietsen. In totaal zou het een tochtje van 28 km zijn, volgens de kaart dan. De zon stond alweer te stralen aan een strakblauwe hemel, dus vol goede moed klom ik in het zadel. Nog maar nauwelijks aan de overzijde van de A2 mocht ik bij Cadier en Keer (wat een aparte naam voor een dorp) alweer flink in de pedalen: colletjes van diverse categorieën, waarvan ik dankzij het onvolprezen (soms stevige) duwtje in de rug (stand 3 voor de kenners) en de juiste versnellingen in een goede cadans toch fietsend de top bereikte. Aangezien ik onderweg de leesbril in de tas had laten zitten, reed ik per ongeluk een paar kilometer om en kwam in plaats van Valkenburg in een heel ander gehucht terecht (tja, de cijfers 60 en 69 op de kaart leken wel erg op elkaar). Snel rechtsomkeerd dus maar. Onderweg kwam ik diverse mountainbikers tegen, maar geen bekende gezichten, helaas. Uiteindelijk daalde ik met een flink vaartje af naar de kom waar Valkenburg in ligt... en moest onwillekeurig denken aan het zware trapwerk dat ik op de terugweg nog voor de boeg had. Maar eerst even uitpuffen op een terrasje in de zon! De klim Valkenburg weer uit was absoluut een heroïsche daad - doorgefietst tot het gaatje (wat jammer nou dat niemand dat even heeft vastgelegd voor het nageslacht). Intussen stond er al 28 km op de teller en dat halverwege de terugweg. Bovendien bleken er nog een paar venijnige colletjes tussen Valkenburg en Eijsden te moeten worden genomen. Op 1 na heb ik ze, soms op mijn allerlaatste adem, allemaal fietsend gered. Alleen de laatste heuvel was de spreekwoordelijke druppel, daar ben ik dus halverwege afgestapt, hoewel ik lopend omhoog met mijn behoorlijk zware fiets aan de hand mijn kuitspieren ook goed voelde! De laatste loodjes waren inderdaad het zwaarst en na een tocht van in totaal 39 km was mijn opluchting dan ook groot toen ik op de camping in mijn luie stoel kon vallen! Kortom, het was een gedenkwaardig weekend en we hebben er met volle teugen van genoten. Zelfs van de spierpijn de dagen daarna... volgend jaar weer?

Ane Brun & Koop 'Island Blues'

2009-09-15T15:52:00.009+02:00

Zo hoor je ook nog eens wat (I)

Vandaag mocht ik twee muziekrecensies vertalen over een cd van een Noorse zangeres, Ane Brun, en over een cd van een band, van wie ik nog nooit had gehoord. Lang leve internet: je kunt via YouTube tegenwoordig veel muziek beluisteren (en bekijken) en zo kreeg ik een beter idee van het genre waarin deze muzikanten zich thuis voelden. Een absolute verrijking als naslagwerk voor vertalingen en weer eens iets heel anders dan een woordenboek. Voor mij waren de filmpjes van onschatbare waarde ter illustratie bij deze teksten, die in zeer poëtisch Frans waren geschreven. Tot mijn verbazing bleek Ane Brun in mei dit jaar nog een concert te hebben gegeven in Tivoli, bij wijze van spreken bij ons om de hoek in Utrecht! Daarom leek het mij hoog tijd om ook eens iets 'live' te laten zien en horen via mijn blog! Je hoeft alleen maar de link Ane Brun & Koop 'Island Blues' bovenaan deze tekst aan te klikken om het filmpje te starten. Ik vond dit een heel apart en vrolijk nummer van deze Ane Brun, samen met het Zweedse duo als begeleiding. Op haar website stond ook nog een ander YouTube-filmpje, een registratie van een live concert, vol ijle klanken en met een enorme ijsblauw oplichtende boom op het podium, maar dat nummer sprak mij duidelijk minder aan... wordt vervolgd!

2009-08-25T15:46:00.015+02:00

U schrijft, wij kijken

Onlangs mocht ik een interview vertalen met Quentin Tarantino, maker van de film Inglorious Basterds die hier binnenkort in première gaat. In dat interview wond Tarantino zich onder andere nogal op over filmrecensenten, die meestal beginnen met het schrijven van een (volgens hem) zuur stukje als zij de bioscoopzaal nog maar nauwelijks hebben verlaten. Dat weerhoudt de lezers van zo'n recensie er dan van om de film te gaan bekijken. Tarantino pleitte ervoor dat recensenten een film beter eerst een paar dagen kunnen laten bezinken voordat ze hun kritiek uiten, omdat ze dan tot een evenwichtiger oordeel zouden komen. Voor zijn eigen films zou hij dat in elk geval toejuichen, hoewel hij besefte dat het qua marketing misschien niet zo handig zou zijn. De rest van het interview ging voornamelijk over het verhaal achter de film en de redenen waarom de regisseur voor een bepaalde aanpak had gekozen, met name bij de gewelddadige scènes. Tarantino gaf ook nog een interessante visie op het werk van de acteurs en actrices in zijn film en zwaaide hen veel lof toe. Zo op het eerste gezicht leek me deze film dan ook zeer de moeite van het bekijken waard. Maar intussen heb ik een stukje voorfilm gezien van Inglorious Basterds en op grond daarvan weet ik nog niet zo zeker of ik al dat geweld wel wil consumeren. Die voorfilm werd overigens voorafgaand aan een andere film vertoond: The Taking of Pelham 123, met Denzel Washington en John Travolta, een prachtige film, goede plot, mooi uitgewerkt, uitstekend in beeld gebracht, kortom, ik heb genoten! Hoe ik uitgerekend bij die film terechtkwam? Gewoon, een goede recensie gelezen...

2009-08-21T18:33:00.008+02:00

Weer aan de slag!

Het is alweer ruim twee weken geleden dat we terugkeerden van een heerlijke vakantie in Frankrijk. We waren nog bezig met uitpakken toen het eerste vertaalbureau al aan de lijn hing: vanaf wanneer ik weer kon worden 'ingeleend'? Door een foutje in hun vakantieregistratie dachten ze namelijk dat ik al weer beschikbaar was. Er bleken meer opdrachtgevers erg blij te zijn met het feit dat ik weer achter mijn bureau zat en vanaf dat moment liep mijn mailbox dan ook vol. Ik had me zo voorgesteld om na de vakantie rustig op te starten, met een paar korte vertaalopdrachten. Het pakte echter anders uit: ik belandde direct in een zee van vertaalwerk en wist af en toe het hoofd maar nauwelijks boven water te houden. Onverwachte en grote opdrachten tussendoor, projecten die al voor de vakantie waren aangekondigd, maar meteen ook uitliepen, kortom, ik zat dagelijks tegen een enorme stapel werk aan te kijken en daar werd ik soms knap zenuwachtig van!

Ach, het blijft schipperen met het synchroniseren van mijn eigen werkplanning met die van diverse opdrachtgevers. Volgens mij een fenomeen waar collega-vertalers ook ervaring mee hebben. Meestal houd ik bij langer lopende of grote projecten wel een slag om de arm en plak er een extra dag aan vast voordat ik een nieuw project in de agenda zet. Maar ja, ook bij opdrachtgevers loopt het nu eenmaal niet altijd op rolletjes. Soms zijn de bronteksten nog niet beschikbaar, maar de vertaalster wel vast gereserveerd (en wat doe je dan? Duimendraaien?), soms wordt er beduidend meer materiaal geleverd dan aangekondigd en soms gebeuren er onvoorziene dingen, zoals onlangs, toen een bestand verminkt bleek en er kostbare vertaaltijd verloren ging. Gelukkig kan ik nu, na twee hektische weken, vaststellen dat het allemaal goed is afgelopen: met hier en daar een kleine aanpassing aan de deadline heb ik alle vertalingen toch tot ieders tevredenheid kunnen leveren.

Toeval of niet: juist in die periode trof ik op mijn onvolprezen coachingskalender de volgende spreuk aan: Als je vindt dat je geen nee kunt zeggen tegen een opdracht zolang je niet rijk en succesvol bent, word je nooit rijk en succesvol. Waarvan akte. Op de achterkant stond een tip over timemanagement met een handig overzichtje erbij, waarop je kon zien welk persoonlijkheidstype je bent, welke zwakke punten je dan hebt en wat de mogelijkheden tot verbetering zijn. Ik bleek tussen twee types in te zitten: ik heb inderdaad de neiging teveel hooi op de vork te nemen en ik ben erg actiegedreven (sorry, maar ik vind mijn werk nu eenmaal echt erg leuk). Verbeterpunten voor mij? Ik herkende ze meteen: realistische planningen maken en zorgen voor minder dagelijkse hektiek (rustpunten inbouwen dus). Wat een verademing om te lezen! Komende weken toch maar eens uitproberen...

2009-07-30T18:36:00.014+02:00

's Lands wijs, 's lands eer...

Op onze camping zijn we dit jaar regelmatig omringd door Franse medekampeerders. Zo hebben we deze week zowel links als rechts naast ons Franse families met jonge kinderen en tegenover ons een Franse familie met een stel tieners en een wit keffertje. De Franse manier van kamperen hebben we intussen uitgebreid kunnen bewonderen: variërend van een oude volkswagenbus en twee minikoepeltentjes, een voor de voorraden en een waarin twee kleine kinderen sliepen, terwijl pa en moe (duidelijk zwanger van nummer drie) de bus 's avonds omtoverden in een tweepersoonsbed, tot gloednieuwe koepeltenten, zo uit de verpakking van de winkel maar ook wel stokoude, gammele caravans die in Nederland niet door de keuring zouden komen, bij voorkeur voorzien van tafelmodel koelkast en een gloednieuwe voortent. En soms ook 'gewone' caravans met 'gewone' voortenten. Om 9 uur zitten bijna alle buurtjes aan het ontbijt. Daarna gaat pa met koters vaak naar het zwembad of het meer, terwijl moe ofwel met een bak wasgoed naar het toiletgebouw vertrekt, de caravan stofzuigt (!) of alvast voorbereidingen treft voor het middageten. Rond 13 uur wordt er dan uitgebreid gegeten, afgewassen en opgeruimd. Rond 16 uur vertrekken deze families opnieuw richting meer of zwembad en dan gaan de moeders meestal wel mee. Tegen 19 uur keert iedereen weer terug, wordt er gedoucht en opnieuw gegeten. Als echte toeristen houden wij ons eigen vakantieritme aan en laveren tussen al deze vaste tijden door: zo gaan wij bij voorkeur zwemmen rond 13 uur - dan is het lekker rustig in het zwembad - en als we naar Biscarrosse-Plage gaan, doen we dat bij voorkeur ook rond die tijd, want dan kunnen we daar namelijk vlakbij het strand parkeren (de golven van de Atlantische oceaan waren ook vandaag trouwens weer super om in te springen). Douchen doen wij meestal rond 17 uur, dan is het nog heerlijk rustig in het toiletgebouw...

Koffie bestellen op een terras of in een restaurant is hier ook telkens een avontuur. Als je hier om een 'grand crème' vraagt, krijg je de ene keer namelijk koffie met warme (opgeklopte) melk en de andere keer gewoon een kop koffie met cupjes koffiemelk. Cappuccino bestel ik sowieso niet meer, want die wordt hier steevast met slagroom gemaakt en ik vind hem een stuk smakelijker met opgeklopte melk... Geen nood, dan drinken we gewoon zwarte koffie en intusssen genieten we van prachtige zonsondergangen!

2009-07-19T15:59:00.008+02:00

Tripje naar Biarritz

Na een krappe week camping Domaine de la Rive**** in Biscarrosse met veel zon en waterpret en een dag flink vies weer besloten we gisterochtend aan het ontbijt, met nog altijd een flinke hoeveelheid zware wolken boven ons hoofd, spontaan om een kijkje te gaan nemen in het mondaine badplaatsje Biarritz, landelijk gelegen aan de voet van de Pyreneën, tegen de Spaanse grens. Tussen onze vier tieners, van wie er drie het vak aardrijkskunde op school hebben (gehad), ontspon zich daarop de volgende discussie: "De Pyreneën zijn toch in Portugal?" "Joh, gek, zijn we zo dicht in de buurt van Portugal dan?" "Nee, volgens mij komt eerst Spanje nog" en "In Portugal kun je toch niet skieën, dus zijn er ook geen bergen." Toen we in Biarritz Centre Ville eenmaal uit de parkeergarage met de toepasselijke naam 'Bellevue' waren geklauterd en direct uitkeken over zee en bergen, kwam het volgende commentaar: "Kijk, die hoge berg daar, dat is de Etna!" Iets van de klok en de klepel, maar gelukkig konden ze zelf ook lachen om al die onzin. Onderweg was het steeds verder opgeklaard en in Biarritz scheen de zon. Hoewel het kwik nauwelijks boven de 20 graden uitkwam, vonden we dit prima omstandigheden voor een lange stads- en rotswandeling. We genoten van de vele fraaie uitzichten, bezochten en passant ook het Musée de la Mer nog, waar we deze snoeperd lui in het zonnetje zagen liggen - meester in het uitrekken en gekke bekken trekken. We zaten gezellig op zo'n typisch Frans terras en bekeken met veel plezier alle bijzonder stijlvol geklede dames en heren die langs flaneerden, we klauterden en klommen op en over de rotsen en maakten een groot aantal ongelofelijk maffe foto's - niet geschikt voor publicatie hier, helaas. Tot besluit van een perfecte dag belandden we in Restaurant Chez Napoléon, dat zijn naam eer aandeed: de bediening liep er op rolletjes en het eten smaakte uitstekend! Moe, maar voldaan vertrokken we 's avonds weer, de vuurtoren als baken en de vele fonkelende lichtjes van Biarritz met enige weemoed achterlatend.

2009-07-03T15:29:00.004+02:00

Soms zegt een plaatje meer...

… dan duizend woorden. Deze week vertaalde ik een aantal artikelen voor het modeblad L’Officiel NL, waarin onder andere een nieuwe make-uplijn van Nivea werd gepresenteerd. Als illustratie stond daar een lippenstift bij afgebeeld, waar ik eerlijk gezegd weinig bijzonders aan kon ontdekken, terwijl er in de tekst werd gerept over 'grappige verpakkingen' met gestrikte (schoen)veters en een sleutelgat... pardon? We willen onze doelgroep, de lezers van dit blad, toch niet in opperste verwarring achterlaten? Dus toch maar even opgezocht via internet wat er werd bedoeld. Ziehier het resultaat. Inderdaad, soms spreekt een plaatje boekdelen!

2009-06-23T22:14:00.016+02:00

Nationaal Vertaalcongres
Afgelopen vrijdag werd in Eindhoven het Nationaal Vertaalcongres gehouden, georganiseerd door de mannen van Teamwork (www.teamwork.nl), met de opruiende titel: 'Het moet anders'. De zaal vulde zich al snel met vele collega's, zelfstandig gevestigde vertalers en inhouse vertalers, maar ook directeuren/eigenaren van grote en kleine vertaalbureaus waren van de partij. Het werd een memorabele dag met een groot aantal prikkelende presentaties, waarin vragen werden opgeworpen als 'Kan een goede vertaling ook gratis zijn' en verder een aantal nieuwe ontwikkelingen werd besproken, zoals 'crowdsourcing', 'community-based' vertalingen en 'fansubbing' (daarover een andere keer meer). Het zeer gevarieerde programma bood voor elk wat wils. Een greep uit de onderwerpen: positionering van/voor vertaalbureaus, het werken met externe revisoren, de voor- en nadelen van lidmaatschap van vertalersplatforms als ProZ (http://www.proz.com/) of zakelijke netwerken als LinkedIn, maar bijvoorbeeld ook: hoe gaan we de crisis te lijf? Zelfs Twitter passeerde nog even de revue... waarop één van de deelnemers verzuchtte dat we daar toch met zijn allen helemaal geen tijd voor hadden. Mijn eigen bescheiden bijdrage (nut van een website/weblog voor een zvp-er, een zelfstandig vertaler zonder personeel) had bij nader inzien wel beter gekund, maar ineens kreeg ik het een beetje benauwd, zo vlak voordat ik het podium op mocht. Bovendien was ik na een wervelende workshop aan de beurt en daar werd ik zo mogelijk nog zenuwachtiger van. Ter verdediging kan ik aanvoeren dat vertalen mijn vak is, presenteren duidelijk (nog) niet, maar het was me de vuurdoop dan ook wel voor een publiek van ruim 100 personen in de zaal! Maar leerzaam vond ik het zonder meer.Tussen de bedrijven door en na afloop bij de borrel heb ik gezellig kunnen bijpraten met oude bekenden, leuke nieuwe contacten kunnen leggen en zelfs herinneringen kunnen ophalen aan onze studietijd in Antwerpen met een van mijn studiegenotes uit die periode. Als spreker op het congres was ik uitgenodigd om een hapje te blijven eten, samen met de andere sprekers, en dat bleek een uiterst plezierige afronding van een bijzonder inspirerende dag. Moe maar voldaan en met veel stof tot nadenken keerde ik samen met een van de andere spreeksters 's avonds terug naar het station Eindhoven, in de verwachting dat we de trein van 21.30 uur naar Utrecht nog wel zouden halen. Dat is ons inderdaad ook gelukt: die trein vertrok namelijk met een ruime vertraging al om 21.55 uur... Helaas ben ik nog niet aan de Twitter, dus moest ik het thuisfront ouderwets sms-en dat het iets later werd.

2009-06-11T13:51:00.014+02:00

Bijzondere gasten

Soms zit je nietsvermoedend tussen de middag een boterhammetje te eten en blijk je ineens gezelschap te hebben gekregen. Dat overkwam mij vandaag: er liep zomaar een groene specht door het gras! Hadden we een paar weken geleden nog een draaihals (familie van de specht) in de tuin, nu was deze tamelijk zeldzame en schuwe vogel hier op zoek naar... mieren. Toevallig hebben we inderdaad behoorlijk wat mierennesten in de tuin, dus wij zijn alleen maar blij dat specht & co. de bewoners daarvan komen verorberen.

Onlangs moesten we tot onze grote schrik constateren dat de familie mier de weg naar binnen had ontdekt, in een van onze kamerplanten was gekropen en daar een flink nest had gebouwd. De plant overleefde deze miereninvasie helaas niet en moest dus ontmanteld worden, buiten op het terras. Er viel een grote hoeveelheid poppen op de grond en daar bofte deze groene specht nu dus mee. In ons onvolprezen 'Beste vogelboek' las ik namelijk dat spechten graag mieren en hun poppen lusten. Waarschijnlijk heeft onze gast zijn honger prima kunnen stillen, want ik zag hem woest pikken tussen de klinkers van ons terras. Intussen sloop ik dichterbij het raam om toch een paar foto's van deze prachtige vogel te kunnen maken. Af en toe keek hij even verstoord op, om vervolgens weer gewoon door te gaan met eten zoeken. Spechten beschikken over een lange, kleverige tong, een uitstekend instrument om mieren tussen de stenen vandaan te halen. Van mij mogen deze fraaie vogels best vaker langs komen! Ik heb liever dat zij de mieren opruimen dan dat ik ze met mierenlokdoosjes (of zwaarder geschut) uit tuin en plant moet verwijderen... Toch vind ik het wel vreemd dat zowel de draaihals als de groene specht in onze tuin zijn beland. Beide vogels horen immer thuis in loofbossen en onze tuin grenst toch echt aan het weiland van de boer! Navigatiefoutje misschien?

(klik op de foto's voor een betere weergave)

2009-06-05T14:39:00.007+02:00

Telefoonterreur

Niets hinderlijkers dan het gerinkel van de telefoon als je net lekker zit te vertalen! Deze week was het een aantal dagen achter elkaar raak: kennelijk hadden verschillende bedrijven bedacht dat het weer eens hoog tijd was voor actie. Zo word je als ondernemer nu ook al lastiggevallen met 'speciale aanbiedingen' om van energieleverancier te veranderen of om 'geheel vrijblijvend uiteraard' een afspraak te maken voor een adviesgesprek over bedrijfsbeveiliging (de oogst van deze week). Het patroon bij al dit soort gesprekken is steevast hetzelfde: de medewerk(st)er van het callcenter ratelt in hoog tempo zijn of haar naam op, waarbij je vaak niet goed verstaat namens welk bedrijf er wordt gebeld. Na dit supersnelle introductieriedeltje krijg je meestal de vraag of je mevrouw of meneer X van bedrijf Y bent. In mijn geval is de bedrijfsnaam voor sommige mensen blijkbaar al een struikelblok, want ik krijg soms de wonderlijkste verhaspelingen te horen. Maar deze week maakte één van de bellers het wel heel bont: ze meldde zich alleen met haar eigen naam en vroeg of ze sprak met 'mevrouw Houtwerf'. Ik barstte ter plekke bijna in lachen uit, wist me nog net te beheersen en antwoordde, geheel naar waarheid, dat ze mevrouw Ruitenberg aan de lijn had en dat die kantoor hield aan de Houtwerf. Even bleef het oorverdovend stil aan de andere kant van de lijn en ik had op dat moment dolgraag haar gezicht willen zien! Vervolgens klonk het een beetje benepen: Bent u dan wel van het bedrijf 'Diets & Deutsch Vertalingen'? Jammer genoeg kan ik hier niet nadoen hoe ze dat uitsprak, maar ergens in de verte leek het inderdaad op mijn bedrijfsnaam. Tot haar grote opluchting kon ik dat beamen, hoewel ik absoluut niet geïnteresseerd was in haar aanbod. Dit keer heb ik de dames en heren van het callcenter telkens verzocht mij niet langer lastig te vallen, omdat ik midden in een vertaling zat met een strakke deadline die ik graag wilde halen. Zonder uitzondering wensten ze mij daarop heel beleefd 'nog een prettige dag verder'!

2009-05-26T14:20:00.009+02:00

Werk in uitvoering

Vandaag is er opnieuw een website 'live' gegaan waarvoor ik regelmatig een bijdrage mag leveren: www.presseurop.eu. In Frankrijk bestond een dergelijke nieuwssite al (Courrier International) en daar is nu dus een Europese versie bijgekomen, te volgen in 10 talen. De redactie in Parijs selecteert artikelen uit diverse kranten en tijdschriften die in de lidstaten van de EU verschijnen en laat die vertalen. De afgelopen weken werd er al proef gedraaid en mocht ik een aantal artikelen vertalen uit het Duits, Frans en Engels - meestal over de aanstaande verkiezingen voor het Europees Parlement. Het scala aan onderwerpen is enorm en dat maakt het niet alleen een interessante maar ook een leerzame klus. Bovendien vind ik het journalistieke karakter van zulke vertalingen erg leuk, dus ik werk met bijzonder veel plezier mee aan deze site. Nieuwsgierig geworden? Ga dan vooral eens even snuffelen op de site!

2009-05-08T17:04:00.008+02:00

Mailperikelen

In het meinummer van Onze Taal (http://www.onzetaal.nl/) staan een paar interessante artikelen over de enorme vlucht die het gebruik van e-mail de afgelopen jaren heeft genomen. Even liet ik mij verleiden tot het ophalen van aangename herinneringen: nog niet eens zo heel lang gelden, voordat de computer oprukte in onze huiskamers, correspondeerde ik namelijk uitgebreid met mijn internationale vrienden, gewoon, per post. Ik schreef mijn brieven met vulpen op al dan niet fraai gekleurd briefpapier. Bijzondere postzegel op de envelop (tot grote vreugde van o.a. mijn Franse correspondentievriendin, die postzegels verzamelde) en PTT Post zorgde voor de rest. Ik vond het ook altijd heel spannend als er zo'n envelop met een buitenlandse postzegel bij mij op de mat viel. Daar kan een elektronische brief niet aan tippen... Tegenwoordig mailen we met elkaar, soms 'spreek' ik een verre vriendin op MSN, maar een brief schrijf ik inderdaad niet meer zo vaak.

Dat mag voor mijn privéleven gelden, zakelijk gezien ligt dat natuurlijk toch iets anders. Sinds de digitale revolutie komt namelijk zo'n 90% van mijn vertaalopdrachten via de mail binnen. En ook ik heb een weg moeten vinden in de netiquette: hoe spreek je een jou onbekende projectmanager van een vertaalbureau aan? Betekent het medium e-mail dat je automatisch minder formeel met elkaar omgaat? Hoef je dan ook niet meer zo op je taalgebruik te letten? Moet je direct antwoorden als je een mail hebt gelezen en moet je een mail meteen lezen als je hem ontvangt? Hoeveel tijd besteed je per dag aan het lezen van je mail? Maar ook: hoe sta ik zelf tegenover een al te joviale aanhef in een mail van een mij totaal onbekend bureau? Wanneer reageer ik wel op een mail (als die aan mij persoonlijk is gericht) en wanneer niet (als er boven staat 'Dear translators'). Zakelijk gezien houd ik mij toch zoveel mogelijk aan de regels die ik ooit voor mijn diploma Handelscorrespondentie heb geleerd: correcte aanhef (dus 'Beste Carla' als ik de projectmanager wel ken), onderwerp aangeven, adresgegevens vermelden. Daarnaast zorg ik uiteraard voor een juiste inhoudelijke reactie - kort, bondig en zakelijk - zonder taal- of spelfouten. Soms kost het iets meer tijd om de goede formulering te vinden, maar in elk mailprogramma zit een mogelijkheid om het concept op te slaan. Je hoeft met andere woorden niet direct op 'beantwoorden' te klikken... met alle gevolgen van dien. In één van de artikelen wordt een handige top 10 van regels voor het versturen van e-mail gegeven. De eerste wil ik jullie niet onthouden: E-mail als het even kan niet.

2009-04-17T13:40:00.004+02:00

Lenteprimeur!

Normaal gesproken kijk ik af en toe naar buiten bij het vertalen, al was het maar om een betere zinsconstructie te bedenken, of omdat de juiste uitdrukking me niet direct te binnen wil schieten, of om een bepaalde zin gewoon in gedachten nog eens even te 'proeven'. De afgelopen wintermaanden gebeurde er niet zoveel in het weiland, dus werd ik daarbij meestal ook niet afgeleid. Maar sinds deze week dartelen de Bertha's van de boer weer vrolijk in de wei en dan moet ik toch af en toe even hardop grinniken om hun malle bokkensprongen. En heel soms val je gewoon even stil, zoals vanmorgen tijdens een telefoongesprek: er was blijkbaar pas een stierkalfje geboren, zomaar bij ons achter in het weiland! Jullie hebben hierbij dus een lenteprimeur: dit keer geen lammetjes, maar een kalf. Moeder en zoon maken het goed. Hoewel zoonlief er een stuk schoner en frisser uitziet dan zijn ma...

2009-03-26T16:26:00.009+01:00

Maart roert zijn staart

Terwijl regen en wind hier nog steeds tegen de ramen slaan ben ik bezig met het wegwerken van een aantal administratieve klussen (niet mijn favoriete bezigheid overigens, meer een noodzakelijk kwaad) en het bijwerken van mijn blog. Vandaag had ik gereserveerd voor een zeer interessante bijeenkomst bij Ruitenberg Ingredients, ons familiebedrijf, met een afvaardiging van de vereniging voor familiebedrijven in Nederland (FBNed) waar we onlangs lid van zijn geworden. Onderweg speelde het weer ons wel parten: overal regelmatig 'zähflüssiger Verkehr' (ik blijf het een prachtig woord vinden in het Duits, veel fraaier dan ons 'langzaam rijdend en stilstaand verkeer', maar dit terzijde). Gelukkig kwamen we toch nog net op tijd aan in Twello. Na afloop van het bezoek mochten we uit de proefbakkerij weer wat lekkere baksels mee naar huis nemen (Ruitenberg Ingredients maakt o.a. hartige en zoete vullingen voor bladerdeegproducten). Bij terugkomst op kantoor zag ik in de mailbox de eerste bronteksten voor het nieuwe nummer van L'Officiel alweer binnenstromen: dus morgen kan ik ter afwisseling weer lekker aan de slag met vertaalwerk!

2009-03-05T12:22:00.006+01:00

Sneeuwpret of toch liever luieren in de zon?
Oplettende lezers was het vast al opgevallen: geen enthousiast verslag van een weekje wintersport dit jaar, geen vervolg op mijn blogje over de skipiste in Nieuwegein. Dat klopt, we hebben de wintersportvakantie met ons gezin helaas op het laatste moment moeten annuleren. Manlief liep tijdens zijn weekje skiën met vrienden half januari namelijk een zware knieblessure op, terwijl ik zelf onder andere als gevolg van overbelasting en de onzachte aanraking met de sleeplift flinke problemen met mijn eigen knie kreeg. Gelukkig kan manlief inmiddels alweer aardig uit de voeten met een brace en daar heb ik maar even op gewacht. Voor mij staat de eerste afspraak bij de orthopeed daarom volgende week in de agenda en ik ben reuze benieuwd wat hij denkt te kunnen doen aan mijn klachten. Eind vorig jaar had ik van de reumatoloog namelijk al te horen gekregen dat mijn knieën tamelijk ernstig zijn aangetast door artrose en daar lijkt op zich weinig kruid tegen gewassen. Spannend wel, en eerlijk gezegd ook een beetje eng, wordt dus vervolgd! De lessen op de skipiste Nieuwegein heb ik toen ook maar afgezegd, er viel immers niet meer zoveel te overbruggen. Uiteraard hebben we nog geprobeerd om voor die week een alternatieve bestemming te boeken, naar de zon bijvoorbeeld, maar tot onze grote verbazing lukte het niet om voor ons hele gezin een plek in een vliegtuig te bemachtigen, ondanks kredietcrisis en recessie. Ach, wat in het vat zit, verzuurt niet, dus we houden dat vakantieweekje lekker nog tegoed. Die week is uiteindelijk toch nog omgevlogen, want in plaats van heerlijk luieren in de zon vertaalde ik vele pagina’s meer dan in een gewone werkweek ...

2009-03-01T12:51:00.015+01:00

Eindelijk ingeschreven!

Het heeft even geduurd, maar gistermiddag ontving ik dan eindelijk een dikke envelop van het Bureau beëdigd tolken en vertalers met daarin het besluit dat ik onder Wbtv-nummer 2104 ben ingeschreven in het Register beëdigde tolken en vertalers (Rbtv) als beëdigd vertaalster uit het Duits en Frans naar het Nederlands. Daarmee voldoe ik aan de nieuwe wet voor beëdigd tolken en vertalers (inderdaad, de Wbtv), die per 1 januari van dit jaar inging. Er is de afgelopen maanden de nodige verwarring ontstaan over deze nieuwe wet. Aanvankelijk dachten vele collega's dat het daarbij uitsluitend zou gaan om de lijst met gerechtstolken en -vertalers, waar justitie en politie een beroep op moeten doen, maar uiteindelijk bleek dat alle beëdigd vertalers zich volgens de nieuwe wet moeten laten registreren om beëdigde vertalingen te mogen blijven maken. Dat kan dus bij het Bureau beëdigde tolken en vertalers dat het register beheert. Het Bureau kreeg te maken met een flinke hoeveelheid extra administratie - vertalers die zich wilden laten registreren overigens ook - en het zal dus nog wel even duren voordat alle collega's hun bewijs van inschrijving ontvangen (ik heb na het indienen van mijn aanvraag ruim 3 maanden moeten wachten op bericht). Toch ben ik blij dat hiermee spoedig een einde komt aan de onduidelijkheid op het gebied van beëdigde vertalingen. Ik vind het een goede zaak dat er nu een uniform systeem is opgezet waar alle vertalers en tolken op gelijke wijze zijn/worden ingeschreven. Aangezien mijn beëdiging dateert uit 1986, het pre-computertijdperk, was alles wat ik daarvan als bewijs had een simpel blanco A-4-tje met de verklaring dat ik beëdigd was voor de rechtbank, de handtekening van de rechters en stempel van de arrondissementsrechtbank in Rotterdam. Gelukkig is er nu een digitaal register beschikbaar (zie: http://www.bureaubtv.nl/), dat door iedereen kan worden geraadpleegd. Het enige dat nog ontbreekt is een richtlijn voor het uiterlijk van het (lak)stempel en voor de deponering van de handtekening bij de rechtbank ... daarover hebben we namelijk nog geen specifieke informatie ontvangen.

2009-01-21T22:21:00.007+01:00

Nieuw jaar, nieuw ontwerp

Na 13 jaar vond ik het dringend tijd voor een verfrissend nieuwe

huisstijl. Vol trots presenteer ik jullie hierbij daarom het logo, naar

een ontwerp van Sonja de Hair van Rusp. Het briefpapier is nog

in de maak, in dezelfde stijl. Ik ben er in elk geval erg blij mee!

2009-01-12T22:39:00.003+01:00

Proefritjes of glijvluchtjes?

Afgelopen weekend hadden we onze eerste overbruggingsskiles op de borstelbaan van Nieuwegein. Ziet er wel cool uit, toch? Leek in de verte ook nog op sneeuw - de materie is inderdaad wit, maar iedere verdere poging tot vergelijken gaat mank. Het was wel weer even flink wennen na drie jaar pauze! De ski's zijn inmiddels een stuk korter en breder geworden - dat bleek een enorm voordeel, drie jaar geleden kreeg ik het regelmatig voor elkaar om de punten dan wel de achterkanten in een kruis over elkaar heen te schuiven, om vervolgens in een soort kronkeling onderuit te glijden als ik mijn benen en ski's weer in de juiste stand wilde manoeuvreren. Daar had ik nu totaal geen last van! Wel heb ik een fiks gevecht geleverd met het sleepliftje. De eerste keer greep ik telkens mis en toen ik eindelijk een houder te pakken had, sloeg het pannenkoekje tegen mijn knie om daar meteen een fikse beurse plek achter te laten. In het volgende ritje kukelde ik onderweg naar boven zomaar uit het liftje - vraag me niet wat er precies mis ging, maar ineens lag ik op de grond. Het overeind komen zonder stokken terwijl de pannenkoekjes me om de oren vlogen bleek ook geen eitje. Wat een uitkomst dat we onder leiding van een skileraar aan het glijden waren! Bovendien viel de kracht waarmee dat liftje ons naar boven trok vies tegen en het duurde dan ook even voordat we in de smiezen hadden met welke truc je dat pannenkoekje gemakkelijk onder je billen kon krijgen .... Gelukkig bleek ik de skitechniek nog niet helemaal verleerd, hoewel mijn twee kinderen mij na twee afdalingen al ruimschoots voorbij zoefden. Met gepaste trots stapte ik na de les van de baan af: deze tak van wintersport heb ik pas laat in mijn leven enigzins onder de knie gekregen en ondanks het feit dat ik al drie jaar niet meer op de latten had gestaan was ik toch glorieus op de been gebleven! Ik vond de borstels een stuk stugger dan de sneeuw in de Franse Alpen en mijn zwaar geplaagde knieën protesteerden 's avonds erbarmelijk na alle inspanning (ik had eerder 's middags nog een pittig fietstochtje gemaakt met windkracht 5 tegen). Maar vandaag had ik gek genoeg het meeste last van ... mijn armen! Gevolg van dat heroïsche gevecht met het sleepliftje, vrees ik.

2009-01-01T18:18:00.015+01:00

De beste wensen voor 2009

Een goed begin is het halve werk en zo knallen we op 31 december de spoken van het oude jaar het land uit (of doen we dat om demonen van het nieuwe jaar buiten de deur te houden?). Bij Oud en Nieuw hoort nu eenmaal vuurwerk en ook in onze straat laten de buurtbewoners zich niet onbetuigd: traditioneel wordt er volop sier- en knalvuurwerk afgestoken door de jeugd (en de iets oudere jongeren onder ons), terwijl de overige buurtjes met een glaasje champagne in de hand regelmatig 'oh' en 'ah' roepen en elkaar het beste wensen voor het nieuwe jaar. Op Nieuwjaarsdag komen de afstekers in de loop van de ochtend bijeen, gewapend met bezem en kliko, om de achtergebleven rommel keurig op te ruimen. Ons deel van de straat ligt er dus weer netjes bij - op een enkele ingebrande roestvlek na, maar die spoelt de regen te zijner tijd wel weg. Hoewel, voorlopig is de kans op regen niet zo groot, vermoed ik, want volgens de weermannen blijft het komende week nog vriezen. Ik vond het in elk geval nog pittig koud vanmiddag tijdens mijn eerste fietstochtje in het nieuwe jaar! Een nieuw jaar betekent ook een nieuwe kalender inwijden en op het eerste blad van de coachingskalender voor 2009 staat zeer toepasselijk: "Geluk is de kunst een boeket te maken met de bloemen waar je bij kunt." Ik wens jullie allemaal daarom veel bloemen op je pad.

PS: Die 25 miljoen van de Oudejaarsloterij heb ik helaas niet gewonnen. En ook de mega-jackpot (wat een woord!) ging jammer genoeg aan mijn neus voorbij. Doe mij dan toch liever maar een bos bloemen...

2008-12-30T15:49:00.007+01:00

Terugblikkend op 2008...

... stel ik vol trots en na gedegen gepuzzel met de beschikbare administratieve gegevens vast dat het qua omzet mijn beste jaar tot nu toe is geweest. Ten opzichte van vorig jaar heb ik de omzet bijna weten te verdubbelen, en 2007 was al beslist geen slecht jaar! De kredietcrisis heeft tot nu toe voor mij noch persoonlijk noch zakelijk ernstige gevolgen gehad. Hoe toepasselijk dat ik deze week een artikel in NRC las over zzp'ers, waarin werd gesteld dat zij weliswaar de eerste klappen van een mogelijke recessie opvangen, maar daarna ook de betere papieren hebben om direct te profiteren van een aantrekkende economie. Ik ben ervan overtuigd dat we het beste gewoon kunnen doorgaan met consumeren om de economie draaiende te houden en prijs me gelukkig dat ik daarvoor inmiddels een aardige buffer heb opgebouwd. Afgelopen jaar heb ik namelijk harder gewerkt, meer woorden vertaald, grotere projecten gedaan en vooral meer Franse vertalingen verwerkt dan voorgaande jaren en daardoor dus ook meer opzij kunnen leggen! Qua opdrachten zijn de vooruitzichten voor 2009 voorlopig in elk geval nog goed. Het doet mij genoegen te constateren dat ik in 2008 wederom bijzonder prettig heb mogen samenwerken met vertrouwde, bestaande opdrachtgevers, maar dat ik er bovendien in ben geslaagd een goede samenwerking met een aantal nieuwe opdrachtgevers op te bouwen. Ik spreek dan ook de wens uit dat we in 2009 op dezelfde prettige, vertrouwde manier zullen blijven samenwerken! Op het persoonlijk vlak had ik afgelopen jaar te kampen met een haperend eigen bewegingsapparaat, voornamelijk knieën en schouders. Zo tegen de jaarwisseling lijkt daarin gelukkig een verandering ten goede te komen en begin volgend jaar start ik met een nieuwe behandelmethode in combinatie met de lessen Pilates, oefeningen om mijn spieren en pezen sterker te maken. Daarom wil ik tot slot alle trouwe lezers van mijn blog niet alleen een sprankelend, maar vooral ook een bijzonder gezond 2009 wensen!

2008-12-24T14:07:00.006+01:00

Bijna kerst ...

Vandaag de laatste verse spulletjes in huis gehaald voor de kerstdagen, tussen de vertaal- en administratieklussen door, op een moment dat de eerste 'shift' alle inkopen al in de tas had en dus parkeerplaatsen vrijmaakte in de parkeergarage bij de supermarkt en voor de komst van de tweede 'shift', die eerst nog zelf de hele dag moet werken. Ons plannetje is geslaagd: we konden de auto 'gewoon' kwijt en we hebben alles kunnen krijgen wat nog op ons lijstje stond, dus wat mij betreft mag het kerstfeest beginnen. We vieren het dit jaar alleen met naaste familie, wel zo gezellig, en ook qua maaltijden doen we het kalmpjes aan. Buiten prikkelt de kou al in de lucht: zou het dan echt gaan gebeuren? Zou het inderdaad hard genoeg gaan vriezen, zodat we eindelijk weer eens kunnen schaatsen op natuurijs? De vorst schijnt vanaf morgen aan te houden tot midden volgende week, dus wie weet ... kan ik volgende week mijn schaatsen uit het vet halen? Hoe dan ook, ik wens alle trouwe lezers van mijn blog sfeervolle kerstdagen en een sprankelend 2009!

2008-12-15T22:17:00.007+01:00

Oh denne(n)boom...

Wat doen wij met onze vier tieners op een van de weinige vrije zondagen in december? We rijden na een uitgebreid ontbijt thuis in 2 uur tijd naar Düsseldorf, parkeren voor € 2,50 in een parkeergarage pal onder het centrum en gaan dan aan de wandel, op zoek naar 6 kleinere kerstmarkten die verspreid door het centrum van de stad liggen. We liepen langs vele stalletjes met etenswaar - iets waar onze manlijke pubers overgevoelig voor zijn, dus gingen ze massaal aan de Rostbratwurst van een halve meter met een relatief belachelijk klein broodje. We zagen 'standbeeldkunstenaars' in soorten en maten, we dronken warme chocolademelk op een terras (met verwarming) van een Ierse pub waar we via een groot scherm de voetbalwedstrijd Vitesse-PSV (!) konden volgen, we kochten een aantal totaal overbodige, maar wel geweldig grappige kerstversieringen en dronken heerlijk warme Glühwein onderweg in een speciale kerstmarktbeker. De middag begon rustig, maar naarmate het ging schemeren kwamen er steeds meer bezoekers, zodat we ons op het laatst dwars door de menigte een weg terug moesten worstelen naar de parkeergarage. De origineelste stand die we onderweg tegenkwamen was toch wel die van de man met de vogelhuisjes ... we hadden er heus wel eentje willen kopen, maar vonden ze aan de wel erg prijzige kant. We hebben ons in elk geval kostelijk geamuseerd met de grappige kleurencombinaties, decoraties en opschriften. Een schrale troost: onze eigen blankhouten nestkastjes kunnen we altijd zelf nog even pimpen voordat de kool- en pimpelmezen hier last krijgen van nesteldrang!

2008-12-05T14:23:00.009+01:00

Oh, kom er eens kijken ...

De schoentjes worden hier niet meer gezet, maar we besteden ook dit jaar in mijn familie wel weer ruimschoots aandacht aan de verjaardag van de Sint. Een paar weken geleden hebben we lootjes getrokken en nu is iedereen hier in huis druk in de weer met knutselen en dichten. Ook ik heb de woordenboeken en de computer aan de kant geschoven om plaats te maken voor mijn surprise in wording. Gelukkig heb ik nog even tijd, we vieren het morgenmiddag. Dat is maar goed ook, want die ene surprise die ik aanvankelijk had bedacht wil niet helemaal lukken en het gedicht dat ik erbij had willen schrijven moet ik nog even omgooien. Maar ik kan me nu al verheugen op de gezichten van mijn gezins- en familieleden als mijn 'flauwste' gedichten morgen worden voorgelezen ...!

2008-11-28T19:28:00.015+01:00

Werken op locatie

Gisteren heb ik voor het eerst in tijden weer eens op een 'gewoon' kantoor gezeten, gezellig met collega-vertalers (een freelancer en een aantal vertalers in vaste dienst van de betreffende opdrachtgever), een koffieautomaat (met ruime keuze, van decaf tot Max Havelaarkoffie) en onderweg heen en terug: files! Dat was even wennen voor deze zzp'ster met kantoor aan huis. Reistijden komen in mijn vertaalpraktijk haast niet voor. De laatste keer dat ik deelnam aan het forensenverkeer was in de zomer van 1995, vlak voordat ik me zelfstandig ging vestigen. Toen vond ik het al behoorlijk druk op de Nederlandse wegen en dat was des te opmerkelijker omdat ik destijds aangepaste werktijden had: ik startte rond 8.30 uur vanaf de crèche in Vleuten richting Rotterdam, zat dan soms in een staartje file, maar kon over het algemeen gewoon doorrijden. Rond 16.30 uur vertrok ik dan weer vanaf de P+R Rotterdam Alexanderpolder (waar je toen nog gratis een hele dag kon parkeren - dat zal ondertussen ook wel veranderd zijn) richting Vleuten, ruim voor de files uit dus, om te zorgen dat ik weer op tijd bij de crèche was om zoon en dochter op te halen. Wat is er veel veranderd in 13 jaar! Het verkeersaanbod lijkt wel verdrievoudigd en destijds kostte het me in elk geval veel minder moeite om op de A-12 richting Rotterdam/Den Haag te komen. Met de bouw van Leidsche Rijn worden er weliswaar in rap tempo huizen gebouwd, maar de infrastructuur en de voorzieningen voor bestaande en nieuwe bewoners groeien helaas niet in hetzelfde tempo mee. Zo kan het gebeuren dat de twee doorgaande wegen richting snelweg wegens werkzaamheden tegelijkertijd en dan ook nog eens voor onbepaalde tijd geblokkeerd zijn. En dus wordt al dat woon-werkverkeer nu dwars door een van de woonwijken in aanleg richting snelweg omgeleid - compleet met kuilen en ongelijke wegdelen en zonder fatsoenlijke straatverlichting. Kortom, het viel gisterochtend niet mee om vanuit onze straat in het dorp achter Leidsche Rijn bij de oprit naar de A-12 te komen (voor een groot vertaalproject werk ik de komende weken op maandag en donderdag regelmatig in Zoetermeer). Onderweg bleek overigens dat uitgerekend op zo'n grijze motregendag mijn reservoir voor de ruitensproeiers leeg was ... lekker handig bij zulk weer en met een uitermate smerige auto. Ik nam me voor om daar vandaag meteen iets aan te gaan doen en zo gezegd, zo gedaan: mijn trouwe 'bagnole' kreeg niet alleen een uitgebreide was- en waxbeurt gegund, maar ik heb bovendien alle banden weer op spanning gebracht en uiteraard ook het reservoir bijgevuld. Commentaar van een manlijke buurtgenoot, die mij voor de deur betrapte bij mijn auto met geopende motorkap: "Goh, Elsowien, wat goed dat je dat zelf doet!" Ja, ja, ik sta mijn eh... mannetje.

2008-10-26T21:30:00.008+01:00

Herfst = Halloween

Elk seizoen zorg ik voor een ander kleurtje in de voortuin en met Halloween in het vooruitzicht hebben we dit keer twee grappige spookjes op de kop weten te tikken. Onze enge schedel van vorig jaar is tijdens de verbouwing helaas gesneuveld, dus waren we op zoek naar een andere engerd. Mistmachine aan en griezelen maar! Een paar weken terug hebben we de voortuin zo ingericht. Veel kleur was er toen nog niet te bekennen - de bolchrysantjes moesten immers nog gaan bloeien. Dankzij het prachtige herfstweer van de afgelopen weken is het nu dan zover: met een zonnetje erop ziet het er reuze fleurig uit en dan zie je de spookjes meteen ook in een ander licht. Regelmatig blijven mensen voor ons tuintje staan kijken en wijzen. Ook kinderen vinden het allemaal reuze spannend: met een beetje wind draaien de wieken van het (Franse) molentje en het raadsel van de mist in de ton is ook nog lang niet opgelost. Als ik in de keuken bezig ben, zie en hoor ik soms hele discussies tussen jongetjes uit de buurt die denken dat het water in de ton wel heel heet moet zijn, anders komt er nooit zoveel stoom uit! Gelukkig weten wij wel beter... de kat van de buren trouwens ook. Die komt namelijk elke ochtend een paar slokjes water uit de ton slurpen.

2008-10-14T10:11:00.006+02:00

Netwerken op een andere manier

Wat kan het soms heerlijk zijn om na een dag vertalen in mijn uppie achter mijn computer naar Utrecht af te reizen en daar, onder het genot van een goede maaltijd in een gezellig restaurant in aangenaam gezelschap van een aantal andere werkende vrouwen, al dan niet met een eigen bedrijf, prettig te netwerken. Wat mij betreft haast een vorm van ontspanning! Vanavond is het weer zover: onze zeswekelijkse netwerkbijeenkomst, Zin in netwerken. Dit keer ontmoeten we elkaar in Lokaal Negen, waar ik nog niet eerder ben geweest. De organisatie van dit netwerk is in handen van Astrid van de Kerkhof, eigenaresse van communicatiebureau Zint, communicatie die verbindt (zie onder 'Mijn favoriete links'). Het concept bevalt mij prima: van gedachten wisselen met een aantal vrouwen, een steeds wisselende club, dus ook steeds andere verhalen. Laagdrempelig, gezellig en vooral net even anders dan reguliere netwerken. We luisteren niet alleen naar elkaars verhalen, maar kunnen ook zelf een vraag aan de groep voorleggen. Vervolgens brainstormen we in groter of kleiner verband over zo'n vraag en aan het eind van de avond gaat de vraagstelster vaak naar huis met een aardig lijstje tips en adviezen. Ik merk dat dit concept goed bij mij past. Het vormt een prettige aanvulling op het netwerk van collega-vakgenoten dat ik al een aantal jaren opbouw via de workshops van Teamwork (www.teamwork.nl) en het virtuele netwerk via Proz.com, het internationale platform voor vertalers, dat me in de twee jaar van mijn lidmaatschap al een aantal nieuwe opdrachtgevers heeft opgeleverd. Met de vrouwen van vanavond gaan de gesprekken vaak over hele andere aspecten van het werkend bestaan, het ondernemerschap en alles wat daarbij hoort. Ik steek er veel van op en vind dit concept niet alleen bijzonder interessant, maar ook leerzaam en effectief. Vanavond hoop ik vooral een afspraak te kunnen maken met een beeldend vormgeefster/grafisch ontwerpster over een aanpassing van mijn 'huisstijl'. Ingegeven door een acuut gebrek aan visitekaartjes...

2008-10-10T15:55:00.018+02:00

Oktober borstkankermaand!

Het ligt weer in de winkel: het glossy Pink Ribbon. Dit jaar al voor de vijfde keer. Een indrukwekkend initiatief van de bladenmakers in Nederland die belangeloos meewerken aan het maken van dit glossy magazine. Ik draag het initiatief een warm hart toe, koop er trouw een paar exemplaren van die ik ook graag weggeef aan vrouwen in mijn omgeving. Een op de acht vrouwen krijgt immers te maken met borstkanker - het kan dus iedereen overkomen. Thema van het glossy is dit jaar Vivre, een soort eerbetoon aan het leven! En dat is maar goed ook. Zelf weet ik inmiddels dat borstkanker overwonnen kan worden en daarom zou het fantastisch zijn als iedereen een paar euro over heeft voor meer onderzoek, meer mammapoli's en nog betere nazorg. Elk jaar groeit het aantal activiteiten en voor mijn gevoel ook het aantal sponsoren. Ik heb geen behoefte aan een lady phone in pink of een roze stofzuiger, maar de pink ribbon hangt als sleutelhangertje wel aan een van mijn handtassen. Lees meer over deze goede zaak op http://www.pinkribbon.nl/ of koop het blad!

2008-09-05T09:38:00.007+02:00

Nieuw seizoen, nieuwe mode!

Jawel, het septembernummer van L'Officiel NL ligt alweer even in de winkel en ook dit is een fraai geheel geworden met Dita von Teese als gasthoofdredactrice. Wat een apart mens is dat! Voor dit nummer deed ik opnieuw een aardige hoeveelheid vertaalwerk, zoals een aantal modereportages, de interviews met Charlize Theron en met Anne Hathaway, de beschrijvingen van de luxe spa's, maar ook een artikel over de collectie die Dita von Teese heeft ontworpen voor een bekend lingeriemerk. Juist die variatie vind ik bijzonder leuk. Het oktobernummer zat al in de planning voor na mijn vakantie, dus met die kopij ben ik meteen na thuiskomst volop aan de slag gegaan. In dat nummer wordt onder andere aandacht besteed aan een bepaald soort ademhalingstechniek, waarvoor ik een aantal websites over yoga moest raadplegen om de techniek helder te kunnen beschrijven, aangezien de Franse bron daarin soms wat vaag bleef. Uiteraard heb ik deze techniek zelf stiekem ook even uitgetest achter mijn bureau... dat was weliswaar een welkome onderbreking van mijn werkzaamheden, maar het bracht jammer genoeg toch niet de beloofde rust en ontspanning. Tja, dat had ik eigenlijk zelf wel kunnen bedenken. Concentratie is ook hier het toverwoord!

2008-08-21T21:46:00.009+02:00

De kop is eraf...

Na drie weken heerlijk ontspannen in Frankrijk met prachtig weer kon de overgang naar Nederland, met regen en wind en stapels vertaalwerk, haast niet groter zijn! Het werd me het eerste werkweekje wel, zeg! Gelukkig kreeg ik voornamelijk leuke, interessante en creatieve opdrachten, maar er moesten ook wel wat brandjes worden geblust en die kostten uiteindelijk meer tijd dan gedacht. En dan bedoel ik niet de tijd die ik nodig had om de opdrachten tussen vele honderden spamberichten uit te vissen, want bijna alle spam wordt door mijn Outlook direct al in de map 'ongewenst' gezet.

Deze zomer leverde wel weer een rijke spamoogst op, waarbij ik naast alle aanbiedingen van replicahorloges voornamelijk aanbiedingen van allerlei casino's ontving en diverse vormen van 'breaking news' van twee grote Amerikaanse televisiestations - uiteraard niet vanaf hun eigen servers. Sinds kort wordt er ook bijna dagelijks informatie gestuurd over pillen en apothekers in een heel apart soort Nederlands. Lees en huiver: Onze uitgebreide selectie van geneesmiddelen biedt alle gebruikelijke medicijnen op de best mogelijke prijzen. Dit kan u terecht voor een zeer competente klantenservice voor hen beschikbaar op alle gebieden te adviseren en aan de zijkant. Dit prachtige proza had ik ook bewaard: Hoi. Mijn naam is Natalia. Ik eenzame meisje zonder schadelijke gewoonten. ik 29 jaar. Ik zoek een man van 32 jaar voor ernstige relaties. mijn e-mail: (adres) het gemakkelijker voor mij. Ik kan sturen brief en de foto elkaar. Zou dit een vorm van (valse) concurrentie van machinevertalingen zijn?

Een maand of twee geleden ontving ik een mail van een groot internationaal vertaalbureau dat mijn weblog graag wilde gebruiken om reclame te maken voor hun vertaaldiensten en -producten (!). De tekst van de mail leek op het eerste gezicht 'gewoon' Nederlands, maar bij nadere bestudering stonden er toch wat vreemde formuleringen in. Door een computer vertaald misschien, bij gebrek aan beter? Vandaag ontdekte ik namelijk op een internationale website voor vertalers dat het bureau in kwestie dringend op zoek is naar vertalers met Nederlands als moedertaal...

2008-08-04T22:58:00.006+02:00

Bonnes vacances!

We genieten al ruim twee weken van prachtig weer - af en toe wat bewolking, soms een spatje regen, maar over het algemeen temperaturen tussen de 25 en 30 graden en veel zon, heel veel zon. Onze camping ligt aan een groot binnenmeer, waar we heerlijk kunnen varen en waterskieën, maar af en toe willen we wel eens even een duik in de Atlantische Oceaan nemen. Dan kunnen we bijvoorbeeld naar Mimizan-Plage, zo'n typisch Frans badplaatsje zo'n 30 km zuidelijker, maar vaak blijven we dichter in de buurt. De kust ter hoogte van onze camping is tamelijk ruig met een flinke branding en heerlijke golven. Een kilometer of 15 ten noorden van Biscarrosse-Plage ligt de Dune du Pilat, een bijzonder gevormd, hoog duin dat uitloopt in zee bij de nauwe doorgang van zee naar het Bassin d'Arcachon. Vandaag brachten we een bezoekje aan familie op camping Panorama ten zuiden van deze Dune du Pilat en we weten nu ook waarom de camping zo heet: het uitzicht op zee vanaf deze terrascamping is fenomenaal! Er bleken veel Duitsers en Zwitsers op deze camping te staan, die voor de verandering eens niet in de bergen 'parapenten', maar langs de kust. Vanwege het fraaie weer was er druk 'parapente-verkeer' in de lucht. Het vliegen zelf ziet er zeer ontspannen uit, moet ik zeggen, en het zal vast een ultieme kik geven... Gelukkig blijft er voor laagvliegers zoals ik dan altijd nog de mogelijkheid om te genieten van het uitzicht vanaf het restaurant en ondertussen met smaak een 'crêpe aux fraises' te nuttigen!

2008-07-19T16:40:00.008+02:00

Vakantie!

Eindelijk, die laatste werkweek zit er ook op. Alle vertalingen zijn ingeleverd, de belastingdienst is blij met de btw-afdracht en de nodige back-ups zijn gemaakt. Kortom, niets staat een ontspannen vakantie meer in de weg! Afgelopen week las ik een opmerkelijk artikel waarin het resultaat van een onderzoek van FNV Zelfstandigen werd bekendgemaakt: 80% van de zzp'ers neemt zowel mobiel als laptop mee op vakantie om regelmatig de mail te kunnen checken en telefonisch bereikbaar te blijven voor zaken (bron: nu.nl). Ik neem beide apparaten inderdaad mee, maar ben niet van plan om iets anders te doen dan vakantie vieren. Op de laptop komen de foto's te staan en mijn mobiel is handig voor onderweg - vooral als we gesplitst op pad gaan. Net als vele concullega's heb ik mijn opdrachtgevers uiteraard op de hoogte gebracht van het feit dat ik wegens vakantie afwezig ben. Ik verheug me in elk geval op drie weken Frankrijk, Frans eten, lezen, horen en spreken - voor mij overigens net zo goed een vorm van werk, al voelt dat niet zo, vanwege de aangename omgeving en de prettige temperaturen. Dit was de laatste bijdrage vanuit Nederland en voor alle trouwe lezers van mijn blog heb ik nog een wens: dat het maar een mooie zomer mag worden! Hoe dan ook:

2008-07-13T18:33:00.005+02:00

Aan dit nummer werkten mee…
Vol trots laat ik ‘m zien, het nieuwe nummer van L’Officiel NL, een bekend Frans modeblad met allure dat sinds vorig jaar oktober in licentie in Nederland wordt uitgegeven en zo’n tien keer per jaar verschijnt. L'Officiel NL met zijn schitterende vormgeving, fraaie modereportages, interessante interviews, nieuwsrubrieken over make-up, styling, accessoires, reizen, boeken en nog veel meer, is een must-have voor ware fashionista’s, maar ook voor 'gewone' modefans zeer de moeite van het lezen waard. Dit is het eerste nummer waarvoor ik een serie artikelen uit het Frans in het Nederlands mocht vertalen. En zie daar, ik sta meteen al in de lijst met medewerkers vermeld, een hele eer! Voor de reisbijlage bij dit nummer heb ik bijna alle artikelen vertaald en verder onder andere het interview met Kate Winslet en de modereportage met ‘Wednesday Addams’. Ik blijf het bijzonder vinden om mijn eigen vertaalwerk, al dan niet bewerkt, in print te zien. Natuurlijk is dit ook een uitstekende manier om mijn werk aanschouwelijk te maken. L’Officiel NL is overigens niet het enige blad waarvoor ik artikelen vertaal, zo lever ik bijvoorbeeld ook regelmatig een bijdrage aan het kwartaalmagazine 00/24 (ja, inderdaad, een glossy over horloges). Ook dit is een blad in het ‘luxe’ segment met een prachtige vormgeving. In het voorjaarsnummer staan een paar artikelen waarvoor ik de vertaling heb geleverd, die in dit geval overigens meestal als basis dienen voor de redactie van dat blad, vandaar dat mijn naam niet in de lijst met medewerkers prijkt. Desondanks vind ik het erg leuk om uit te vinden wat de redactie van mijn vertaling allemaal heeft overgenomen – en in dit geval blader ik met veel plezier verder in het blad, al was het maar om al die schitterende horloges te bekijken, die voor mijn portemonnee overigens volledig onbetaalbaar zijn. Ach, zolang ik mijn deadlines maar in de gaten houd … en dat gaat gelukkig ook met een ‘gewoon’ horloge.

2008-06-16T19:21:00.004+02:00

Bon Jovi en Oranje in bloedvorm!

Het is een gedenkwaardige vrijdagavond geworden daar in de Amsterdamse Arena. Op het middenveld en op de zijtribunes overheerste bij binnenkomst de kleur oranje al. Wat een feest met VanVelzen in het voorprogramma van het concert, de integrale EK-wedstrijd Frankrijk-Nederland, compleet met commentaar van 'gouwe ouwe' Evert ten Napel en direct aansluitend op de laatste beelden van de NOS zette Bon Jovi spetterend in met 'Rock around the world', waarbij Jon Bon Jovi in een heus oranje voetbalshirt op het podium verscheen. De stemming kon niet meer stuk! Kippenvelmomenten waren er ook genoeg: toen op de grote schermen het Wilhelmus klonk, stond in de Arena iedereen spontaan op en zong uit volle borst mee. De spanning van de wedstrijd was ook in Amsterdam voelbaar en we leefden als publiek volop mee met alle indrukwekkende momenten in voor- en tegenspoed (wat kunnen die Fransen trouwens goed ver over het goal schieten, zeg!). Elk doelpunt werd met uitbundig gejuich en getoeter begroet, kortom, de sfeer zat er prima in. Bon Jovi viel wat dat betreft in een warm bubbelbad - hoewel het een stuk drukker was op de tribunes na afloop van de voetbalwedstrijd. De heren van de band speelden stug door tot tegen 1 uur 's nachts, maar toen vielen wij wel ongeveer om. Vlak voor de meute het stadion verliet, gingen wij er als een haas vandoor. Moe, maar zeer voldaan!

2008-06-13T12:20:00.007+02:00

Geluk of ongeluk?

Vrijdag de 13e wordt vaak geassocieerd met ongeluk. Toch ligt dat wat ons betreft vandaag ietsje anders. Wij vinden namelijk dat we behoolijk geluk hebben: vanavond gaan we - met onze vier tieners - naar het concert van Bon Jovi. Wie ook alweer? Ja, die ouwetjes hiernaast op de foto! Ze treden alleen vanavond op in de Arena in Amsterdam in het kader van hun 'Lost Highway" toernee. Wat wij echter nog niet wisten toen we de kaartjes voor dit concert kochten, was dat Nederland zich zou plaatsen voor het EK. En zo kan het gebeuren dat we vanavond niet alleen kunnen gaan genieten van een groots concert van een superrockband (zou je dat zo mogen schrijven van het groene boekje?) maar ook met een Arena vol rockfans de EK-wedstrijd Frankrijk-Nederland via een groot scherm gaan meebeleven. Op speciaal verzoek van de heren van Bon Jovi nota bene! Zouden ze soms bang zijn geweest dat er anders flinke gaten op de tribunes zouden vallen? Na de schitterende overwinning van afgelopen maandag op wereldkampioen Italië zijn de verwachtingen voor de wedstrijd van vanavond uiteraard hoog gespannen. Maar ja, houdt Nederland zo'n hoog spelniveau vol? Op radio en tv wordt al druk gespeculeerd over de uitslag, maar dat het een bijzondere ervaring wordt om in de Arena naar die wedstrijd te kijken, dat staat wat ons betreft wel vast! Blijft de prangende vraag: gaan we uitgedost in het oranje of houden we het een beetje (rock)klassiek zwart?

2008-05-26T15:44:00.004+02:00

Verbouwingsperikelen ...

Zo zit je nog met prachtig uitzicht over de weilanden op zolder en zo zit je beneden in de huiskamer tegen de boekenkast aan geparkeerd met je werkplek. Tja, dat komt ervan als je het hele huis renoveert, dan is het kantoor ook een keer aan de beurt. De mannen stonden om stipt 8 uur vanmorgen voor de deur en na hun ontbijt werkten ze in rap tempo door. Af en toe klinken er sappig Vlaamse kreten door het huis, die mij aan mijn studententijd in Antwerpen doen terugdenken, en soms moet ik toch twee keer vragen wat ze bedoelen, omdat de Vlaamse zegswijze niet meteen duidelijk is. Gelukkig duurt deze toestand maar een paar dagen: morgen gaan ze op zolder de binnenkant afwerken en vanaf woensdag kunnen we het kantoor dan weer inruimen.

De benedenverdieping krijgt - uiteraard - ook nieuwe ramen, waaronder een schuifpui. Wij hadden ons al afgevraagd hoe ze dat frame achter het huis wilden krijgen (ons huis heeft geen achterom), maar daar hadden de mannen een slimme oplossing voor gevonden. Tot mijn starre verbazing zag ik ze plotseling door het weiland aan komen lopen: hup, frame over het hek, er zelf overheen en klaar is Kees.

2008-05-25T21:20:00.005+02:00

Netwerken en andere verbindingen

De blog over providersperikelen wordt vervolgd: intussen is Casema samen met zakelijke partners Ziggo geworden, zo las ik in een mailing per gewone post. Nee, ik heb nog geen bericht gekregen dat er voor bestaande klanten niets verandert, maar ik heb wel een bijzonder hinderlijke reclamespot op tv gezien, juist ja, van Ziggo. De korte versie is nog te doen, maar bij de lange versie haak ik af. Pas helemaal op het eind verschijnt de naam in beeld - ik vrees dat het de naamsbekendheid geen goed doet, want in het filmpje blijft volstrekt onduidelijk wat Ziggo precies is. Ben benieuwd of de spam-perikelen nu eindelijk eens worden aangepakt door Ziggo - ze staan intussen al op de zwarte lijst bij MSN/Hotmail omdat er vanaf hun adressen spam wordt verstuurd. En dan die andere provider, die mij mobiel laat internetten via een prepaid datacard voor mijn laptop: uit een redelijk snelle reactie van de klantenservice blijkt dat ik iemand anders heel gelukkig heb gemaakt met extra beltegoed dat helaas niet kan worden teruggestort. Jammer van de centen! Afgelopen weken heb ik uiteraard dubbel goed gecontroleerd of alle getallen klopten bij de overschrijvingen... Netwerken kun je trouwens ook op een andere manier: gezellig met een paar andere werkende vrouwen in een trendy restaurant met goede bediening en lekker eten. Afgelopen donderdag zat ik in een bescheiden kring in café-restaurant Vermeulen in Utrecht voor een netwerkbijeenkomst. Plezierige gesprekken, veel herkenning, tips en trucs uitgewisseld op 'ons' communicatievlak - heel leerzaam en zeker voor herhaling vatbaar.

Nog een ander netwerkje, dat ik zelf een heel seizoen heb begeleid: de meiden van Fletiomare B4. Afgelopen zaterdag was de laatste hockeywedstrijd van dit seizoen. Het zonnetje scheen uitbundig en ze gingen voor de overwinning, maar het mocht helaas net niet lukken - meer dan een gelijkspel zat er niet in, ondanks de vele peptalk die ik had meegegeven, zowel voor de wedstrijd als in de rust, toen 'wij' nog met 2-1 voor stonden. Gelukkig heeft de uitslag geen gevolgen voor de eindstand in de poule: onze meiden blijven stevig op de 2e plaats staan en dat is op zich al een prestatie als je bedenkt dat we in september 2007 met 15 meiden startten en er nu nog precies 11 over zijn. In de loop van het seizoen moesten er helaas een paar meiden afhaken wegens blessures, waardoor we regelmatig een beroep moesten doen op invallers en dat viel soms niet mee. Als afsluiting van het seizoen maakten we nog een paar sfeervolle plaatjes. De ladies hadden zelf de regie: ziehier het resultaat. Meiden, hartelijk bedankt voor een sportief, gezellig en goed seizoen!

2008-05-05T22:22:00.007+02:00

Mobiel werken onderweg...

Ze weten het altijd zo fraai te presenteren in folders en advertenties: KPN, Vodafone, T-Mobile, alle aanbieders van mobiele telefonie kakelen zo hard mogelijk om de gunst van de consument, opdat wij allen maar zoveel mogelijk onderweg mobiel blijven internetten en dan vooral via hun abonnementen uiteraard. Voor die ene week in het jaar dat ik mobiel onderweg wil werken, juist ja, op de camping in de meivakantie, en dan vaak ook alleen maar om een (uit)lopend project af te maken, zocht ik naar de ultieme oplossing. Mijn eigen provider had alleen maar hele dure internetabonnementen in de aanbieding, zonde van mijn zuur verdiende geld! Maar ja, de afgelopen maand was qua planning redelijk desastreus verlopen, met als gevolg dat ik inderdaad het nodige werk en de laptop moest meenemen naar ons vaste stekkie bij Elburg aan de overkant van het water.

Nu was de hoeveelheid werk gelukkig nog te overzien en dankzij de redelijk unieke 'prepaid datacard' van een concurrent (de aanbieder met de rode steunkleur, meer reclame zal ik niet maken) kon ik vanuit de caravan verbinding maken met de hele wereld. Jammer genoeg had ik niet goed opgelet bij het installeren. De binnengekomen e-mail kon ik weliswaar zonder problemen ophalen en ik kon alle bijlagen ook netjes openen en opslaan, maar zodra ik een mail wilde beantwoorden, begon het gedonder: ik kreeg ze maar niet weggestuurd in Outlook. Uiteindelijk als noodoplossing dan maar via de webmail, totdat ik ontdekte dat het soms wel meer dan een dag duurde voordat die mail werd bezorgd. Om op 30 april een vertaling te kunnen leveren aan een vertaalbureau in Duitsland, waar men zich niets aantrok van onze koninginnedag en dus gewoon aan het werk was, reed ik daarom toch maar terug naar kantoor - dan wist ik tenminste zeker dat de vertaling van de reisgids (een vrij groot document) via een veilige lijn en direct werd verstuurd. Normaal gesproken had ik die vertaling al voor de meivakantie afgemaakt en verstuurd, ware het niet dat de planning van een serie jaarverslagen ernstig uitliep, zodat de drukproeven, die ik normaal gesproken meestal eind maart mag nakijken, nu pas half april kwamen, gloeiende haast hadden, maar vooral middenin de vertaalperiode van de reisgids vielen, waardoor kostbare reisgidsvertaaluren verloren gingen.

Eind april stond een nieuw, redelijk omvangrijk project op stapel. Het bronmateriaal daarvan, overigens ook afkomstig uit Duitsland, werd dagen later aangeleverd dan toegezegd, maar daar bleken ze geen rekening te hebben gehouden met 1 mei, Hemelvaartsdag enzovoorts. Paniek in de tent! Gek genoeg wil die opdrachtgever de vertalingen deze week ineens twee dagen eerder hebben, hoewel we nog zo'n slordige 5 werkdagen aan bronmateriaal missen ...?? Maar ik dwaal af, het ging over mobiel werken, dat dus zo zijn voor- en nadelen heeft. Nadere bestudering van de folder "Hoe installeer ik mijn datacard" leerde mij dat je je officieel moet aanmelden bij 'My XXX' naar analogie van Mijn Postbank en een account moet aanmaken om je e-mail te kunnen versturen. Als zakelijke klant moet je dan natuurlijk een uitreksel van de Kamer van Koophandel meesturen en in al dat soort bureaucratie had ik vorige week niet zo veel zin. Daarentegen ging het opwaarderen van de prepaid datacard bijzonder vlot via Ideal - die manier van internetbankieren had ik ook nog maar net ontdekt. De eerste keer lukte dat prima, werkelijk ideaal. De tweede keer kreeg ik steeds SMS-jes waarin stond dat mijn tegoed met bedrag X was verminderd, maar geen bericht dat het was verhoogd. Vreemd, via Mijn Postbank had ik immers gezien dat het bedrag wel was afgeschreven. Maar wacht eens even, met welk mobiele nummer eigenlijk? Klopten die laatste twee cijfers wel? Nee dus, naar nu blijkt heb ik een mij volkomen onbekend mobiel nummer per ongeluk opgewaardeerd door de laatste twee cijfers om te draaien! Vandaag maar gauw even een mailtje gestuurd naar de provider. Zonde toch van dat geld en stel dat het nummer in kwestie bij een abonnement hoort? Wat zou er dan gebeuren? Wordt vervolgd, vrees ik.

2008-04-08T21:28:00.010+02:00

Providerslogica
Als ik 's morgens mijn mailbox open, zwoegt 'ie eerst door een waslijst rotzooi, variërend van allerlei medicijnen, diploma's en namaakhorloges tot ongelukkige vrouwen uit Rusland die naarstig op zoek zijn naar een Westerse echtgenoot. Vaak worden die berichten aan hele andere mailadressen verstuurd, maar krijg ik ze ook, omdat mijn adres bijvoorbeeld dezelfde beginletter heeft. Gelukkig heb ik mijn instellingen goed gedefinieerd, dus die hele lijst verdwijnt direct na ontvangst in de box 'Ongewenste e-mail'. Toch ergert mij al die rommel die ik ongevraagd toegestuurd krijg, dus ik ging op zoek naar een manier om een einde te maken aan deze wanverhouding: 80% rotzooi, 20% werkgerelateerde mail. Nu heb ik ooit een kabelmodem aangeschaft via het toenmalige Wanadoo dat internet aanbood via de kabelmaatschappij Casema. De aansluiting werd keurig geregeld en wij konden vliegensvlug over internet surfen. Aanvankelijk had ik weinig (over)last van spam. Het duurde echter niet lang of Wanadoo werd overgenomen door Casema (!). Klanten werden daarover netjes geïnformeerd, er zou niets veranderen - ik kon gewoon mijn eigen mailadres houden, ik kreeg er zelfs eentje bij, met @casema.nl als uitgang. Tot zover geen vuiltje aan de lucht: alles werkte zoals het moest en vreemde mail ontving ik bijna niet. Vervolgens kreeg ik bericht dat Orange Casema had overgenomen. Opnieuw werden klanten gerustgesteld: er zou niets veranderen - ik kon gewoon mijn eigen mailadres houden en ik kreeg, wem wundert es, ook dit keer een extra adres, nu met @orange.nl erachter. Er leek weer geen vuiltje aan de lucht. Totdat er op enig moment steeds vaker junkmail in mijn Postvank IN terechtkwam. Via de klantvriendelijke website van Casema (die incasseert nog steeds mijn kabelabonnement) had ik een service-aanvraag aangemaakt - bellen doe ik niet meer, het duurt zo lang voordat je iemand aan de telefoon krijgt – dat vind ik zonde van mijn tijd. Het verhaal uitgelegd en zie daar, een heus antwoord per mail en zowaar nog snel ook: ik moest bij Orange zijn, want zij regelen dit soort zaken voor de oude Wanadoo-klanten. Uiteraard navraag gedaan bij Orange: nee, u moet bij Casema zijn, want dit gaat over het technische gedeelte en daar kan Orange niets mee. Als ik het goed samenvat, komt het erop neer dat Casema een gratis spamfilter belooft, maar dan moet ik officieel overstappen naar Casema (hoezo overgenomen, hoezo hetzelfde bedrijf?) dus ligt het voor de hand om over te stappen, terwijl Orange een gratis downloadversie aanbiedt, behalve voor Wanadoo-abonnees met een breedbandabonnement, want die moeten daarvoor betalen, maar voordat ik dat kan aanvragen verwijst Orange me al door/terug naar Casema. Snappen jullie het nog? Om een lang verhaal kort te maken: misschien zit ik gewoon bij de verkeerde provider. Ter illustratie: hetzelfde verzoek had ik voor mijn reserve mailadres bij Planet ingediend - per mail. Een dag later zat het gratis spamfilter erop en via dat adres komt er nu praktisch geen rotzooi meer binnen. Het kan dus anders, dus de twijfel blijft: onlangs nog was mijn provider (voor alle duidelijkheid: dat is nog steeds Casema) om onduidelijke redenen niet in staat het internet- en e-mailverkeer in een fatsoenlijk tempo te laten verlopen. Er was geen sprake van een digitale snelweg, de e-mails kwamen tergend traag binnen. Zou er ook zoiets bestaan als een digitale file? Ik stel me zo voor dat al die berichten met bijlagen (ik kreeg drukproeven van meerdere MB's binnen) tegen elkaar aan staan te duwen op zo'n glasvezelkabel, wachtend op de volgende splitsing waar ze kunnen afslaan. Dat krijg je met zo'n levendige fantasie...

2008-03-20T17:31:00.007+01:00

Over toetsen en muizen
Als vertaler type je meestal aardig wat letters per dag. Vreemd genoeg worden sommige letters kennelijk intensiever gebruikt dan andere, want die waren op mijn toetsenbord praktisch onleesbaar geworden. Tijd voor een nieuw toetsenbord dus, en ik ben bij die gelegenheid meteen maar overgelopen naar de concurrent. Eerder had ik meestal toetsenborden en muizen van het merk Logitech - nu heb ik een ergonomisch verantwoord klavier van Microsoft, aangevuld met een ergonomische muis van datzelfde merk. De reden voor deze keus lag nogal voor de hand: tegenwoordig zit op de meeste toetsenborden van Logitech een flinke hoeveelheid extra knoppen die ik in het dagelijks vertaalleven praktisch nooit gebruik. Microsoft had gelukkig nog een 'ouderwets' toetsenbord zonder al te veel toeters en bellen. En hoewel mijn oude muis met zijn redelijk platte vorm weliswaar prettig in de hand lag, veranderde de positie van mijn hand bij het 'muizen' niet zoveel ten opzichte van het typen. De afgelopen weken heb ik veel jaarverslagen verwerkt, waarbij ik voortdurend met Trados aan het stoeien ben geweest. Dat vergde veel 'muizen' en op enig moment kreeg ik tintelingen die duidden op overbelasting. De nieuwe muis is dikker en hoger van vorm, waardoor je je hand er op een andere manier overheen moet leggen. Het ergonomisch voordeel zit ‘m volgens Microsoft in het feit dat je met deze stand van de hand de carpaaltunnel in de pols ontziet en dat er dus minder snel tintelingen optreden. Wat mij betreft in elk geval de moeite van het uitproberen waard!
Het installeren vergde de nodige lenigheid onder het bureaublad en aanvankelijk had ik ook de verkeerde ontvanger geïnstalleerd - ik moest immers de gecombineerde ontvanger voor muis en toetsenbord hebben. Maar na enig constructief gehannes en geklungel onder mijn bureau, waarbij ik op mijn rug terechtkwam, leunend met mijn hoofd op mijn voetensteun (heerlijk, die noppen in mijn nek), kon ik de draden van de oude muisoplader uit de kabelgoot wurmen en de nieuwe van de ontvanger aansluiten. Eenmaal weer in normale werkhouding aan mijn bureau stelde ik tot mijn niet geringe opluchting vast dat ik zowel toetsenbord als muis aan de praat had gekregen! De letters zitten op het nieuwe toetsenbord weliswaar op dezelfde plaats, maar gegoten in de vorm van een golf, waardoor ze onderling net iets verder van elkaar staan dan op mijn oude beestje. Ik ben benieuwd of het scheelt met typen. Tot mijn verbazing kon ik geen muis met oplader meer vinden – in alle ergonomisch verantwoorde exemplaren moeten tegenwoordig ordinaire AA-batterijen, net als vroeger. In het toetsenbord trouwens ook, maar dat was altijd al zo. Zou dat nu werkelijk de milieuvriendelijkste manier zijn?