30 juli 2015

Canada - week 3

Vancouver Island

Een forse chinookzalm, vijf kilo schoon aan de haak, manlief en ik waren zeer onder de indruk! De vis werd direct gewogen, schoongemaakt en met visvergunning voor 1 dag op ijs gelegd om verder verwerkt te worden. We besloten om de chef-kok een deel van de vis de volgende dag klaar te laten maken voor het diner en de rest te laten invriezen en naar Nederland te laten verschepen. Werd allemaal ter plekke voor ons geregeld en kostte verhoudingsgewijs ook niet eens zo gek veel geld. Het zou alleen wel een paar weken kunnen duren voor we de zalm thuis in ontvangst konden nemen.
 
De trip op de Johnston Strait, op zoek naar orka's, werd een onvergetelijke ervaring. Eerst reden we met een busje een eind noordwaarts en stapten vervolgens over op een snelle boot met een bevlogen kapitein en marien biologe in opleiding. Ze wisten veel te vertellen over het leven van orka's en herkenden alle leden van de groepen die zich in deze contreien veelal ophielden, aan hun rugvin, bijzonder! Voor we het goed en wel beseften, zagen we de eerste dieren al spelend en stoeiend langs de kustlijn gaan. De motor ging direct uit en zo dobberden we rustig rond. Op enig moment kwam er een hele groep tegelijk aanzwemmen, richting onze boot, wat een indrukwekkend gezicht! Ik kreeg er kippenvel van, zo ontroerend, het leek alsof ze ons wilden begroeten. De leidster zwom voor de boot langs, hield ons met één oog in de smiezen, terwijl de rest onder ons door dook. Een heel eind verderop zagen we ze weer boven water komen. Ze namen afscheid van ons door heel elegant met hun staartvin te 'zwaaien' voordat ze weer een duik namen. Jammer genoeg was de afstand te groot, dus hebben we het niet kunnen vastleggen. Maar dat doet niets af aan de beleving, ronduit fabeltastisch!

We sloten ons verblijf in Campbell River af met een overheerlijke portie wilde zalm bij het diner - voorlopig hoef ik dan ook even geen kweekzalm meer te eten. De reis ging verder richting Port Alberni, waar we met een heuse stoomtrein naar een stoomhoutzagerij werden vervoerd. Onderweg werd er regelmatig een straat gekruist en moest er, uiteraard, weer even aan de stoomfluit worden getrokken. Inzittenden van de wachtende auto's zwaaiden enthousiast, kortom, een komisch ritje. De volgende dag bestond een excursie uit het meevaren met de Lady Rose (nou ja, een zusterschip) de fjord op en neer. Helaas hadden we die dag iets minder mooi weer en de beloofde laad- en lospraktijken hadden meer weg van een veerpont voor vakantiegangers en kayakkers dan van een soort traditionele postboot waar ze mee adverteerden. Het werd een lange, lange dag met bitter weinig hoogtepunten.

Deze tussenstop in Port Alberni bleek overigens geen overbodige luxe; een dagtrip verder rijden door prachtig heuvelachtig landschap bracht ons aan de westkust, waar we eerst het schilderachtige plaatsje Tofino gingen verkennen en vervolgens ons overnachtingsadres in Uclulet opzochten. Over het Black Water Oceanfront, een resort dat direct langs de kust is gebouwd, niets dan lof: we hebben er heerlijk geslapen, gegeten en van de fenomenale uitzichten over de oceaan kunnen genieten.

Qua gezelligheid hadden we misschien liever in een iets minder afgelegen hotel gezeten, bijvoorbeeld in de buurt van Tofino, een heerlijk relaxt dorpje met veel grappige en originele winkeltjes. Van daaruit zijn we opnieuw met een boot het (veel ruwere) water op getrokken om zeeottertjes, bultruggen en zeehonden te gaan spotten. We hebben ook dit keer heel wat dieren in hun natuurlijke omgeving gezien en ook nu was het een fantastische ervaring, vooral om elke keer door de branding te moeten varen!
Als aandenken kocht ik een prachtige door een First Nations (zo worden de inheemse inwoners van Canada aangeduid) van cederhout gemaakte orka, ook al hadden we die hier nu juist niet gezien. Onderweg terug naar Uclulet maakten we nog een fikse wandeling in een spookachtig bos dat uiteindelijk uitkwam op het strand: veel trappen om de hoogteverschillen te overbruggen, prachtige oude bomen in diverse vormen en verder nogal donker en duister, maar erg fraai om in te wandelen! Gelukkig doet de geblesseerde knie inmiddels weer min of meer gewoon mee, zolang we de dagen van inspanning maar afwisselen met ontspanning (lees: in de auto zitten).

Victoria
Vanuit Uclulet gingen we op weg naar Victoria, via een pittoresk plaatsje, Chemainus, waar we met een plattegrond in de hand bijna alle meer dan manshoge muurschilderingen hebben bekeken; erg indrukwekkend! We lunchten er bij een tentje dat ooit van Nederlandse eigenaren was geweest: je kon er nog steeds krentenbollen krijgen...

Victoria is een grote, prachtige 'oude' stad, waarvan het centrum nogal Brits aandoet. We hadden er een hotel aan de haven en konden vanaf ons balkon volop genieten van de pittoreske veerpontjes die de hele dag heen en weer voeren. Ze deden ons erg aan Hongkong denken!
We moesten wel weer even wennen aan al dat verkeer en al die mensen, na weken voornamelijk natuur, ruimte & rust. 's Avonds verkenden we de eveneens bekende artistieke wijk Fisherman's Wharf. Fraai en creatief gedecoreerde woonboten, veel toeristen en eettentjes. Winkelen in het centrum van de stad was er ook erg leuk, we bezochten de wereldberoemde boekwinkel Munro's (en kochten er uiteraard een boek) en dronken koffie bij de al even beroemde buren: lunchroom Murchie's met zijn authentieke inrichting en prachtige koffie- en theeafdeling met al even prachtige serviezen, genieten dus.
Langzaam maar zeker komt het einde van onze fantastische reis in zicht. Nog een weekje en dan vliegen we alweer terug naar Amsterdam... onvoorstelbaar. 

22 juli 2015

Canada - week 2

Whistler
De tweede week van onze reis begon met de rit van Clearwater naar Whistler, die ons wederom door prachtige landschappen voerde. We stopten bij Lac des Roches voor een kop koffie, midden tussen de beboste bergen, kregen daar een gedetailleerde kaart voor de barre off-road-route over de North Napoleon Road om een stuk af te snijden, waar we een wapitihert wilden fotograferen, maar bijna van onze sokken werden gereden door een enorme truck met dubbele oplegger, volgeladen met boomstammen. Dat was even schrikken! We kwamen door dorre, afgegraven canyons, maakten een heuse roadblock mee (op de even uren mochten aan beide zijden een paar auto's doorrijden - er was een stuk van de doorgaande weg weggeslagen, dus moest er een stuk uit de berg worden geboord, nogal wat oponthoud dus), waardoor we uiteindelijk tamelijk laat in Whistler aankwamen. 
Bike city, zo ontdekten we de volgende ochtend bij de gondel naar boven: in een stoeltjeslift passen vijf bmx-fietsen, de berijders zitten dan in het volgende stoeltje en komen vervolgens in een moordvaart naar beneden suizen. Sommige deden onderweg naar beneden ook nog stunts, we hebben onze ogen uitgekeken, eerst 's morgens bij een kop koffie en 's avonds bij het eten nog een keer. Verder is het natuurlijk ooit Olympisch wintersportdorp geweest en dat kun je overal nog wel zien. 

Lower Sunshine Coast
Vanuit Whistler vertrokken we richting kust. Onderweg bewonderden we nog een waterval, gingen met de Sea-to-Skygondel naar boven en wiebelden daar over de hangbrug (kunnen we vast oefenen; in Vancouver hangt een nog veel grotere) en brachten we een bezoek aan een mijnmuseum, waar we in een prachtig oud treintje werden gezet (allemaal een helm op) en uitleg kregen over de winning van koper 'in the old days'. Deze mijn was tot 1974 nog volop in werking en veel instrumenten en gebouwen zijn behouden gebleven. We waren zeer onder de indruk. Halverwege de middag checkten we in voor de BC Ferry bij Horseshoe Bay, om over te steken naar Langdale en van daaruit door te kunnen rijden naar onze lodge in Secret Cove. Die ligt prachtig verscholen op zeer geaccidenteerd terrein aan het water - wij hebben ocean view en kunnen zowel 's morgens als 's avonds genieten van het fraaie uitzicht (en houttransporten bewonderen, lange ladingen boomstammen die door een of twee sleep- en/of duwbootjes worden vervoerd, erg grappig om te zien). 
We maakten daar een wandeltocht bij Smuggler's Cove, inderdaad, daar werd vroeger volop gesmokkeld en dat begrepen we ook wel toen we de moerasachtige vlakte, afgewisseld met ingenieus verscholen baaien ontdekten. Weer een aardige klautertocht, maar leuk om te beleven. Daar ontdekten we ook bijzondere bomen: Arbutus trees, waarvan de schors vervelt, heel apart om te zien! We reden naar het enige grotere plaatsje in de buurt, Sechelt, om wat eten en drinken in te slaan, vonden er een soort boulevard langs de zeer rustige kust met kiezelstrand en hebben daar nog even heerlijk in de zon kunnen zitten. Het viel ons wel op hoe weinig toeristisch het er aan deze zijde aan toe gaat; er zijn bar weinig plekken waar je überhaupt bij het water kunt komen en restaurants of terrasjes konden we er ook niet makkelijk vinden. 
 
Vancouver Island - Upper Sunshine Coast
Na bijna twee weken te hebben vertoefd in berglandschappen en nationale parken staken we over naar Vancouver Island, waar we eerst de Upper Sunshine Coast verder hebben verkend. We startten 's morgens belachelijk vroeg met het veer van Earls' Cove naar Saltery Bay, om vandaar snel verder te rijden om op tijd bij het veer van Powell River naar Little River te kunnen zijn. Die overtocht duurde anderhalf uur, heerlijk in het zonnetje mijn logboek zitten bijwerken! Eindstation voor die dag was Campbell River, halverwege het eiland ongeveer, waar we een fantastisch uitzicht over het water hadden en 's avonds bijna niet aan eten toekwamen, zoveel gebeurde er. 
We zagen zeehonden spelen, een walvis spuiten, houttransporten voorbijkomen, twee drijvende flatgebouwen (cruiseschepen), zeearenden die vochten om een prooi, kortom, dynamiek! We bleven aanvankelijk een nacht, ter overbrugging van de afstand naar Port Hardy, in het noorden van Vancouver Island, waarvandaan we per watervliegtuig naar de Great Bear Lodge in de Smith Inlet werden gevlogen, een bijzondere ervaring! 
Daar verbleven we in totaal twee dagen, hebben er een fantastische tijd gehad, veel excursies per boot onder leiding van ervaren gidsen, veel bijzonder fraaie natuur gezien en zeehonden en watervogels. We hebben er ook van alles van grizzlyberen gezien, sporen, hopen poep, hun weggetjes dwars door het bos, behalve de beren zelf. In het zomerseizoen is het altijd lastig spotten, omdat ze dan vaak voldoende voedsel kunnen vinden in de uitgestrekte bossen daar. Desondanks hebben we met volle teugen genoten van de geïsoleerde ligging van de lodge, de overweldigende natuur daar en de gastvrije, vriendelijke en vrolijke ontvangst door het team. Een absolute aanrader voor wie even helemaal wil uitloggen (geen bereik, geen wifi...). Het is ons in elk geval uitstekend gelukt.

Inmiddels zijn we terug in Campbell River, waar Hans vanmiddag uit vissen is gevaren (benieuwd of hij iets gevangen heeft) en ik dit reisverslag kon maken. Over het algemeen boffen we enorm met het weer, hoewel het op Vancouver Island iets frisser is qua temperatuur en er voor deze week ook meer regenbuien zijn voorspeld. Morgen gaan we de hele middag op excursie om vanaf een boot orka's te spotten - spannend vooruitzicht. En we zitten weer in dezelfde lodge, met uitzicht op het water, dus het zullen wel weer enerverende maaltijden worden met de camera in de aanslag. 

15 juli 2015

Canada - week 1


De eerste week van onze rondreis door het westen van Canada zit erop. We zijn aangekomen in Whistler, 's winters duidelijk het Mekka van snowboarders en skiërs, maar zomers biker city bij uitstek. Overal crossfietsen en met zware bescherming geklede berijders, in alle leeftijden. We boffen trouwens enorm met het weer: zomerse temperaturen en bijna voortdurend zon!

Calgary
Onze reis begon in Calgary, waar we onder andere de fameuze Stampede bezochten. Wat een circus, ongelofelijk. Een soort kermis zoals wij die kennen, maar dan vele malen groter, gecombineerd met wedstrijden dressuurrijden met koetsen, informatie over paarden en ander vee, en uiteraard ook rodeo's, met en zonder zadel op een paard en op een ongezadelde stier, barrelslalom voor de ladies en chuckwagonraces, waarbij vier paarden een soort uitgeklede huifkar voorttrekken - met hindernisparcours. Een menner op de bok, een assistent die er voor de start afspringt en twee ruiters ter begeleiding. Het duurde even voor we door hadden wat de bedoeling precies was.
Ik vond vooral de rodeo's wat bedenkelijk, vroeg me af of dit nu wel zo aangenaam was voor die dieren, ondanks het feit dat er direct ingegrepen werd, dus er was zeker geen sprake van onnodig lijden. Toch bleef er een beetje ongemakkelijk gevoel knagen, hoewel het publiek duidelijk dolenthousiast was. Kortom, een hele belevenis!

Banff National Park
Na al dat rodeogeweld, enorme attracties en oneindig vele eetkraampjes met foute happen reden we door weldadig rustige en fraaie natuur naar Banff, onze tweede bestemming. Wat heeft dit deel van Canada toch een overweldigende landschappen, prachtig gekleurde, kraakheldere meren, gigantische bergkammen - we waren zeer onder de indruk van de Rocky Mountains! Onze lodge bleek net buiten het dorpje te liggen en van hieruit hebben we de gondel naar Sulphur Mountain genomen. Daar hadden we een fantastisch uitzicht over de Rockies - we zijn tot aan de top geklommen en dat was voor de benen van deze laaglanders weer even wennen.
Tijdens ons verblijf hier gingen we ook nog mee op raftavontuur: eerst in een oude gele schoolbus, op weg naar het startpunt, daar werden we in wetsuits & zwemvesten gehesen, we kregen uitleg over 'hang in', back paddle en andere technische termen en vervolgens klauterden we aan boord van zo'n forse rubberboot. Onze gids had het nodige gevoel voor humor en gelukkig deelden de mederafters dat ook wel, dus wij hadden een topmiddag! De foto's spreken voor zich...

Moraine Lake
Moraine Lake
De volgende etappe van onze reis bracht ons naar het bijzonder pittoreske Moraine Lake, vlak in de buurt van dat andere, veel bekendere Lake Louise, waar we voor ons fatsoen ook even zijn gaan kijken. Nee, geef ons Moraine Lake maar, veel rustiger, aangenamer! Hier hadden we een kamer in een gemoedelijke lodge, waar we overigens ongelofelijk lekker hebben gegeten, zowel 's morgens als 's avonds. Grappig detail: alle meubels zijn hier overduidelijk van bomen gemaakt. Ons bed wiebelde wel een beetje op die dunne stammetjes, maar we hebben er in geslapen als roosjes.
Rondom dit geïsoleerde meer was verder alleen maar fraaie natuur - helaas ook veel dagjesmensen en bussen vol toeristen die graag met het meer op de foto wilden. Het verbaast me elke keer weer hoeveel mensen er tegenwoordig fotograferen met hun mobiel en vrijwel overal 'selfies' maken. Mij lijkt de achtergrond dan minder belangrijk, terwijl dat in ons geval eerder andersom is, maar ja, wij hebben dan ook aardig wat camera's mee. En ja, ook wij hebben ons soms bezondigd aan het maken van een (meestal belachelijke) selfie om de kinderen een plezier mee te doen.
Onderweg naar deze bestemming namen we de Bow Valley Parkway, een prachtige route dwars door dennenbossen, met altijd ergens de Rockies als achtergrond. We liepen een korte trail naar de Johnston Falls, waar we 's morgens vroeg al moeite hadden om een parkeerplaats te vinden. Ook hier weer klauteren naar de waterval zelf over een smal, hobbelig pad dat soms flink steil werd. Tot mijn niet geringe verbazing liepen er nogal wat mensen op teenslippers - dat leek mij buitengewoon oncomfortabel en niet ongevaarlijk. Bij deze waterval zag ik een moeder grondeekhoorn vier koters opvoeden: ze kregen een lesje risico's inschatten en kropen dan heel schattig dicht tegen elkaar aan, voordat de eerste moeder achterna durfde te gaan. Enig om te zien!
Marble Canyon
Onze tweede stop bracht ons bij Marble Canyon, ook een waterval, maar dan door een uiterst smalle kloof die diep het landschap in liep. Wat mij betreft duidelijk de fraaiste wandeling tot dan toe: het pad voerde ons telkens dwars over de kloof, die steeds nauwer werd, waardoor het water er steeds krachtiger doorheen geduwd werd. Erg indrukwekkend! Eenmaal in de buurt van Lake Louise zijn we ook daar met de gondel naar het middenstation gegaan; hoger ging helaas niet. Het uitzicht over het meer klopte met de foto's die we uit de boekjes kenden.
De tweede dag hebben we vooral de omgeving verkend, zo stonden we vol verbazing te kijken naar de spiral tunnels voor de trein, waarmee hoogteverschillen worden overbrugd. Op de terugweg reed er door de upper tunnel zowaar zo'n ellenlange goederentrein: de locomotief kwam boven al uit de spiraal rijden, terwijl de laatste wagon de tunnelingang nog niet eens had bereikt. Een heel maf gezicht. Verder bezochten we de Takakkaw Falls, met een verval van 250 meter een van de hoogste watervallen in Canada. Vanaf de weg zagen ze er al indrukwekkend uit, maar via een pad konden we er tot vlak onder komen en dat was helemaal een bijzondere ervaring. We lunchten in Field, een grappig plaatsje, waar we overigens nog een hele tijd mochten wachten op zo'n lange goederentrein voor we verder konden rijden. Andere bezienswaardigheden op deze tocht waren de Natural Bridge en Emerald Lake, ook heel mooi maar wij geven de voorkeur aan Moraine Lake!

Jasper National Park
Bow Lake
Vanuit Moraine Lake trokken we verder noordwaarts, naar Jasper, via de Icefields Parkway - een opnieuw bijzonder fraaie route met kristalheldere meertjes, waarin de bergen weerspiegeld worden. We stopten onder andere bij Bow Lake, Peytou Lake (erg veel Aziatische toeristen, bussenvol), Mistaya Canyon (met wandeling langs de canyon en verschillende platforms van waar vanuit een telkens wisselend perspectief kon worden gefotografeerd), en dan toch weer mensen die over de hekken klimmen, levensgevaarlijk, wordt ook voortdurend voor gewaarschuwd, om nog even die ene foto te nemen. We lunchten bij The Crossing bij een wegrestaurant en reden verder tot aan het Columbia Icefield, waar je met een speciale bus op de gletsjer kon. We rekenden snel uit hoeveel tijd ons dat zou gaan kosten, wachtend tussen al die andere toeristen, en besloten onze eigen gletsjerfoto's te maken. Wat een toeristisch circus ook hier weer.... Tot slot bezochten we zowel de Sunwapta Falls als de Athabasca Falls, de eerste wel aardig, de tweede behoorlijk indrukwekkend. In Jasper belandden we opnieuw in een bijzondere lodge. Hier hadden we heerlijk knus van een openhaardvuurtje kunnen genieten, ware het niet dat de buitentemperaturen ook 's avonds daar nog veel te hoog voor waren. We zagen wel hoe er aan de andere kant van de berg, bij Maligne Lake, dat wij de volgende dag wilden bezoeken, een bosbrand ontstond, en daar hadden we de volgende ochtend ook in Jasper nog flink last van - dikke rook in ons resort, maar ook down town. De weg naar Maligne Lake was afgesloten, er werden mensen geëvacueerd, dus wij besloten dan maar een andere invulling aan de dag te geven, reden naar Mount Edith Cavell en hadden daar prachtig zicht op de Angel Glacier en het gletsjermeer, volledig helder, zonder permanente barbecuelucht in de neusgaten. Ook hier kwamen de kuitspieren weer flink in actie, maar het moet gezegd, het uitzicht maakte de inspanning meer dan de moeite waard! Wintersportoord Marmot Basin was helaas niet open, dus terug via Jasper en door naar Patricia en Pyramide Lake. Onderweg zagen we daar onze eerste 'elk' oftewel caribou in het wild staan grazen. Prachtig fluweelbedekt gewei, jong mannetje, vermoed ik, dat onverstoorbaar bleef eten ondanks alle fotograferende kijkers.

Wells Gray Provincial Park
Mount Robson
Vanuit Jasper ging de reis verder naar Clearwater, beginpunt van ons verblijf in Helmcken Falls Lodge, in Wells Gray Park. De dag duurt een uur langer, omdat we een tijdzone passeren. Onderweg stoppen we in elk geval bij Mount Robson, de hoogste berg van de Rockies. Vervolgens melden we ons bij de River Safari in Blue River, om met een boot op zoek te gaan naar beren. We hadden ongelofelijk veel geluk: in het uur dat wij gingen (samen met - hoe toevallig - nog een Nederlands gezin en een Nederlands stel) zagen we vier beren op drie verschillende plekken scharrelen langs de oever. 
We ontdekten dat zwarte beren soms ook bruin zijn en waren vooral verbaasd over het gemak waarmee we ze konden fotograferen en filmen. Weer een ervaring rijker!

In Clearwater bij het informatiecentrum meteen een gedetailleerde kaart gevraagd en gekregen en onderweg naar de lodge alvast de Spahat Creek Falls bewonderd, die vooral opviel door de vele kleuren van de canyon er omheen. Onze lodge heeft iets weg van een jeugdherberg uit vervlogen tijden, heel gemoedelijk en knus, maar het stikt hier wel van de muggen, voor het eerst eigenlijk.

Helmcken Falls
Tijdens ons verblijf hier hebben we nog wat uitstapjes in het park gemaakt, zoals naar de zeer indrukwekkende Helmcken Falls, met een flink verval in een soort kom, heel apart om te zien. Hier begon er een dag met regenbuien (hadden we nog niet eerder overdag meegemaakt) en gingen we paardrijden, western style, een ervaring op zich. Helaas nam mijn paard de bochtjes nogal krap, zodat ik op enig moment behoorlijk hard met mijn knie tegen een boom knalde. Au en blauw, ondanks het ijs, maar ik kan nog lopen, dus de blessure lijkt mee te vallen.
Van hieruit een lange reisdag naar Whistler, onderweg veel wisselende, maar altijd fraaie landschappen gezien en ook nog een stuk over onverharde wegen gereden, waar we ons eerste wapitihert tegenkwamen en fotografeerden. De komende weken willen we ook nog graag een moose, walvissen, orka's en... een grizzly voor onze lenzen, dan is de Canadese lijst ook compleet. 

28 juni 2015

Op ontdekkingsreis door Canada

Canada plaatjesNa onze rondreis door Australië, inmiddels alweer bijna drie jaar geleden, bleef het reisvirus onderhuids aanwezig. Natuurlijk, zomers op pad met onze caravan door Europa is heerlijk, maar nog eens een verre reis bleef ook nadrukkelijk bovenaan ons verlanglijstje staan. Dit keer trok de natuur in Canada en zo kon het gebeuren dat we een rondreis op maat hebben uitgestippeld, samen met de reisexperts van Experience Travel, om het westen van dit enorme land te gaan verkennen. We vliegen naar Calgary, waar we vrijwel direct met onze neus in de Stampede-boter vallen. Rodeo's en huifkarrenwedstrijden, we zullen er ongetwijfeld van smullen te midden van het Canadese publiek.
 
Afbeeldingsresultaat voor lake louise albertaMet een huurauto trekken we verder richting Rockies, waar we de nationale parken bij Banff, Jasper en Wells Gray uitgebreid gaan ervaren. Onder andere door te gaan raften, paardrijden, maar ook wandelen en kanovaren op de fraaiste meren in die gebieden. Via Whistler reizen we vervolgens naar Vancouver Island en daarvandaan trekken we een paar keer het open water op, om orka's en walvissen te spotten. We varen bovendien nog een dagje mee met een heuse vrachtboot en we gaan met een bioloog een paar dagen op excursie om beren te spotten in het woud. We sluiten onze reis af in Vancouver, een bruisende stad in een prachtige omgeving, als we de boeken mogen geloven. Dat is meteen ook het vertrekpunt van onze terugvlucht naar Amsterdam.
 
Ik heb er reuze zin in en tel de dagen nu echt af, na al die maanden voorpret, uitzoeken, bekijken, lezen, boeken en nog eens bekijken. Via mijn blog zal ik jullie met enige regelmaat op de hoogte houden van onze avonturen, afhankelijk uiteraard van de beschikbaarheid van internet.
 

28 mei 2015

Nationaal Vertaalcongres 2015

Vrijdag 29 mei in Amersfoort: het is bijna zover en ik heb er zin in!
 
Teamwork

Nationaal Vertaalcongres 2015

Taalontwikkeling en professionaliteit

Doel en opzet

Teamwork organiseert het Nationaal Vertaalcongres 2015 in samenwerking met:

Het zesde Nationaal Vertaalcongres heeft twee centrale thema's:
  • Taal in ontwikkeling
  • Professionaliteit van de vertaalmarkt
Het doel van het congres is tweeledig. Ten eerste willen we u aan het denken te zetten over de taal die u bezigt in uw vertalingen: volgt u de trends of bent u behoudend? Ten tweede willen we u een spiegel voorhouden. We willen u laten zien hoe wij ons als beroepsgroep aan (potentiële) klanten presenteren en hoe wij met klanten omgaan. Zijn wij professioneel genoeg of valt er nog wel wat te verbeteren? En hoe professioneel oogt ons product?

We zullen ongetwijfeld wel weer originele, interessante invalshoeken gepresenteerd krijgen en ik kijk ook uit naar de enthousiaste gesprekken met mijn collega-vertalers.

6 mei 2015

Wat is er toch mis met 'u'?

Vernieuwd
Beste meneer/mevrouw Ruitenberg,
Onze nieuwsbrief is vernieuwd. En daar zijn we best trots op. We helpen je graag om zoveel mogelijk van onze producten en diensten te genieten en we houden je op de hoogte van de allerlaatste technische snufjes. Veel leesplezier!

Vandaag ontving ik de vernieuwde nieuwsbrief van onze vrienden van Ziggo. Wat viel me direct op? Dat ze kennelijk nog steeds niet weten of ze met een man of vrouw van doen hebben. En dat ze ondanks al die beschikbare data en die slimme computersystemen van tegenwoordig die gegevens blijkbaar nog steeds niet kunnen samenvoegen.
Nog veel opmerkelijker vind ik de combinatie van de formele aanhef 'meneer/mevrouw' (ik heb ooit trouwens geleerd dat dames voorgaan, maar dit terzijde) en vervolgens het populaire 'je' als aanspreekvorm. Hoe vreemd het misschien ook mag klinken, maar ik had hier toch absoluut 'u' verwacht...
 
Jong, jonger, jongst
Natuurlijk kijken we met enige afgunst naar het Engels, waar 'you' beide betekenissen heeft - lekker makkelijk. En uiteraard verjongt het klantenbestand van Ziggo, dus is er heus iets te zeggen voor een andere aanspreekvorm die beter past bij een jonger publiek. Hoewel ik me afvraag of de aanhef in combinatie met 'je' dan 'Beste Kevin' zou moeten gaan luiden...
Maar ik ben niet de buurvrouw noch een goede kennis van Ziggo. Daarom geef ik er nog altijd de voorkeur aan om door dit soort dienstverleners met 'u' te worden aangesproken, mondeling en schriftelijk. Dus ook in de vernieuwde nieuwsbrief. En al helemaal als ik 'Beste meneer/mevrouw Ruitenberg' word genoemd.

7 april 2015

Rammelende brontekst, wat nu?

Vlak voordat ik begin maart een weekje naar Rennes vertrok om onze medewerkers daar op de CFIA-beurs te ondersteunen, kreeg ik het verzoek om mee te werken aan een vrij omvangrijke haastklus: de vertaling van een interne bedrijfshandleiding, bedoeld voor externe dienstverleners. De klus werd verdeeld over vijf vertalers Engels-Nederlands, van wie enkelen daarnaast ook Duits-Nederlands in hun pakket hebben. Dat laatste leek aanvankelijk nog een voordeel, maar bij nader inzien misschien toch niet?
 
In vertaalland betekent goed opdrachtgeverschap volgens mij dat je zorgt dat vertalers kunnen werken op basis van een fatsoenlijk geformuleerde brontekst - ook als het om een vertaling van een eerdere vertaling gaat. In dit geval bleek er namelijk nog een Duits origineel te bestaan, dat op onderdelen behoorlijk afweek van de Engelse (vertaalde) versie, die wij geacht werden als bron te gebruiken. Sommige stukken Engelse tekst begreep ik pas toen ik de Duitse originele versie had gelezen. Eerlijk gezegd had ik verwacht dat de opdrachtgever zelf wel zou hebben ontdekt dat deze Engelse vertaling niet helemaal klopte en aan de bel zou hebben getrokken bij de eerdere vertaler(s). Daar was echter duidelijk geen sprake van en dus moesten wij ons maar zien te redden met een nogal rammelende brontekst. En die wordt, vooral onder tijdsdruk,  dan ook letterlijk een bron van ergernis.
 
Helaas lukte het in dit geval niet om de opdrachtgever te overtuigen van het feit dat professionele vertalers voldoende tijd nodig hebben om een kwalitatief goede vertaling te kunnen leveren. En dat onduidelijke bronteksten extra tijd vergen, al was het maar om te kunnen achterhalen wat er precies wordt bedoeld. Ondanks de waarschuwing dat een (te) krappe deadline een kwalitatief minder goede vertaling tot gevolg zou hebben, bleef de datum van levering gewoon staan. 
 
Wat doe je dan als professioneel vertaler? Je doet je best om onder zulke ongunstige omstandigheden een zo goed mogelijk resultaat te bereiken. Veel voldoening haal ik uit zulke opdrachten persoonlijk overigens niet; vaak blijft het gevoel dat mijn vertaling beter had gekund als ik meer tijd had gekregen nog wel even knagen. Het heeft ons tijdelijke vertaalteam in elk geval bloed, zweet en tranen gekost om op de leveringsdatum een enigszins leesbaar geheel af te leveren, waar kwalitatief bovendien nog wel het een en ander op aan te merken was. Je vraagt je af welk belang van de opdrachtgever daarmee dan is gediend... 

9 februari 2015



Als familieambassadeur ben ook ik van
dinsdag 10 tot en met donderdag 12 maart a.s.
aanwezig op deze beurs in Rennes, Frankrijk.
 
De stand van Ruitenberg Ingredients is 
te vinden in hal 7, stand A12.
Alors, à bientôt?

13 januari 2015

Klantenservice
Doorgaans ben ik best tevreden met de service van diverse dienstverleners, maar soms gaat er wel eens iets mis. Toevallig overkwam me dat nu twee keer achter elkaar, in beide gevallen omdat de dienstverleners in kwestie over zijn gegaan op een (ander) digitaal systeem. Op zich hoeft dat natuurlijk geen problemen op te leveren, maar in mijn geval gebeurde dat dus wel.
 
Je weg zoeken op een overvolle website...
EmailDe eerste, een telefoonprovider, had aangegeven de facturen voortaan digitaal te willen versturen en vroeg om een mailadres. Begrijpelijk, dus ik surf braaf naar de website en vul mijn gegevens in. Daarop krijg ik ook keurig een bevestigingsmail op het juiste adres terug. Ik dacht nog: kat in het bakkie. Bovendien kreeg ik een bevestiging per post van mijn aanmelding, met daarop de mededeling dat er al een factuur naar mijn mailadres was verstuurd. Merkwaardig, want die had ik niet in mijn mailbox gevonden, zelfs niet in de spambox. Gek genoeg ontbrak mijn mailadres in die brief, dus controleren kon ik het niet. De factuur kreeg ik overigens ook nog gewoon per post, dus geen man overboord. 
Nu ontving ik vorige week opnieuw zo'n bevestiging per post met de melding dat er weer een factuur was verzonden naar mijn mailadres, en ook in die brief stond een punt in plaats van mijn mailadres. Een telefoonnummer ontbrak ook, dus dan toch maar naar de website, zoals me werd geadviseerd, op zoek naar opheldering.
Vervolgens belandde ik in een regelrechte jungle van keuzemenu's, veelgestelde vragen, hinderlijke pop-ups (enquêtes) en links die me op hele andere pagina's brachten dan ik wilde, kortom, ik heb aardig wat moeite moeten doen om bij de klantenservice te komen. Uiteindelijk heb ik een klacht verstuurd: ik mis twee facturen, maar het mailadres is juist, waar zijn ze dan wel naartoe gestuurd en hoe kan ik ze nu in mijn bezit krijgen.
Toen ik de bevestigingsmail ontving, zag ik al waar het eerder waarschijnlijk fout is gegaan: het systeem maakt blijkbaar automatisch een hoofdletter van de eerste letter van het mailadres. Ben benieuwd of dat inderdaad het probleem is en of ik dat nog te horen krijg. Wordt voorlopig in elk geval vervolgd.
 
... of liever toch maar meteen gaan chatten?
Computers plaatjesHoe anders ging het bij een vermogensbeheerder, waar ik problemen had met het inloggen op mijn rekening. Ook daar een keuzemenu, maar veel eenvoudiger en overzichtelijker. Ook daar veelgestelde vragen, maar met duidelijke, beknopte antwoorden en voor alle overige problemen een directe link naar een chatgesprek. Dat was weliswaar een nieuw fenomeen voor mij, maar na mijn eerdere ervaringen (zie boven) besloot ik het erop te wagen. In een paar zinnen werd het probleem duidelijk: er ontbraken gegevens, dus het klopte dat ik niet kon inloggen.
Tussen haakjes: dat had die vermogensbeheerder wel eens even eerder kunnen aangeven, maar eerlijk is eerlijk, die rekening 'slaapt' al een paar jaar, dus ik had zelf ook eerder actie kunnen ondernemen. 
Op een eenvoudige manier kon ik de ontbrekende gegevens per ommegaande aanvullen. De chat werd vervolgens keurig afgesloten met de melding dat ik een bevestiging krijg zodra de gegevens in hun systeem zijn aangepast en dat ik daarna weer kan inloggen.
Prima ervaring, zo'n chatgesprek, had ik misschien in het eerste geval ook beter kunnen doen? 

12 januari 2015

Middagpauze
Herfst plaatjesSinds een paar dagen hebben we te maken met behoorlijk onstuimig weer, het lijkt wel herfst in plaats van winter! Zoals gewoonlijk blijf ik dapper mijn trainingsrondjes door de polder fietsen, al wacht ik dan meestal wel tot de ergste buien voorbij zijn. Bij zulk stormachtig weer kien ik ook precies uit hoe ik het beste kan rijden om zoveel mogelijk 'halve wind' te fietsen - dan houd ik zo'n rondje namelijk beter vol. Toen het gistermiddag eindelijk droog was, er scheen zelfs een waterig zonnetje, trok ik er vol goede moed op uit, dik ingepakt tegen de toch wat schrale wind. Het ging me met halve wind, kracht 5 tot 6 schat ik, eigenlijk nog redelijk makkelijk af. Pal wind tegen had ik onderweg niet, maar helaas dus ook nergens wind mee. Na mijn gebruikelijke ronde, een krappe 12 km, kwam ik heerlijk uitgewaaid weer thuis.

Vandaag na de lunch, het was nog droog, besloot ik de elementen opnieuw te trotseren. Weliswaar was het iets warmer dan gisteren, maar er stond ook duidelijk meer wind, kracht 6 tot 7 schat ik. En dat merkte ik ook wel als ik tussen de kale bomenrijen door reed! Je hoort de wind dan aanzwellen tot een ware windvlaag, die over en door de takken heen buldert. Af en toe moest ik zelfs tegen de wind in gaan hangen om niet met fiets en al om te waaien... Als zo'n windvlaag dan weer afzwakt, houd je er toch een triomfantelijk gevoel aan over, omdat je overeind bent gebleven! Op het een-na-laatste stuk had ik eindelijk eens wind in de rug en op het allerlaatste stuk weer krachtige vlagen van opzij. Kortom, ook vandaag heb ik alle muizenissen laten wegblazen en nu kan ik met een heerlijk fris hoofd weer aan de slag!

5 januari 2015


 
Van zondag 18 januari tot en met dinsdag 20 januari a.s. ben ik
in mijn rol van familieambassadeur aanwezig op deze beurs, die
tegelijkertijd wordt gehouden met de SIGEP, in Rimini, Italië.
Ruitenberg Ingredients is te vinden op stand B7 066
 
 


3 januari 2015

De beste wensen voor een fantastisch nieuw jaar!

Traditioneel luiden we met vuurwerk, champagne en oliebollen het oude jaar uit. Toch ben ik elke keer weer opgelucht en blij als we de jaarwisseling heelhuids achter de rug hebben en het nieuwe jaar van start is gegaan. Ik ben op zijn zachtst gezegd namelijk niet zo'n fan van de vuurwerkbommen en al dat andere knalwerk dat bij ons in de buurt wordt afgestoken. Hoewel er dit keer gelukkig ook regelmatig siervuurwerk de lucht in ging. En een dag of twee af en toe een oliebol of appelbeignet smaakt me, in combinatie met een sparkling rosé uit, jawel, Australië, ook heus wel. Maar het betere bubbelwerk,  nee, dat laat ik liever aan James Bond over!

Skyfall

Ook zo genoten van Skyfall zaterdagavond op televisie? Ik vind de titelsong van Adèle een van de allermooiste en krijg steevast kippenvel als ik hem hoor. Dit keer heb ik extra goed opgelet of er soms ook flessen bubbels in beeld kwamen. Dat zit zo: onlangs werd de general manager van ons familiebedrijf benoemd tot statutair directeur en dat werd uiteraard in het bijzijn van onze medewerkers gevierd. Ter gelegenheid daarvan ging ik op zoek naar een mooie fles champagne bij onze plaatselijke slijterij. Tot mijn grote vreugde begreep de eigenaresse precies wat ik bedoelde en adviseerde een bijzondere fles van een klein familiebedrijf dat net iets eerder (1829) werd opgericht dan dat van ons (1938) en nu dus al bijna twee eeuwen eersteklas kwaliteit champagne levert. En ze wist en passant ook nog te melden dat James Bond himself in zijn films regelmatig reclame maakt voor het merk. Prachtig toch, zo'n fles met een verhaal?
 
What's in a name?
Thuis heb ik meteen opgezocht hoe het precies zat en wat bleek? Bollinger, want over dat champagnehuis heb ik het hier, speelt inderdaad al sinds de film 'Diamonds are forever' een prominente rol in alle James Bondfilms. Het was mij eerlijk gezegd nog nooit zo opgevallen, maar nu Skyfall op televisie kwam, besloot ik toch even speciaal te letten op de champagneflessen. Bij Bollinger staan traditie, mensen en continuïteit centraal, iets wat ook op ons familiebedrijf van toepassing is. Daarnaast wordt behalve de toekomst ook vertrouwen in de eigen kracht nadrukkelijk als kernwaarde gemeld op hun website. Dat vond ik zelf nog de mooiste link met ons eigen bedrijf. En tegelijkertijd begrijp ik ook de keuze voor 007 wel als vertegenwoordiger van het merk. Hij moet tenslotte vaak ook volledig op zijn eigen kracht vertrouwen en het karwei in zijn uppie klaren... 
 
Op nu dus maar naar een goed, gezond en geslaagd 2015!