31 december 2013

Overpeinzingen
Zo op de laatste dag van dit jaar blik ik met een mix van verbazing en verwondering terug op een bijzonder jaar dat bovendien voorbijgevlogen is. Een bijzonder dynamisch jaar ook: we vierden het 75-jarig bestaan van ons familiebedrijf Ruitenberg en daar heb ik samen met mijn broer en zus vele uren voorbereidend werk in gestoken. Ons jubileumboek is prachtig geworden en we zijn er dan ook reuze trots op. En de jubileumreis naar Istanbul? Een onvergetelijke ervaring! Ik voel me bevoorrecht dat ik de kans heb gekregen om een rol als familieambassadeur op me te nemen - ik leer er nog dagelijks interessante dingen bij en groei steeds meer in mijn rol. Daarnaast heb ik een aantal cursussen op het gebied van communicatie kunnen volgen, waar ik zowel in mijn vertaalwerk als in mijn ambassadeursrol veel plezier van heb. Het is alleen nog wel een beetje wennen om weer regelmatig onderweg te zijn, bijeenkomsten en beurzen te bezoeken en te vergaderen in plaats van rustig achter mijn computer te zitten vertalen.
 
Vertaalwerk onder druk
Als beduidend minder prettig heb ik ervaren dat er steeds vaker verzocht wordt om een (nog) lager tarief per woord te rekenen voor vertaalopdrachten - jammer genoeg regelmatig uitmondend in een 'no go', want te duur. Vertalen is en blijft een vak en ik weiger principieel aan een prijzenslag mee te doen. Dat kan alleen maar leiden tot een 'race to the bottom' en waar eindigt die? Uit onderzoek blijkt dat vertalers in Nederland nu al decennia achter de feiten aanlopen: we worden ruimschoots ingehaald door de inflatie... Wat bof ik dan toch met opdrachtgevers die kwaliteit nog wel op waarde weten te schatten en met wie het dus bijzonder prettig samenwerken is!
Ronduit bedroevend was het bericht dat een van mijn favoriete opdrachtgevers, Presseurop, eerder deze maand alle activiteiten moest staken, omdat de EU de subsidiekraan na vijf succesvolle jaren alsnog dichtdraaide. Als gevolg daarvan blijven vele collega-vertalers nu met lege handen achter. Geen werk betekent voor ons, veelal zvzp-ers (zelfstandig vertalers zonder personeel), ook geen inkomsten. Het is een vreemde gewaarwording om voor het eerst in al die jaren als zelfstandig gevestigd vertaalster te moeten vaststellen dat ik dit jaar niet meer alleen van mijn vertaalwerk had kunnen rondkomen. Gelukkig heb ik nog een alternatieve inkomstenbron, maar dat is waarschijnlijk niet voor iedere collega-vertaler weggelegd.
 
Nieuw jaar, nieuwe kansen
Toch geloof ik dat er reden voor optimisme is. Elke dag biedt immers nieuwe kansen en hoewel ook ik de toekomst niet kan voorspellen, hoop en wens ik vooral dat we komend jaar inderdaad allemaal kunnen meeliften op het alom voorspelde economisch herstel. Daarom steek ik hierbij graag al mijn collega-vertalers een hart onder de riem en wens ik alle lezers van mijn blog een sprankelend 2014!