4 januari 2013

Down under - week 5

We arriveerden met harde wind en regen in Port Fairy en kwamen onderweg nog deze 'schoenenwinkel' tegen, gewoon langs de weg, in the middle of nowhere. Geen idee wat de bedoeling hiervan precies was, het viel ons alleen wel op dat het allemaal paren waren.

The Great Ocean Road
 Na een overnachting vlak aan zee in een fraai ingerichte cottage voor ons tweetjes met een fabeltastisch uitzicht op de oceaan, begonnen we - na een heerlijk ontbijt bij Rebecca's - aan The Great Ocean Road. We volgden het advies van onze laatste gastheer en stopten bij alle uitkijkpunten. Het uitzicht was zonder uitzondering telkens spectaculair! Vaak reden we een parkeerplaats op naast de weg en klauterden dan door de 'duinen' naar beneden en stonden oog in oog met deze prachtige door weer en wind uitgesleten rotsen... 

 
 
In de loop van de middag ging de wind liggen en klaarde het gelukkig op, maar bleken we ons toch een beetje vergist te hebben in de tijd die het kost om telkens uit te stappen... toen we dus uiteindelijk bij de Twelve Apostles aankwamen, kozen we het luchtruim om vanuit een felrode helikopter de acht overgebleven rotsen van bovenaf te kunnen bekijken.

 
Zulke vergezichten hadden we vanaf de kust natuurlijk nooit zo fraai in beeld kunnen brengen.

Later op de middag reden we het bijzonder fraaie Otway National Park in. Ter hoogte van Apollo Bay pakte ik de routebeschrijving erbij, want we zouden de heuvels in, boven het stadje, naar ons volgende overnachtingsadres. Het werd een avontuurlijke tocht, de TomTom gaf andere straatnamen dan onze routebeschrijving, de geasfalteerde weg hield op enig moment op en ging over in een 'dirt road', die alsmaar smaller werd. Links en rechts langs de weg zagen we enorm hoge bomen en op het gras langs het riviertje liepen schapen vredig te grazen. We ontdekten onder een overhangende tak nog net op tijd het bordje met de naam van onze cottages en moesten een superscherpe bocht omhoog, over een karrespoor, en dat met een gewone auto. Net toen we dachten dat we niet verder konden, kwamen we op een soort verlaten erf terecht... 

Voordat we goed en wel uit de auto waren gestapt om de weg te vragen, werden we al hartelijk verwelkomd door onze gastvrouw. We waren er bijna, nog een klein eindje omhoog  tot aan onze cottage, maar ze had al wel vast de verwarming voor ons aangezet. Jawel, we hebben het met onze gewone huurauto inderdaad ternauwernood gered, zelfs over de enorme hoge pollen gras, maar toen kwamen we ook werkelijk in een paradijsje terecht. Voor het avondeten mochten we nog een keer naar beneden, naar het dorp en gelukkig deden we dat nog bij daglicht. Later die avond hadden we de zaklantaarn nodig om de juiste 'afslag' weer te vinden. Eenmaal 'thuis' hebben we een vuurtje gemaakt in de open haard en met nostalgische muziek uit onze eigen jeugd lekker zitten relaxen. Na het ontbijt de volgende ochtend toch nog even genoten van een zonnetje op ons balkon met uitzicht...

Op naar Melbourne
Vrij snel daarna begonnen we aan deel twee van de Great Ocean Road en dit keer hadden we ook echt het gevoel dat we langs de kust reden: na iedere haarspeldbocht hadden we weer een ander prachtig uitzicht op woeste golven die onafgebroken op de kust beukten. Vlak voor we Otway National Park weer uitreden, zagen we deze jongens langs de weg in een boom. We stopten op een plek die daar niet echt geschikt voor bleek, maar de verleiding was gewoon te groot...
Na deze stop ging het via een 'gewone' snelweg richting Melbourne. We zagen de stad van verre al naderen, een heuse metropool, zo was mijn eerste indruk.  

 
Het was na al die weken rustig tuffen over 'provinciale' wegen toch wel even wennen, hoor, al dat verkeer, vijf rijen dik, al die hoge gebouwen, al die stoplichten. Wat dat betreft kun je Melbourne niet vergelijken met Cairns, Darwin en zelfs niet met Adelaide, dat zijn dan toch echt meer provinciestadjes. Ik vond het trouwens ook een vreemde gewaarwording om na al die fraaie, ruime logeeradressen opeens in een ieniemienie hotelkamer te belanden, waar we onze tassen nog net kwijt konden naast het bed. Ach, het maakte eigenlijk ook niet uit, het was lekker warm weer in de stad, dus we trokken er direct op uit. Omdat we hier maar kort zouden blijven, kozen we de (gratis) City Circle om een rondje 'oude' stad te doen.

Wat een schattig oud trammetje, we hebben er heerlijk mee rondgereden en een goede indruk van het centrum gekregen. Op zondag bezochten we Queen Victoria's Market, een bijzonder indrukwekkend complex van enorme markthallen. Jammer genoeg waren niet alle kramen bemenst, anders hadden we (letterlijk) nog een kijkje in de Australische foodkeuken kunnen nemen.
Eenmaal buiten kwamen we deze Nederlandse kraam nog tegen, uiteraard hebben we een portie poffertjes besteld en even met de Nederlandse eigenaresse gekletst. 

De rest van de dag reden we rond in alweer een gratis bus voor toeristen (wat dat betreft verdient deze stad een dikke pluim!) en we voeren een stukje over de rivier in een ons bekend voorkomend rondvaartbootje met inspirerende kapiteinse/gids. Bij elke brug moest ze de schoorsteenpijp even losschroeven en plat leggen, zo laag waren de bruggen (en reuze schoon aan de onderkant, daar kan Amsterdam nog wat van leren). Heerlijk, zo in het late middagzonnetje een beetje dobberen. Alles in de stad ademde al de Melbourne Cup, een soort Australische Ascot, paardenrennen dus. Een dag voor die belangrijke wedstrijd namen wij het vliegtuig naar Sydney... 

Sydney
We arriveerden bij ons sfeervolle hotel aan George Street en stonden meteen voor een behoorlijke uitdaging: met de lift naar de receptie en vandaar een en al trappetjes en verspringende verdiepinkjes, dus dat werd even flink sjouwen met al onze bagage. Deze hotelkamer was nog iets krapper, nog iets meer inschikken dus, maar lag wel heerlijk centraal. Sydney is een heel ander soort stad dan Melbourne, gemoedelijker zou ik zeggen. We namen een combiticket voor zo'n fraaie rode toeristenbus naar Bondi Beach, dat kleiner bleek dan ik had gedacht.
 
Uiteraard zaten we bovenin, in het open gedeelte, en hadden uitstekend uitzicht. We zochten een restaurant in Darling Harbour en belandden bij het Hard Rock Café! De volgende dag namen we de City Tour met de toeristenbus en lieten ons afzetten bij de ferries. Na enig puzzelen besloten we een dagkaart te nemen en via verschillende lijnen vanaf het water de twee overbekende highlights van deze stad te bekijken (en te fotograferen): The Harbour Bridge en The Opera House.

Ook dit gebouw leek in werkelijkheid kleiner dan ik me had voorgesteld, maar het was er niet minder indrukwekkend om!


Al met al een volle dag, eindigend met een hapje in een enorm sfeervol restaurant in Darling Harbour. Voor de laatste volle dag in Sydney hadden we een excursie naar de Blue Mountains geboekt, dus voor dag en dauw ontbijt halen bij de deli, gauw door Chinatown lopen naar het Hilton, waar we zouden worden opgepikt. Met een forse bus en een zeer bevlogen gids gingen we op pad, belandden zowaar eerst nog in een heuse file.
De parkeerplaats bij de Three Sisters stond vol touringcars, hordes Chinese toeristen uitspuwend, die zich allemaal verdrongen voor het hek om door een medereiziger te worden gefotografeerd met die rotsen op de achtergrond. Als de een klaar was, nam hij of zij het toestel over van de ander en begon het poseren opnieuw. Tussen twee van die sessies door konden wij gelukkig een plaatje schieten zonder toeschouwers. Op deze foto is trouwens ook goed te zien waarom deze heuvels Blue Mountains heten...


We daalden met een bergtreintje in een paar minuten een supersteile helling af en deden hier een board walk, waarna we met de kabelbaan weer terugkeerden naar boven. Vervolgens gingen we lunchen in Leura, een prettig en zeer pittoresk plaatsje. Onderweg terug naar de stad bezochten we nog een wildpark, waar een groot aantal exotische soorten walibi's en vogels, maar bijvoorbeeld ook Tasmanian devils en dingo's te zien waren. Eenmaal terug in de stad gingen we voor de laatste keer eten in Darling Harbour, waar manlief zijn eigen steak mocht bereiden en ik voor het laatst baramundi (vis) at. We pakten onze tassen opnieuw in, checkten alvast online in en konden ons eigenlijk maar nauwelijks voorstellen dat we de volgende middag al afscheid zouden moeten nemen van dit fantastische land met zijn relaxte sfeer, prettige mensen en overweldigende natuur!  

Geen opmerkingen: