27 oktober 2012

Down under week 3
Sinds gisteren zijn we neergestreken in Aldgate, een rustiek dorpje in de Adelaide Hills, ten noorden van Adelaide en temidden van de wijngaarden. Weer een andere tijdzone, een heel ander landschap en een heel ander klimaat (we hebben het hier gewoon koud na alle warmte van de afgelopen weken). Vandaag hebben we een deel van de dag rondgereden in dit heuvelachtige landschap, koala country, en waarachtig, we zagen er zomaar eentje zitten, hoog in een eucalyptusboom! Een eind verderop nog eentje, een nog grotere op een nog dunnere tak. Verder hebben we uitgebreid rondgewandeld in de pittoreske wijk Glenelg, direct aan zee.
 
 
Afgelopen week deden we onze tweede safari in de Red Centre met dezelfde organisatie als in Darwin. Ook dit keer vertrokken we voor dag en dauw met een bus/truck vanuit Alice Springs, nu met een groep van zestien deelnemers. Een heel internationaal gezelschap van Aussies, Nederlanders, Duitsers, Britten en Spanjaarden. Onze gids bleek een stoere meid, Annabelle. Een echte ‘one of the guys’, maar ze verstond de kunst om ons via pakkende verhalen veel interessante en wetenswaardige dingen te vertellen. Onze bus was overigens een luxe uitvoering en de airco werkte ook, een prettige bijkomstigheid bij 40 graden overdag.
 
 
We bezochten Uluru, wat een eigenaardige, ongenaakbare en indrukwekkende brok steen is dat toch, zowel vanaf een afstand als van dichtbij! Het plaatselijke culturele centrum bood veel interessante informatie over de inheemse bevolking en hun cultuur. Vanwege de hitte (het bleek er 43 graden te zijn) deden we alleen de Maya walk en de Lungata walk – beide met de bijbehorende inspirerende verhalen van onze gids. Op eigen houtje deden we vervolgens nog de Kuniya walk. De weersomstandigheden werden iets draaglijker naarmate de dag op zijn einde liep en de zon achter de rots zakte. We verzamelden op de parkeerplaats voor bussen om de zonsondergang te kunnen meemaken, een merkwaardige vertoning met honderden mensen, maar helaas waren er intussen de nodige wolken voor de zon geschoven, dus Uluru kleurde niet rood maar donkerbruin. Onze bubbels en knabbels smaakten er niet minder om!
 
 
We hadden de hele ochtend nodig om in Uluru aan te komen (443 km vanaf Alice Springs), uiteraard met de nodige stops onderweg, waarbij het ene roadhouse nog grappiger was ingericht dan het andere. We sprokkelden onderweg hout voor het kampvuur, dat onze gids vervolgens op de aanhanger laadde. Ze reed af en toe zo hard door bochten dat ik er bijna op zat te wachten tot er takken langs de ramen zouden vliegen.
 
 
We kregen ‘swag instruction’ en sliepen in die ‘swags’ rond het kampvuur, ja, inderdaad, gewoon in de buitenlucht onder de blote (sterren)hemel. We moesten weliswaar even wennen aan het idee, maar uiteindelijk  vond ik het best prettig. Ik heb in elk geval geslapen als een roos. We stonden om 4 uur (!) op om de zonsopgang bij Kata Tutja te kunnen zien – dat viel niet mee en voert waarschijnlijk het klassement aan als recordtijd vroeg opstaan van onze hele reis. We reden op weg erheen door een ware haag van hevige bush fires, die bijna over de weg heen kwamen zetten. Bijzonder angstaanjagend, van zo dichtbij had ik nog niet eerder bosbranden meegemaakt. De vlammen laaiden nog eens extra op door de harde wind. Onze gids vond het niet verantwoord om door te rijden, dus de bus werd gekeerd en we reden terug naar Uluru, die in nevelen was gehuld. Helaas liepen we vanwege al die bewolking en de rook van de branden de zonsopgang ook daar mis. Intussen had het parkmanagement de weg naar Kata Tutja helemaal afgesloten in verband met de bosbranden.
 
 
We vertrokken daarom eerder naar Kings Creek Station, waar we ’s avonds zouden overnachten in een heus ‘bush camp’, compleet met ‘bush shower’ en ‘bush toilet’ met kamelengordijn (grapje). Dit was werkelijk ‘back to basics’ en een hele uitdaging toen het aan het eind van de middag begon te onweren en lichtjes te regenen. We hebben toch gewoon buiten geslapen in onze swags, in de harde wind die inderdaad de onweerswolken verdreef. Pas de volgende ochtend, toen iedereen zijn swags had opgeruimd, vielen de eerste spetters regen...
 
 
We gingen op pad naar Kathleen Springs, een prachtige boardwalk met veel informatie van onze gids over een interessant gebied. We deden de ‘rim walk’ op Kings Canyon in de regen (!) en relatieve kou (rond de 20 graden in plaats van 40) en ik haalde, met hulp van Hans, zowel de ultrasteile klim aan het begin als de lange afdaling aan het eind. Ook bovenop de canyon viel het wandelen eerder in de categorie klauteren dan wandelen, maar het moet gezegd: alle inspanning loonde beslist de moeite. Wat een fantastisch fraai gebied en wat ben ik blij dat ik de hele wandeling heb kunnen doen.
 
 
We deden bijna de hele middag over de terugweg naar Alice Springs, eerst over een enorm stuk dirt road, waarbij we nog een groepje wilde kamelen in verte zagen chillen onder een boom. Onderweg kon ik tips uitgewisselen met een van de deelneemsters, zij wist wel een paar leuke restaurants in Sydney en ik kon haar wel een paar leuke ideetjes aan de hand doen voor haar bezoek aan Amsterdam in december. Ook aan deze safari bewaren we bijzondere herinneringen. De groepsdynamiek was weliswaar heel anders dan de eerste keer, maar er heerste een even plezierige, vrolijke sfeer en we hebben ongelofelijk veel gelachen.
 
Bij terugkomst in onze B&B schrokken we ons rot van de twee kakkerlakken die we vonden, eentje onder het douchegordijn en eentje in de gootsteen – en dat terwijl we tijdens ons kampeeravontuur buiten door geen enkel beest waren lastiggevallen! Het vergde enig killer instinct, maar ik heb ze beiden netjes en definitief weten weg te werken (hiervan is jammer genoeg geen beeldmateriaal beschikbaar, daarvoor ontbrak het onze fotograaf aan tegenwoordigheid van geest).
Morgen trekken we weer verder richting Grampions National Park, waar we de komende dagen zullen verblijven. Wordt vervolgd! 

1 opmerking:

Marlou zei

Wow die bosbranden zien er inderdaad eng uit! :O Ben blij dat jullie daar weg zijn!

En die kakkerlakken zijn echt waanzinnig vies. Hebben jullie er nog foto's van gemaakt of niet? :P Eigenlijk ben ik wel benieuwd hoe groot die beesten zijn.

En zijn dat die slaapzakken die swags heten? Hahaha, op internet wordt swag op een hele andere manier gebruikt hahaha.

Nou ben benieuwd naar het volgende blogbericht~

xx Marlou