21 december 2012

Season's greetings

Hierbij wil ik alle lezers van mijn blog sfeervolle Kerstdagen en een gezond en voorspoedig 2013 wensen.
 
Tussen Kerst en Oud & Nieuw doe ik het even iets rustiger aan, zodat ik vanaf donderdag 3 januari weer volledig bijgetankt aan nieuwe opdrachten kan werken.


2 december 2012

Down under - wordt gewoon vervolgd...

Hoewel we alweer een paar weken terug zijn in dit koude kikkerlandje, zal ik mijn reisverslag nog wel afmaken. Zo'n fantastische reis moet gewoon tot het einde worden verteld!
Down under week 4
Tasmanian Devil
Na ons aangename verblijf in de Adelaide Hills met zijn fraaie heuvels en uitgestrekte wijngaarden vertrokken we zondags richting National Park The Grampions, maar eerst bezochten we nog een alleraardigst park, Cleland Wildlife Park genaamd. Hier hipten diverse soorten kangeroes in relatieve vrijheid rond, mochten we met een koala op de foto (en het beestje alleen onderop zijn rug kroelen), struikelden we regelmatig bijna over een antechinus en kwamen we oog in oog te staan met een Tasmanian Devil, die gelukkig achter een muurtje verbleef.
Lorikeets
In een enorm buitenverblijf huisden verder nog een paar dingo's die zich liever schuil hielden, terwijl in een ander binnenverblijf de wombats nog diep in hun winterslaap verzonken lagen. Intussen vlogen de exotische vogels ons om de oren, kortom, we hebben hier een paar genoeglijke uurtjes doorgebracht.
We vervolgden onze route naar ons volgende overnachtingsadres, een tussenstop in Tintinara, waar we een heel huisje tot onze beschikking hadden - heel pittoresk, in the middel of nowhere, maar met een bijzonder gezellige inrichting. Het gehucht zelf stelde niet veel voor en zeker op zondagavond bleek het niet zo eenvoudig om ergens een hapje te eten, dus zochten we onze toevlucht tot een road house voor een takeaway. Ach, je moet alles een keer geprobeerd hebben nietwaar? De uurtjes voor het openhaardvuur 's avonds en de leuke tijdschriften over het leven in de Outback maakten veel goed.  
 
Bovendien bood onze landlady aan om ons de landerijen te laten zien en dat wilden we natuurlijk graag! Zo stapten we de volgende ochtend dapper in een stokoude Toyota pickup en hobbelden we over de velden, op zoek naar hun kudde schapen. Die hadden zich blijkbaar elders teruggetrokken, maar deze fraaie Angusrunderen wilden wel graag weten wie wij waren... smakelijke biefstukken in wording. Onze landlady wist veel te vertellen en liet ons tot slot nog de schuur zien waar de schapen werden geschoren. Na al deze informatie gaf ze nog een tip: als we onderweg door Bordertown reden, moesten we beslist even naar de witte kangeroes gaan kijken, die daar vrij dicht langs de weg liepen. Dat wilden we graag met eigen ogen zien, dus op naar het parkje in kwestie. De kangeroes waren inderdaad wit, maar lagen nogal lui in de zon. We hadden vooral last van een vogel die voortdurend duikvluchten op onze hoofden uitvoerde - kennelijk liepen we te dicht onder zijn nest door... 
 
Later die middag reden we Nationaal Park The Grampions in, na onderweg de nodige road trains (vrachtwagens met dubbele opleggers) en grappige verkeersborden te hebben gespot. Opnieuw een ander soort landschap, heuvelachtig en vooral heel groen, bosrijk. We arriveerden in Halls Gap, midden tussen de canyons, waar we een paar dagen in een van deze hutten verbleven. Tot ons grote plezier hipten de kangeroes hier doodleuk tot vlak voor onze deur - vanaf ons terras konden we ze uitstekend fotograferen en filmen. Pas als de sproeiers op het gras aanfloepten, aan het eind van de middag, gingen ze er met reuzensprongen vandoor...  

We hadden hier regelmatig nogal bewolkt weer, maar dat weerhield ons er niet van om fraaie wandelingen naar al even fraaie watervallen te maken. 
McKenzie Falls
Daarnaast boden de verschillende uitkijkpunten weidse blikken over het gebied, zoals bij de Balconies Lookout, of over een enorm stuwmeer, zoals bij Wartook. Onderweg kwamen we verschillende dieren in het wild tegen die je niet elke dag ziet: emoe's, rock wallaby's, een bluetongue lizard  en een echidna (een soort egel) - die hadden we de afgelopen weken nog niet eerder gezien.

Emoe's
Bluetongue Lizard
Echidna
Verder bezochten we Stawell, een stadje net buiten het Nationale Park, met maar één hoofd-/winkelstraat, zoals zoveel dorpen en steden op het platteland hier.

Na drie dagen rondtrekken door dit prachtige natuurpark in het zuiden van Australië vervolgden we onze reis richting Port Fairy, voor ons de start van de Great Ocean Road. Op naar Melbourne!  

27 oktober 2012

Down under week 3
Sinds gisteren zijn we neergestreken in Aldgate, een rustiek dorpje in de Adelaide Hills, ten noorden van Adelaide en temidden van de wijngaarden. Weer een andere tijdzone, een heel ander landschap en een heel ander klimaat (we hebben het hier gewoon koud na alle warmte van de afgelopen weken). Vandaag hebben we een deel van de dag rondgereden in dit heuvelachtige landschap, koala country, en waarachtig, we zagen er zomaar eentje zitten, hoog in een eucalyptusboom! Een eind verderop nog eentje, een nog grotere op een nog dunnere tak. Verder hebben we uitgebreid rondgewandeld in de pittoreske wijk Glenelg, direct aan zee.
 
 
Afgelopen week deden we onze tweede safari in de Red Centre met dezelfde organisatie als in Darwin. Ook dit keer vertrokken we voor dag en dauw met een bus/truck vanuit Alice Springs, nu met een groep van zestien deelnemers. Een heel internationaal gezelschap van Aussies, Nederlanders, Duitsers, Britten en Spanjaarden. Onze gids bleek een stoere meid, Annabelle. Een echte ‘one of the guys’, maar ze verstond de kunst om ons via pakkende verhalen veel interessante en wetenswaardige dingen te vertellen. Onze bus was overigens een luxe uitvoering en de airco werkte ook, een prettige bijkomstigheid bij 40 graden overdag.
 
 
We bezochten Uluru, wat een eigenaardige, ongenaakbare en indrukwekkende brok steen is dat toch, zowel vanaf een afstand als van dichtbij! Het plaatselijke culturele centrum bood veel interessante informatie over de inheemse bevolking en hun cultuur. Vanwege de hitte (het bleek er 43 graden te zijn) deden we alleen de Maya walk en de Lungata walk – beide met de bijbehorende inspirerende verhalen van onze gids. Op eigen houtje deden we vervolgens nog de Kuniya walk. De weersomstandigheden werden iets draaglijker naarmate de dag op zijn einde liep en de zon achter de rots zakte. We verzamelden op de parkeerplaats voor bussen om de zonsondergang te kunnen meemaken, een merkwaardige vertoning met honderden mensen, maar helaas waren er intussen de nodige wolken voor de zon geschoven, dus Uluru kleurde niet rood maar donkerbruin. Onze bubbels en knabbels smaakten er niet minder om!
 
 
We hadden de hele ochtend nodig om in Uluru aan te komen (443 km vanaf Alice Springs), uiteraard met de nodige stops onderweg, waarbij het ene roadhouse nog grappiger was ingericht dan het andere. We sprokkelden onderweg hout voor het kampvuur, dat onze gids vervolgens op de aanhanger laadde. Ze reed af en toe zo hard door bochten dat ik er bijna op zat te wachten tot er takken langs de ramen zouden vliegen.
 
 
We kregen ‘swag instruction’ en sliepen in die ‘swags’ rond het kampvuur, ja, inderdaad, gewoon in de buitenlucht onder de blote (sterren)hemel. We moesten weliswaar even wennen aan het idee, maar uiteindelijk  vond ik het best prettig. Ik heb in elk geval geslapen als een roos. We stonden om 4 uur (!) op om de zonsopgang bij Kata Tutja te kunnen zien – dat viel niet mee en voert waarschijnlijk het klassement aan als recordtijd vroeg opstaan van onze hele reis. We reden op weg erheen door een ware haag van hevige bush fires, die bijna over de weg heen kwamen zetten. Bijzonder angstaanjagend, van zo dichtbij had ik nog niet eerder bosbranden meegemaakt. De vlammen laaiden nog eens extra op door de harde wind. Onze gids vond het niet verantwoord om door te rijden, dus de bus werd gekeerd en we reden terug naar Uluru, die in nevelen was gehuld. Helaas liepen we vanwege al die bewolking en de rook van de branden de zonsopgang ook daar mis. Intussen had het parkmanagement de weg naar Kata Tutja helemaal afgesloten in verband met de bosbranden.
 
 
We vertrokken daarom eerder naar Kings Creek Station, waar we ’s avonds zouden overnachten in een heus ‘bush camp’, compleet met ‘bush shower’ en ‘bush toilet’ met kamelengordijn (grapje). Dit was werkelijk ‘back to basics’ en een hele uitdaging toen het aan het eind van de middag begon te onweren en lichtjes te regenen. We hebben toch gewoon buiten geslapen in onze swags, in de harde wind die inderdaad de onweerswolken verdreef. Pas de volgende ochtend, toen iedereen zijn swags had opgeruimd, vielen de eerste spetters regen...
 
 
We gingen op pad naar Kathleen Springs, een prachtige boardwalk met veel informatie van onze gids over een interessant gebied. We deden de ‘rim walk’ op Kings Canyon in de regen (!) en relatieve kou (rond de 20 graden in plaats van 40) en ik haalde, met hulp van Hans, zowel de ultrasteile klim aan het begin als de lange afdaling aan het eind. Ook bovenop de canyon viel het wandelen eerder in de categorie klauteren dan wandelen, maar het moet gezegd: alle inspanning loonde beslist de moeite. Wat een fantastisch fraai gebied en wat ben ik blij dat ik de hele wandeling heb kunnen doen.
 
 
We deden bijna de hele middag over de terugweg naar Alice Springs, eerst over een enorm stuk dirt road, waarbij we nog een groepje wilde kamelen in verte zagen chillen onder een boom. Onderweg kon ik tips uitgewisselen met een van de deelneemsters, zij wist wel een paar leuke restaurants in Sydney en ik kon haar wel een paar leuke ideetjes aan de hand doen voor haar bezoek aan Amsterdam in december. Ook aan deze safari bewaren we bijzondere herinneringen. De groepsdynamiek was weliswaar heel anders dan de eerste keer, maar er heerste een even plezierige, vrolijke sfeer en we hebben ongelofelijk veel gelachen.
 
Bij terugkomst in onze B&B schrokken we ons rot van de twee kakkerlakken die we vonden, eentje onder het douchegordijn en eentje in de gootsteen – en dat terwijl we tijdens ons kampeeravontuur buiten door geen enkel beest waren lastiggevallen! Het vergde enig killer instinct, maar ik heb ze beiden netjes en definitief weten weg te werken (hiervan is jammer genoeg geen beeldmateriaal beschikbaar, daarvoor ontbrak het onze fotograaf aan tegenwoordigheid van geest).
Morgen trekken we weer verder richting Grampions National Park, waar we de komende dagen zullen verblijven. Wordt vervolgd! 

22 oktober 2012

Down under week 2
Vandaag rustdag in Alice Springs, waar we gistermiddag zijn aangekomen in Desert Palms Resort. Morgenochtend om 5.45 uur worden we opgehaald voor onze driedaagse safari naar Uluru en Kings Canyon. Hans is vanmiddag vertrokken voor een toer op de quad op een lokaal cattle station, dus heb ik mooi de tijd om mijn eigen blog bij te werken. Op http://vermaaksels.blogspot.com kunnen jullie Hans zijn weblog volgen met andere & meer foto’s.
Groene boomkikker in de junglebadkamer...
De tweede week is voorbij gevlogen. We begonnen in Darwin, waar het klammig warm aanvoelde toen we uit het vliegtuig stapten. Onze accommodatie daar bleek een prachtige hut met junglebadkamer – yeah, right, buiten dus! Het heeft wel iets, hoor, zo’n douchebeurt tussen de palmen… De eigenaren van deze B&B, Feathers Sanctuary genaamd, hebben een flink stuk grond waarop ze inheemse vogels fokken. Er liepen en vlogen diverse soorten gevleugelde vrienden rond, onder andere een Australische Bustard die regelmatig parmantig langs het buitenmuurtje (van golfplaat en manshoog) van onze junglebadkamer kwam stappen en daar met zijn snavel vervaarlijk op ging staan tikken. Wij konden er wel om lachen. Hier maakten we trouwens ook kennis met het fenomeen koffiezakje. Ja, net als een theezakje, maar dan met koffie erin. Smaakte niet verkeerd! 
Waterfront, Darwin

We bekeken de stad, die veel groter bleek dan ik had verwacht, liepen regelmatig even naar binnen bij een winkel of supermarkt om verkoeling te zoeken, gingen op jacht naar waterflessen en wat andere noodzakelijke dingen voor onze Top End Dragonfly safari en belandden aan het zogenoemde Waterfront, dat nog in aanleg bleek te zijn. Het openbare zwembad was al wel af en in gebruik, de gebouwen er omheen moesten deels nog op zoek naar huurders/winkeliers, maar we hebben er heerlijk geluncht. Het geheel deed een beetje denken aan de Esplanade in Cairns. We zaten in Cullen Bay in een zacht briesje aan het water (oceaanzijde) te mijmeren en later voor het diner aan de andere kant, bij de jachthaven. ’s Avonds terug in onze hut bleek er in onze badkamer een groene boomkikker op het muurtje te zitten… gezellig hoor, zulke huisdieren. Voor de zekerheid hielden we de deksel maar op de wc-pot.
Boulevard langs de oceaan, Darwin
Onze safari begon weliswaar onvakantieachtig vroeg, maar heeft onze verwachtingen ruimschoots overtroffen. Hoewel er maximaal 16 man in de truck/bus pasten, waren we maar met 7 personen, een gemengd Europees gezelschap van Britten, Duitsers en Nederlanders. Ja, ja, dat hebben we drie dagen erg gezellig weten te houden! Onze begeleiders hadden een onverwoestbaar goed humeur, konden erg onderhoudend en met de nodige humor vertellen en wisten ook veel over natuur en cultuur van de Aboriginals.
Florence Falls Waterhole, Litchfield NP
De eerste dag bezochten we Litchfield National Park, zwommen bij de Florence Falls en Buley Rockhole, maakten gezamenlijk een lunch klaar, waarbij Hans de chickenburgers mocht grillen op de guest BBQ (ze smaakten overheerlijk!), we reden verder naar de Mary River Park, waarvan een deel over een dirt road, dus dat was hobbelen geblazen. We zagen indrukwekkende termietenheuvels (hun koningin kan wel 50 jaar oud worden en al die tijd blijven ze maar doorbouwen) en bij Point Stuart gingen we met een boot de rivier op. We kregen uitstekende uitleg van de plaatselijke gids, aten stengels van waterlelies en zaden van diezelfde lelies, maar niemand werd onwel, we ontdekten de ene ‘freshie’ (zoetwater krokodil) na de andere ‘saltie’ (zoutwater krokodil) die veel kleurrijker bleken dan we gewend waren van dierentuinen, Krugerpark of Florida en die in de late middagzon lagen te dutten.
'Fred the Freshie'
'Sam the Saltie'
Daarbij zijn de salties agressief en gevaarlijk, maar de freshies doen je niets, zolang je maar rustig naast ze blijft zwemmen (!).
En overal deze waarschuwingsborden...
We overnachtten in een Group Camp, in bushtenten met gewone bedden en een ventilator (geen overbodige luxe, het is hier ’s nachts bijna net zo warm als overdag) en aten heerlijk pasta in de grote keukentent. Het leek net een scoutingkamp, uiteraard moest er daarna namelijk corvee worden gedaan. Eén van onze begeleiders en de gids van de boot gingen met indrukwekkende didgeridoo’s zitten musiceren, maar laat hebben we het niet gemaakt vanwege de aankondiging dat we de volgende dag om 5 uur moesten opstaan en om 6 uur alweer in de bus moesten zitten.
Zo gezegd, zo gedaan, om 5.30 uur ons ‘brekkie’ en vervolgens weer een stuk rijden, op naar Kakadu National Park. De afstanden hier zijn onvoorstelbaar en op veel wegen kun je nauwelijks harder dan 80 km per uur. We bezochten Ubirr, waar we een aantal rotstekeningen van Aboriginals bekeken, we klauterden daar ook omhoog, een wat zweterige aangelegenheid, maar zeer de moeite waard, want het uitzicht over de vlakte was fenomenaal.
Rotstekening bij Ubirr, Kakadu NP
We lunchten bij Cooinda, reden verder naar Maguk over een stuk dirt road waarbij je billen uit je broek trilden en belandden uiteindelijk bij een prachtige waterval met een even aantrekkelijke ‘plunge pool’. In de meeste van dergelijke waterholes mag je niet zwemmen vanwege het krokodillengevaar (de zoutwater krokodil rukt op vanuit zee, trekt de rivieren op en als beschermde diersoort wordt hem daarbij geen strobreed in de weg gelegd), maar sommige poelen gelden als relatief veilig. Onze gidsen lieten ons trouwens de eerste dag wel een formulier ondertekenen dat we op eigen initiatief en uit eigen vrije wil gingen zwemmen... we hebben het gelukkig allemaal overleefd. 
We maakten een groepsfoto bij een enorme termietenheuvel en zagen de zon ondergaan bij de Yellow Water Billabong, een fantastische setting. Bij terugkomst in het kamp stonden de (kangoeroe)steaks al op ons te wachten. We overnachtten opnieuw in tenten, maar nu in ‘swags’, een soort brede slaapzak van zeildoek met een (ultradun) slaapmatje erin en twee ritsen op het bovenstuk. Gewone slaapzak + kussen erin, dichtritsen & slapen maar. Alleen was het hier zo warm dat wij aan onze lakenzak voldoende hadden. We kregen een heuse ‘cane toad’ te zien – volgens mij een wereldwijde plaag zo onderhand. Bij ons heet dat beest geloof ik Amerikaanse reuzenpad. Het is een zeer giftig beest, heeft dus nauwelijks natuurlijke vijanden en vermenigvuldigt zich in rap tempo ten koste van de inheemse soorten, die door dit monster ook doodleuk worden opgegeten. Een van onze gidsen heeft de inheemse natuur daarom maar een handje geholpen door er zo’n 20 te vangen en zachtjes te laten inslapen.
Zo werden we rondgereden
We stonden nog een keer om 5 uur op, dit keer iets brakker, klapperden twee uur over een dirt road en daarna over een weggetje dat uitsluitend geschikt was voor 4WD, op weg naar de Twin Falls en de Jim Jim Falls. Nou, dat hebben we geweten. Wat een akelig smalle weg, meer een pad, met extreme bochten, diepe ‘dips’, sommige met water, en forse hobbels. Soms kwamen we gewoon los uit onze stoelen! Ik heb nog een poging gewaagd om dat te filmen, maar daar was geen beginnen aan. Bij een waterdoorgang vertelde onze gids dat we in de truck moesten blijven zitten totdat ze ons uit het water zouden takelen in het uitzonderlijke geval dat de truck om zou kieperen, want er zaten krokodillen. En dat terwijl het water maar tot net boven de wielen kwam… grapje dus.
 
Tot grote verrassing van onze gidsen stroomden de Twin Falls al, dat was uitzonderlijk vroeg in het seizoen, maar wij hadden dus geluk en konden er fraaie beelden van maken. De bedoeling was om naar de watervallen te klimmen, maar dat hielden mijn knieën niet helemaal vol, dus halverwege bleef ik in de schaduw wachten om wat energie te sparen, onderwijl genietend van het prachtige uitzicht op de watervallen. Later die ochtend zouden we namelijk bij de Jim Jim Falls ook nog een behoorlijk eind over rotsblokken moeten klauteren en dat parcours heb ik uiteindelijk voor ongeveer tweederde kunnen doen, met hulp van Hans en de gids, dat wel. Zwemmen zat er voor mij jammer genoeg toen niet meer in en afkoelen in de schaduw bleek ook een relatief begrip, alles bleef kletsnat van het zweet. Bij de Jim Jim Falls viel nog geen water naar beneden, daar heb ik dus weinig aan gemist, maar gelukkig heeft Hans wel de beelden! We reden een stuk terug over diezelfde dirt road naar onze lunchplek, waar we een maaltijd in elkaar flansten van de restjes en waar een van de gidsen voor ‘fly keeper’ moest spelen, omdat we werkelijk werden belaagd door bijzonder hinderlijke vliegen die recht in je gezicht vlogen, meestal gericht op je ogen en/of mond. Bovendien deden ze een aanval op al ons eten, dus zelfs als je een hapje van je brood nam moest je oppassen dat er niet per ongeluk een vlieg mee naar binnen ging. Een laatste afwas, een laatste keer flessen water bijvullen en dan vier uur terugrijden naar Darwin in een truck waarvan de airco was uitgevallen… ’s Avonds ter afsluiting nog gezellig met de groep gegeten in Darwin, onder luide discoklanken, want het was zaterdagavond, dus feest in de stad! Wij keerden terug naar Feathers Sanctuary en vonden onze hut zoals we hem hadden achtergelaten. Wat kun je dan genieten van een gewoon bed & een jungledouche! Na een lange nacht bijslapen op ons gemak ontbeten, afscheid genomen van onze landlord en -lady en op naar het vliegveld voor de vlucht naar Alice Springs. Wordt vervolgd.

15 oktober 2012


Down under - Week 1
Ongelofelijk, maar we zijn intussen al een week onderweg! Wat lijkt het lang geleden dat onze koters ons wegbrachten en uitgebreid door de douane zwaaiden… Zondag 7 oktober vertrokken we om 14 uur vanaf Schiphol met Cathay Pacific naar Hongkong, waar we maandagochtend om 6.45 uur plaatselijke tijd arriveerden. De rij voor de douane leek lang, maar slonk al snel, zodat we ons rond 8 uur met stempel in het paspoort konden melden bij de receptie van het Regal Airport hotel. Daar waren ze nog niet helemaal wakker, want we konden pas vanaf 9 uur inchecken. Na een hazenslaapje en een frisse douche togen we op pad naar The Peak. 
 
Het openbaar vervoer naar Hongkong Island vonden we indrukwekkend – in een vloek en een zucht stonden we alweer buiten in de klamme warmte. Voor een vertaalster is het natuurlijk wel even slikken als je niets van de vreemde taal verstaat, maar bovendien niets kunt lezen…
Het trammetje naar de Peak vonden we desondanks zonder al te veel problemen. Eenmaal op weg bleek het traject zo steil dat het net leek of de wolkenkrabbers dwars op de berg stonden. Eenmaal boven was het uitzicht op de skyline inderdaad adembenemend. Jammer genoeg bleef het een beetje heiig, waardoor we niet veel verder dan de overkant konden kijken. Met de Star Ferry staken we vervolgens over naar Kowloon. Daar hebben we uitgebreid rondgelopen en aan het eind van de middag nog een bezoekje gebracht aan de volgens de reisgids ‘sfeervolle’ markt in Temple Street – die ons een beetje tegenviel vanwege de grote hoeveelheden prullaria. Na een snelle hap met de snelle trein terug naar het vliegveld, wachten op de avondvlucht naar Cairns. We hadden geluk, kregen een upgrade en mochten business class vliegen. Heerlijk languit kunnen liggen slapen na zo’n hele dag sjouwen door Hongkong! 
Dinsdag 9 oktober arriveerden we ’s morgens vroeg in zonnig en warm Cairns. Onze bagage kwam vlot van de band en na een uitgebreide ‘biosecurity’ check door de plaatselijke hondenbrigade gingen we op zoek naar de balie van de autoverhuur. Toen we die van ons eenmaal hadden ingeladen kon wat ons betreft het avontuur pas goed beginnen. Cairns is echt tropisch (warm), maar toch ook heel groen – het landschap deed me in eerste instantie een beetje denken aan Mauritius. Waar ben je in Australië zonder hoofddeksel, dus een originele Aussie-hoed (met insectennet) gescoord en vervolgens de Captain Cook Highway opgezocht naar Port Douglas, waar we de eerste paar dagen logeren. Onze onvolprezen TomTom wees ons uitstekend de weg en al snel hadden we onze accommodatie gevonden. Port Douglas bleek een uitermate charmant stadje, geheel in tropische stijl. Hier zouden we het wel een paar dagen uithouden! Onze eerste kennismaking met een Aussie-restaurant – Rattle & Hum – leerde ons dat we ons eten zelf aan de balie moesten bestellen & betalen en mochten komen afhalen als onze pieper afging. Dat was even wennen, maar het eten smaakte er niks minder om.
De rest van de week vloog om, met een uitgebreid ‘brekkie’ bij Fresc (tip van onze gastheer), het pittoreske stadje verkennen en verzeild raken bij een galerie en daar een fraaie reproductie scoren (met foto en handtekening van de kunstenaar). We voeren mee met de Lady Douglas, een prachtige oude raderboot (die schoepen deden het ook nog) op een river cruise onder leiding van schipper Jenny en zagen zowaar één krokodil zwemmen.
 


We gingen op excursie met Poseidon: snorkelen en duiken op het Great Barrier Reef, maar dan op het outer reef, helemaal buitengaats dus. Volgens de crew was dit ‘a perfect day for snorkling’: blauwe lucht, stralende zon, licht briesje, weinig golven. Ze bleken volledig gelijk te hebben. Het snorkelen zelf was in een woord superformiweldigeindefantakolossachtig! Alsof je in een documentaire van National Geographic Channel mee mag zwemmen. Het ziet er onder water echt zo uit als op alle foto’s en ansichtkaarten. Een onvergetelijke ervaring met een venijnig staartje: natuurlijk zit je op volle zee pal in de zon, natuurlijk smeer je je goed in met een hoge factor, maar wie denkt er nu aan dat juist je bovenbenen aan de achterkant maximaal zon vangen…? Nou, dat heb ik dus geweten!
 
We stonden een keer vroeg op om naar Freshwater Station te rijden, waar we de Kuranda Scenic Railway naar het pittoreske dorpje Kuranda namen. Een memorabele tocht, zuchtend en steunend, kreunend, stampend en fluitend zocht de felgekleurde lok met alle rijtuigen zijn weg omhoog. Het uitzicht onderweg was zeer de moeite waard. Het dorpje zelf bleek nogal toeristisch, vooral veel eettentjes en souvenirwinkeltjes, maar ook een paar interessante kunstgaleries. We deden nog een rondje door Birdworld, waar we veel inheemse vogelsoorten van dichtbij konden zien en meemaken. De terugweg ging per Skyrail, een cabinelift die op zonne-energie werkt en waarmee we boven de toppen van het regenwoud zweefden. Na afloop besloten we nog een rondje Cairns te doen. Op de Esplanade was het een vrolijke drukte van belang. Cairns ligt weliswaar aan de kust, maar moet het stellen zonder fraaie zandstranden. Dat hebben ze opgelost met een brede boulevard met een openbaar openluchtzwembad en een groot park, waar je prima kunt recreëren. Aan het eind van dat park werd bijvoorbeeld een openbare zumbales gegeven en iedereen deed gezellig mee! We aten nog een hapje tussen de vele jongelui op een terras – wat dat betreft is Cairns duidelijk een ‘grote’ stad vergeleken met Port Douglas – en struinden nog wat door de ‘night market’, waar we onze ogen uitkeken bij alle Thaise, Chinese en andere Aziatische kraampjes met hun specifieke aanbod (tot en met massages achter een vaag wit laken toe…).

 
Zaterdagochtend namen we afscheid van onze landlord in Port Douglas en begonnen aan onze tocht noordwaarts, eindigend in Cape Tribulation. Onderweg hebben we twee keer een fraaie boardwalk in het Daintree National Park gemaakt. Indrukwekkend regenwoud, waarbij de eerste, de Jindalba Boardwalk, vooral ‘droog’ gebied bleek te zijn en de tweede, de Marrdja Boardwalk, afwisselend droog gebied en ‘swamp’ met mangrovebomen. Bij die laatste boardwalk vond ik de uitleg over het ontstaan van mangrovebomen erg interessant. Tussen de bedrijven door maakten we in Daintree Village nog een boottocht over de rivier, maar ook hier hielden de krokodillen zich liever schuil. Met het pontje bij Daintree de rivier over, nog een korte stop bij Thornton Beach en toen op zoek naar het Cape Trib Beach House. Op enig moment hield de geasfalteerde weg op en kwamen we op een soort dirt road terecht. TomTom kon het allemaal niet meer bijhouden, onze kaart was helaas niet gedetailleerd genoeg, dus reden we op de bonnefooi maar verder. Letterlijk ‘in the middle of nowhere’ vonden we het verlossende bord en wisten dat we goed zaten. Onze beach hut was tamelijk Spartaans qua inrichting – het leek een beetje op kamperen – maar wel heel idyllisch gelegen. We zaten feitelijk in een AYH (Australian Youth Hostel), een leuke afwisseling. In de ‘huiskamer’ werd gezellig gescrabbeld, gekletst en geborreld, maar je kon er bijvoorbeeld ook eten. Op het strand ontdekten we een bijzondere vorm van aboriginal art… zandkrabbetjes at work.


Geen bereik voor de mobiele telefoon, wel wifi (!), heerlijk gegeten en lekker geslapen totdat een of andere maffe vogel midden in de nacht zijn snavel opendeed en uitgebreid begon te kwaken. We weten niet welk ‘merk’ het was, maar lawaai maken kon hij voor tien.

Een dag later vertrokken we alweer vanuit Cape Tribulation naar Lake Eacham, een meer in een oude vulkaankrater in de Tablelands. Ook hier zitten we in een cottage midden tussen de regenwoudreuzen, maar dan in een luxe variant vergeleken met gisteren. Terwijl ik dit blog schrijf, ligt de videocamera onder handbereik om allerlei vogels te kunnen filmen die komen badderen in de drinkbak op ons terras. Onze landlord adviseerde ons om ook wat fruit neer te leggen en dat heeft in een paar uur tijd al de nodige foto’s en filmmateriaal opgeleverd van fraaie gevederde vriendjes! Als je hier stil blijft zitten, komen de dieren inderdaad vanzelf langs – zo zagen we al een mini-wallaby, een echtpaar ‘brush turkey’  en een Antechinus, een inheems roodbruin diertje ter grootte van een muskusrat, pijlsnel, maar erg schuw, dus daar hebben we nog geen beelden van. Een perfecte plek om even te ontspannen en alle indrukken te verwerken van deze eerste week!’s Avonds kunnen we bovendien genieten van een knapperig, zelfgestookt haardvuurtje… wat wil een mens nog meer? Onderweg hierheen brachten we ook nog een bezoekje aan de Mossman Gorge, een boardwalk die wordt beheerd door een aboriginal community. Erg indrukwekkend, vooral omdat de Mossman River er zo prachtig doorheen stroomt. 
 
Via de stadjes Maleeba en Atherton kwamen we uiteindelijk bij Lake Eacham. Weer geen gsm-bereik in onze cottage, maar gelukkig wel in het nabijgelegen historische stadje Yngaburra, waar we onze eerste avondmaaltijd in de plaatselijke pub aten. Na een dagje rust vertrekken we dinsdag weer richting Cairns, om daarvandaan ’s avonds door te vliegen naar Darwin. Wordt vervolgd.

3 oktober 2012

Down Under
Vandaag gelezen bij nu.nl: Australische regering trekt het boetekleed aan, omdat ze het Great Barrier Reef de afgelopen 27 jaar aardig heeft laten verslonzen. Wij gaan daar hoogstpersoonlijk op 11 oktober een kijkje nemen... nu maar duimen dat die duikers intussen een aardige hoeveelheid zeesterren hebben gevangen.

Oorspronkelijk bericht:

Australië geeft verwaarlozing koraalrif toe

SYDNEY - De Australische overheid heeft toegegeven dat het Great Barrier Reef de afgelopen tientallen jaren is verwaarloosd.

Thinkstock
De regering trok het boetekleed aan nadat dinsdag naar buiten kwam dat 's werelds grootste koraal de afgelopen 27 jaar is gehalveerd. ''We hebben de afgelopen jaren allemaal gehoord over schade aan het koraalrif'', zei milieuminister Tony Burke. ''Maar dat percentage van 50 procent heeft alarmbellen luid en duidelijk doen afgaan.'' Hij erkende dat het koraalrif er beter aan toe zou zijn, als de zaken ''anders waren aangepakt''.
Het koraal verdween door zware stormen, zeesterren en verbleking van het koraal door verzuring en opwarming van het zeewater. Volgens Burke pakt de huidige regering alsnog verschillende problemen aan. Zo maken duikers nu jacht op de zeesterren, die zich voeden met de poliepen op het koraal.
Bron: ANP

Wij zijn in elk geval volop bezig met de laatste voorbereidingen voor onze reis: onze tassen staan klaar om te worden ingepakt. Nog even een berg(je) was wegwerken en wat administratie afronden, dan kan wat mij betreft de vakantie beginnen!

14 september 2012




Van zondag 16 september tot en met vrijdag 21 september staat ook Ruitenberg Ingredients op deze beurs. Als Family Ambassador mag ik erbij zijn! Dus ik doe even een weekje geen vertalingen, maar neem in plaats daarvan een duik in de (internationale) bakkerijwereld. Vanaf maandag 24 september zit ik weer 'gewoon' te vertalen (en af te tellen voor onze reis naar Australië, want die komt nu toch wel snel dichterbij...).



27 augustus 2012

Down Under
 Begin dit jaar stond ons besluit vast: we gaan nu eindelijk op huwelijksreis (die hadden we immers nog te goed). Na een bezoekje aan de vakantiebeurs waren we het ook al snel eens over de bestemming: Australië. We lazen folders en brochures, bekeken websites en bezochten open dagen. Uiteindelijk, na het nodige wikken en wegen of we met een groepsreis mee zouden gaan of toch liever op eigen houtje, kozen we vol overtuiging voor een groepsreis. In de maand oktober werden er wel vijf reizen door deze reisorganisatie naar Australië georganiseerd, dus het zou wel heel raar moeten lopen als we niet op een van die vijf mee zouden kunnen.
Tja, helaas voor ons liep het inderdaad raar. Afgelopen week werd onze groepsreis geannuleerd - die bui hadden we eerlijk gezegd al wel een beetje zien aankomen. Jammer genoeg bleek het ook niet meer mogelijk om aan te sluiten bij een van de andere groepsreizen, dus gingen we op zoek naar een alternatief. We hadden ons immers qua werk al helemaal voorbereid op ruim vier weken reizen in oktober. Het is ons - met hulp van en dank aan de medewerkers van Travel Essence - gelukt om een alternatief te regelen. Het wordt weliswaar een heel ander soort reis dan we aanvankelijk dachten, dus dat betekende even omschakelen.Tegelijkertijd zitten er ook elementen in die we in een groepsreis beslist hadden gemist. Binnen drie dagen stond het reisschema in de steigers en vrijdagavond hebben we onze handtekening onder de aanvraag gezet.  
Afgelopen weekend hebben we via internet de vele B&B-accommodaties bekeken en naar mogelijkheden gezocht voor trips in de buurt. Verder hebben we een aardige indruk gekregen van de ruige driedaagse safari's die we vanuit Darwin naar Kakadu National Park gaan doen en later nog een keer vanuit Alice Springs naar Uluru en Kings Canyon. Het wordt een bijzonder afwisselende reis, waarin we in grote lijnen dezelfde route volgen als we oorspronkelijk van plan waren, maar dan in een iets rustiger tempo. Een aantal highlights uit de groepsreis zullen we moeten overslaan, maar dat vinden we niet zo'n ramp. Het wordt hoe dan ook ongetwijfeld een onvergetelijke reis en dat was nu precies onze bedoeling! 
 

19 juli 2012

Die zoeken we op!
Soms heb je aan een woordenboek, al dan niet 'online', niet genoeg om een goede vertaling te maken. Het overkwam mij vandaag toen ik een kort bericht over deze modeshow vertaalde. Lang leve You Tube, dankzij de levende beelden begreep ik de uiterst beknopte beschrijving ineens veel beter! Wat boffen we toch met onze digitale media. Ik vind ons vak er in elk geval een stuk dynamischer op geworden!


PS: Misschien leuk om nog te melden: de drumster van de band (aan het eind van het filmpje) is zelf ook fotomodel...

6 juli 2012

De vlag in top!
Vrijdagmiddag 22 juni was het zover: de onthulling van het nieuwe logo van ons familiebedrijf. Onze dynamische, 'rollende'






is prachtig geworden, nietwaar? Na de speech van onze general manager togen we met zijn allen naar buiten voor het officiële gedeelte: het hijsen van de drie vlaggen met het nieuwe logo. Dat mocht ik als ambassadeur namens de familie samen met onze general manager doen, een eervolle taak! Gelukkig bleef de vlaggenmaker ook nog even in de buurt, want wij hadden niet direct in de gaten wat de onder- of bovenkant van de opgevouwen doeken was. Daarna werd de Griftstraat, landelijk gelegen op het industrieterrein van Twello, tijdelijk bijna geheel geblokeerd door een flinke club mensen in feloranje poloshirts, die braaf de aanwijzingen opvolgden van de fotograaf, die ons voor de gelegenheid vanaf een hoge heftruck wilde vereeuwigen. Er ontstond grote hilariteit toen de fotograaf vroeg of die ene meneer in dat oranje shirt iets dichter bij zijn buurman wilde gaan staan...

20 juni 2012

Taalvernieuwing
Vanochtend las ik in de dagelijkse nieuwsbrief van het Duitse Handelsblatt de term "vergemeinschaften". Het ging om een voorstel van de Franse president om de staatsfinanciering in de eurozone te "vergemeenschappelijken" met behulp van kortlopende, in EU-verband uit te geven Euro-Bills. Als we in het Duits zo'n woord kunnen vormen, kan dat in het Nederlands ongetwijfeld ook. Met "vergemeenschappelijken" geef ik vast een voorzetje. Of heeft iemand een beter idee?
Eerder deze week kwam ik een al even fraai gevormd woord tegen in een artikel over verstandig zonnebaden: schaduwrecreatie. Oftewel: we kunnen in de zomer tussen 11 uur en 16 uur de volle zon maar beter mijden en de schaduw opzoeken, bijvoorbeeld om siësta te houden. Wat in het Nederlands kan, gaat omgekeerd vast ook in het Duits. Wat vinden we van "Schattenrekreation"?

12 juni 2012

You Are Not Special Commencement Speech from Wellesley High School

Een wijze levensles
Deze week krijgen onze eindexamenkandidaten te horen of ze geslaagd zijn of niet. In dat kader wil ik graag deze bijzondere speech tijdens de diploma-uitreiking op een Amerikaanse middelbare school met jullie delen. Enjoy!



11 juni 2012

Babbeltrucs!
Vandaag had ik het (on)genoegen om te worden geconfronteerd met telefonische scam. Ja, echt, dat blijkt ook te bestaan. Gelukkig ben ik alert gebleven en heb me de spreekwoordelijke kaas niet van het brood laten eten. Bovendien heb ik er direct melding van gemaakt bij de Fraudehelpdesk, die met de onderstaande reactie kwam:

 Onderwerp
Microsoft/Engelstalie telefoontjes uit India/Pakistan/Cybercrime/Oplichting

 Discussiethread
 Reactie Via e-mail (Medewerker Fraudehelpdesk)
11/06/2012 05:08 NM
Goedemiddag Elsowina,

Hartelijk dank voor je melding.

Telefoontje van Microsoft? Hang op!

Niet alleen banken worden misbruikt door criminele bellers. De laatste tijd ontvangt de Fraudehelpdesk opvallend veel telefoontjes over oplichters die doen alsof ze van Microsoft zijn. De man of vrouw vertelt dat er computerproblemen zijn op uw PC en vervolgens begint men instructies te geven om dat op te lossen. Doorgaans bellen ze willekeurige telefoonnummers. De telefoontjes zijn Engelstalig en de bellers spreken met een Indiaas accent. Wij vermoeden dat hun callcenters in India of Pakistan zitten. Hun werkwijze is altijd hetzelfde: "Microsoft heeft een belangrijk probleem op de computer gesignaleerd". Er zou dringend actie zijn vereist. De oplichters proberen hun slachtoffer eerst te overtuigen van de ernst van de situatie. Vervolgens bieden ze een oplossing aan waarvoor betaald moet worden. Criminelen proberen net zolang door te gaan totdat iemand toegang verleent tot de computer en bereid is te betalen. Het is onmogelijk het geld te achterhalen, omdat het geld vaak van de ene naar de andere buitenlandse rekening wordt doorgesluisd. Microsoft vindt het zelf ook zeer vervelend dat hun naam misbruikt wordt, maar kan er niet veel aan doen. Wel heeft Microsoft op haar eigen site informatie geplaatst over de werkwijze van criminelen: www.microsoft.com/nl-nl/security/online-privacy/msname.aspx.

Als u een ongevraagd telefoontje ontvangt van iemand die beweert van Microsoft te zijn, is het advies direct de verbinding te verbreken. Microsoft voert dit soort telefoontjes niet.

Zie ook onze website: http://www.fraudehelpdesk.nl/nieuwsbericht/microsoft_hang_op

Wees dus gewaarschuwd! Trap niet in deze babbeltruc en hang vooral ook iets eerder op dan ik, zoals zo vaak bleef ik iets te lang iets te beleefd...

9 mei 2012

Spelen met taal
Gisteravond was zanger/vertaler Jan Rot te gast bij Pauw & Witteman, wat een sprankelend interview was dat! Hij zat gewoon met een gitaartje aan tafel en zong tussen de vragen door voor de vuist weg zijn 'hertalingen' van bekende covers uit mijn jeugd. Vooral zijn vertolking van 'Love me tender' van Elvis Presley vond ik bijzonder knap gedaan. Op de vraag van Paul Witteman wat ‘hertalen’ nu precies betekende, gaf Jan Rot de volgende uitleg: hij 'vertaalt' songteksten niet 'gewoon letterlijk', want dat vindt hij vaak waardeloos klinken. Nee, hij maakt er een eigen(tijdse) versie van die soms zelfs behoorlijk afwijkt van het origineel. “Angie” van de Rolling Stones werd bijvoorbeeld “Ankie” en de eerste paar regels daarna klonken ook behoorlijk anders dan je zou verwachten. Wij vertalers zouden dat een ‘vrije’ vertaling noemen of misschien zelfs wel een lokalisatie, een aanpassing aan de (cultuur/markt van) de doelgroep. Bij 'hertalen’ denk ik meteen aan een oude(rwetse) tekst die in een moderner jasje wordt gestoken. Ja, oké, uiteindelijk doet Jan Rot dat ook, dus misschien moeten we vaststellen dat hij met zijn vertalingen twee vliegen in één klap slaat. Hoe dan ook, het blijft een bijzonder knappe prestatie en een genot om iemand zo creatief met onze taal te horen spelen! Aanstaande zondag, Moederdag, staat Jan Rot met een groot aantal collega-artiesten in Carré. Dankzij zijn optreden bij Pauw & Witteman is die voorstelling in één klap uitverkocht, zo schrijft hij vandaag op zijn eigen website. Jammer, dat had ik nou een hartstikke leuk moederdagcadeau gevonden...