6 november 2011

Highlights of Chicago
Bij Ruitenberg Ingredients kunnen we terugkijken op een zeer geslaagde beurs. Onze Amerikaanse collega's hebben de komende weken in elk geval hun handen vol aan het nabellen van en napraten met de (potentiële) klanten die onze stand tijdens de Process Expo bezochten. Het zou natuurlijk prachtig zijn als die follow-ups ook het beoogde resultaat opleveren! Vlak voordat een aantal van ons richting vliegveld moest vertrekken, hebben we vrijdagochtend we nog maar even gauw een teamfoto laten maken. Vervolgens ging ik samen met kok Franklin en onze man van de vloeibare rook, Gerwin, op zoek naar onze koffers en een taxi.
De rij wachtenden op een taxi leek weliswaar behoorlijk lang, maar zulke dingen weten ze in Amerika prima te organiseren: iedereen bleef netjes wachten op zijn beurt en vooraan stonden twee mannen met fluorescerende hesjes aan die iedereen in een taxi dirigeerden. Zo waren we na hooguit 10 minuten wachten toch al op weg naar het vliegveld. Intussen konden we onderweg zelf ervaren dat er op vrijdagmiddagen in de VS niet meer zo heel hard wordt gewerkt, want we belandden in langzaam rijdend en stilstaand verkeer over 6 banen breed, kilometers lang. Uiteindelijk arriveerden wij desondanks nog ruimschoots op tijd voor het inchecken, maar moesten we bij het boarden iets langer wachten op de (KLM)-crew, die had vastgezeten in het verkeer! De terugvlucht verliep voorspoedig, maar onderweg vond ik het nogal onrustig en rumoerig in het vliegtuig, dus van slapen is niet zo veel terechtgekomen... Zaterdagochtend landden we een kwartier te vroeg op Schiphol, passeerden we ook nu vrij snel de douane en hoefden we niet al te lang op onze koffers te wachten. Het thuisfront had zich al voor de uitgang opgesteld voor een warm welkom. Reizen is heerlijk, zo thuiskomen nog fijner!
Curtisy of www.harrycarays.com
John, onze man in Amerika, weet aardig de weg in Chicago en heeft ons laten kennismaken met een paar befaamde restaurants in de stad, waar we niet alleen ongelofelijk lekker hebben gegeten, maar ook erg gezellig en sfeervol zaten. Een aantal daarvan wil ik hier niet onvermeld laten: Harry Caray's Italian Steakhouse, opgezet door de legendarische sportcommentator Harry Caray. Naast lekker eten kun je hier ook allerlei memorabilia kopen die met baseball te maken hebben. Verder kwam de ober hier met een enorm dienblad aanzetten met daarop alle steaks van de kaart rauw en in plasticfolie verpakt. Hij kwam de onderlinge verschillen haarfijn en met de nodige humor aan onze tafel uitleggen.
Curtisy of www.japonaischicago.com
Een andere aparte ervaring was Japonais, een restaurant net iets buiten downtown, waar we uitzonderlijk lekker Japans hebben gegeten. Ik bleek een wel heel avontuurlijk gerecht te hebben besteld: The Rock. Steengrillen op zijn Japans aan tafel. Het was eigenlijk een voorgerecht, maar qua portie voor mij uitermate geschikt als hoofdgerecht. Zelden heb ik zulke prachtig dunne plakjes uitzonderlijk zacht rundvlees gegeten! Vanuit mijn stoel had ik trouwens goed zicht op de toog waarachter de chef van de sushi's in opperste concentratie aan het werk was. Schitterend om te zien! Verder hebben we in fraaie jugendstilinrichting heerlijk gegeten in het Grand Lux Cafe, dicht in de buurt van ons hotel. Dit bleek meer een soort eetcafé te zijn zoals we die in Nederland ook wel kennen, met als voornaamste verschil de 'size of the plates', hoewel dat hier naar Amerikaanse maatstaven nog enigszins meeviel. Overigens doen Amerikanen absoluut niet moeilijk als je een voorgerecht bestelt als hoofdgerecht.

Curtisy of www.smithandwollensky.com
De laatste avond dineerden we in restaurant Smith & Wollensky, pal naast Chicago River. Een bijzondere ervaring, niet alleen vanwege de ligging van de grote zaal aan het water, de omvang en capaciteit van het restaurant (en de keuken!) en de massa bediendend personeel, maar ook vanwege de nauwgezette wijze waarop ze hun vlees laten besterven. In de vriesdroogkast met de omvang van een gemiddelde slaapkamer lagen op grote rekken enorme lappen vlees in verschillende stadia van besterven, allemaal keurig gelabeld. De enthousiaste rondleiding van de sous-chef werkte aanstekelijk en een beetje op onze lachspieren. Al met al een vrolijk intermezzo bij een toch al zeer gemoedelijk en gezellig diner. Ik had besloten om in dit beroemde restaurant van Chicago in elk geval vlees te bestellen en koos voor een relatief bescheiden portie in de vorm van drie overheerlijke 'tenderloin medaillons'. Daar heb ik met volle teugen van genoten, ook al bleef ik op twee en een halve medaillon steken. De twee andere dames in het gezelschap vroegen en kregen het restant van hun steak in een elegante 'doggy bag' mee. De tekst op die tas vond ik een fraai staaltje understatement: Lucky Dog!

Geen opmerkingen: