31 maart 2011

Bewegen, goed voor u!
Tegenwoordig zitten we met zijn allen vele uren per dag achter een pc of laptop, omdat we ons werk steeds vaker via de computer moeten doen. Ik vraag me intussen regelmatig af of er ooit wel eens iemand nadenkt over de gevolgen die dit gebrek aan beweging en voortdurend in dezelfde houding werken heeft voor je lijf. Zitten is weliswaar een werkwoord, maar voor je het weet, zit je voorovergebogen en gespannen voor je pc of hang je op de bank onderuit met je laptop of iPad op schoot. In die gevallen doe je daarmee je rug, nek, schouders en armen beslist geen plezier!
Ik kom erop omdat ik al sinds vorig jaar zomer kamp met een hardnekkige schouderblessure. Een van de opmerkingen van zowel huisarts als orthopeed was dat mijn werk het herstel niet bepaald bevorderde. Dat kon ik alleen maar beamen, want praktisch al mijn opdrachten komen tegenwoordig binnen via de mail en ik verstuur ook al mijn vertalingen in Word via de mail aan mijn opdrachtgevers. Dat betekent veel computerwerk en dus lang in dezelfde houding achter mijn bureau zitten. Sinds kort spreek ik weliswaar veel vertalingen in om mijn armen en nek te ontzien, een enorme vooruitgang qua technologie. Lang leve Dragon Speech, dus. Toch vraag ik me af waarom herziene uitgaven van een groot aantal woordenboeken bijvoorbeeld alleen nog maar in digitale versie te krijgen zijn. Ik werk veel liever met papieren versies, dan moet ik regelmatig even wegdraaien van de computer, een beetje heen en weer bladeren en daarmee beweeg ik meteen al anders. Natuurlijk kan ik ook elk halfuur 5 minuten pauze inlassen en een paar oefeningen doen, dat doe ik ook braaf. Maar ik heb wel gemerkt dat ik de neiging heb om voor één keer de pauze over te slaan zodra de deadline van een opdracht nadert. Voor ik het weet is er dan anderhalf uur voorbij gevlogen zonder onderbreking met oefeningen.
In het geval van mijn schouderblessure luidt de diagnose 'impingement' oftewel inklemming van de peeskap, die gepaard gaat met chronische irritatie (ontsteking) van zowel de peeskap als de omliggende slijmbeurzen. Afgelopen vrijdag heb ik van de orthopeed voor de tweede keer een injectie met ontstekingsremmers en pijnstillers in mijn schouder gekregen en het dringende advies om 'relatieve rust' te betrachten. Dat vind ik een behoorlijk lastig advies, moet ik eerlijk bekennen. Toch ga ik nu nog beter luisteren naar mijn lijf, want het vooruitzicht van een operatie met een revalidatie van een paar maanden vind ik niet bepaald aantrekkelijk. En dat is precies waar ik rekening mee moet houden als de klachten over 2 maanden niet duidelijk verbeterd zijn. Op naar relatieve rust dus!

18 maart 2011

Aandacht vragen
Deze week viel het me ineens op: in de hele kern van ons dorp zijn de bushaltes opgeleukt met het omslag van de nieuwe editie van L'Officiel NL en van L'Officiel NL Hommes. Hoewel mijn bijdragen aan beide bladen bescheiden zijn, merk ik dat ik toch een beetje trots ben als ik die abri's zie. Zelf zou ik trouwens niet direct aan dit kanaal hebben gedacht om reclame voor deze modebladen te maken, maar ik vind het wel een slimme zet! Mode leeft immers breed in de samenleving en zo bezien bereik je via een abri een enorme potentiële doelgroep. Een prima manier om te communiceren dus.
 Dat communicatie niet altijd even gelukkig uitpakt, heb ik gistermiddag wel ondervonden: ik moest me melden bij de afdeling radiologie van het Antoniusziekenhuis voor een MRI-onderzoek van mijn schouder. Ik had een paar weken geleden al twee brieven van die afdeling ontvangen, waarin twee onderzoeken werden uitgelegd, compleet met brochure. Daaruit meende ik te mogen afleiden dat het om twee verschillende onderzoeken ging, maar niets bleek minder waar. Het ene, waarbij contrastvloeistof in het gewricht wordt gespoten, bleek een voorbereiding te zijn op het andere onderzoek, de MRI. Nu stond er in de brief over het MRI-onderzoek dat ik via een infuus contrastvloeistof toegediend zou krijgen, dus ik was op het ergste voorbereid. Dat viel gelukkig erg mee: de contrastvloeistof in het gewricht was voldoende om het binnenwerk van mijn schoudergewricht goed te kunnen bekijken. Dat hadden ze in die bouwsteencorrespondentie dan wel eens even duidelijker mogen melden! Hoe dan ook, ik was enorm opgelucht toen ik na 20 lange minuten in een onmogelijke houding en met een flinke dosis lawaai (alsof ze bij je buren de badkamertegels van de muren aan het bikken zijn - daar kwam de muziek uit de koptelefoon zelfs niet bovenuit) eindelijk uit het scanapparaat werd bevrijd - nu maar hopen dat ze de oorzaak van mijn klachten kunnen vinden...