30 december 2011

Jip en Janneke, de mjoeziekul
We hebben gistermiddag volop genoten van deze speelse en vrolijke musical voor de jeugd in een zaal vol intensief meelevende kinderen van allerlei leeftijden. Regelmatig schoten ook wij volwassenen in de lach, vooral dankzij de verstopte grotemensengrappen, die deze musical inderdaad voor de hele familie het bezoeken meer dan waard maken. Verder vond ik de herkenbare decorstukken, die zo weggelopen leken uit mijn eigen jeugd, aandoenlijk, net als de verhaaltjes van Jip en Janneke, die ik jaren geleden eindeloos aan mijn eigen kinderen heb voorgelezen - ze konden zich dat gelukkig zelf maar al te goed herinneren, dus ook voor hen was het een heerlijke reis terug naar hun jeugdherinneringen. Zoals het een goed theatertechnicus betaamt, deed zoonlief Tim zijn werk uitstekend achter de schermen. We zagen alleen zijn handen toen hij wat 'was' ophing... De jeugdige hoofdrolspelertjes bleken fraai vervaardigde poppen die zeer vaardig en vindingrijk werden voortbewogen. Ze gingen soepel mee met elke actie in de voorstelling, waarvoor hulde aan de zangeressen/actrices en de rest van de cast! De muziek van Fay Lovsky klonk als een klok, alleen de balans tussen zang en muziek was af en toe iets zoek, waardoor we niet alle gezongen teksten goed konden verstaan, maar dat mocht de pret niet drukken. Kortom, gaat dat zien! De voorstelling trekt nog tot en met eind maart door het hele land. Zie voor de speellijst www.jipenjannekedemusical.nl/. Na de voorstelling mochten we zelf ook nog een kijkje achter de schermen nemen. We raakten daardoor nog meer onder de indruk van de creativiteit en inventiviteit waarmee deze productie tot stand komt.
Een waardiger afsluiting van mijn weblog voor dit jaar kan ik niet bedenken. Ik wens alle lezers dan ook een plezierige jaarwisseling en een gezond, gelukkig en vooral inspirerend 2012!

23 december 2011

Kerst in aantocht...
Nog even en dan begint het lange kerstweekend. Dit jaar vieren we het 'gewoon' in familieverband en dat vind ik wel zo gezellig. Geen luxe vijfgangenmenu's, maar ouderwets gourmetten - nog altijd huizenhoog favoriet bij onze jong volwassenen, vooral als er flink kan worden geflambeerd. Het mag trouwens een wonder heten dat alle lampen boven onze eettafel nog heel zijn en dat we ook nog nooit brand hebben gehad, want de vlammen stijgen soms tot grote hoogte. Helaas voor de halve pyromanen bij ons thuis wordt het steeds lastiger om gourmetstellen op spiritus te vinden. We hebben er vorig jaar een paar moeten weggooien omdat de roosters door de grote hitte helemaal krom waren getrokken. Dat is lastig bakken. Anderzijds gaat flamberen op een elektrische stel niet bijster goed. 
Inmiddels hebben we voor dit lange weekend al wel de nodige boeken, tijdschriften en dvd's in huis. Op mijn kijkverlanglijst staat onder andere Frozen Planet - daar heb ik al een paar afleveringen op televisie van gezien. Prachtig gefilmd, een documentaire in vertrouwde BBC-kwaliteit, dus een absolute aanrader. Maar eerst moeten er nog wat laatste vertalingen worden gemaakt, facturen verstuurd en back-ups geregeld. Morgen dan de laatste inkopen (of eigenlijk alle inkopen) en dan kan mijn lange weekend eindelijk beginnen! Alle lezers van mijn blog wens ik sfeervolle kerstdagen toe. 

30 november 2011

Vrolijk Vertaalcongres
Afgelopen vrijdag werd het Nationaal Vertaalcongres gehouden in Amersfoort, met dit jaar als thema "het maatschappelijk belang van vertalers en tolken". Daarmee stak de organisatie alle vertalende en tolkende collega's een flink hart onder de riem! Vertalingen zijn overal en vertalen en tolken blijft mensenwerk. Het is maar dat u het even weet. We werden getrakteerd op een levendige presentatie van Joke Zwaal van PassworD, onder de aansprekende titel "Zonder vertalingen staat de wereld stil". Zelf sta ik niet zo dagelijks stil bij het feit dat we als vertalers zo'n belangrijke rol spelen in de economie, dus ik ben Joke erg dankbaar dat ze ons daar nog eens zo nadrukkelijk op wees. Daarop volgde een interessant gesprek over de Nederlandse literatuur als exportartikel met auteur Gerbrand Bakker, vertaler David Colmer en uitgever Eva Cossée over de door Bakker geschreven en veelvuldig bekroonde roman Boven is het stil. In Nederland is praktisch geen aandacht besteed aan de talloze bekroningen en dat vind ik nogal onbegrijpelijk, vooral als je bedenkt dat dit exportartikel bij uitstek in bijna twintig landen is verkocht. Zowel auteur als vertaler lazen hetzelfde fragment uit dit boek voor - een fraai staaltje vertaalwerk van een al even fraaie romantekst!
Een koffiepauze als korte onderbreking, waarna het presentatiestokje werd doorgegeven aan drie dames die ieder op geheel eigen wijze uitlegden dat vertalingen het smeermiddel van de economie zijn. Stephanie Aliwell deed dat vanuit haar functie Werving & Selectie bij de Franse Kamer van Koophandel, Lianne Baaij vanuit haar ervaringen als tolk-vertaalster Chinees en Anne Hoffmann als exportadviseur van Gateway to Germany. Frankrijk en Duitsland zijn van oudsher belangrijke handelspartners van Nederland, dus benadrukten zowel Stephanie als Anne het belang van goede voorbereidingen - en dus ook goede vertalingen - voor bedrijven die in beide landen actief de markt op willen. De ervaringen van Lianne Baaij als begeleidster van handelsdelegaties naar China spraken ook zeer tot de verbeelding van het publiek. Af en toe werkten ze trouwens ook behoorlijk op onze lachspieren! Voor een tolk komt er bij zo'n handelsbezoek dus heel wat meer kijken dan alleen vertalen van wat er wordt gezegd... Juist wat er niet wordt gezegd kan immers van doorslaggevende betekenis zijn voor het slagen van zo'n handelsmissie, nog even afgezien van etiquettevraagstukken.
Na een eenvoudige doch voedzame lunch werden we getrakteerd op een staaltje consecutief tolken in de praktijk: twee Vietnamese dames, eentje in prachtig Oosters gewaad, vertelden afwisselend in het Vietnamees en Nederlands het verhaal van hun vlucht (beiden kwamen ooit als bootvluchteling naar Nederland). Daarmee illustreerden ze prachtig hoe belangrijk tolken zijn voor mensen die hun verhaal kwijt willen. Een ander facet van tolkwerk werd geschetst door Maja Ruzic, hoofd van de sectie conferentie- en taaldiensten van het Internationaal Strafhof in Den Haag. Bij de zittingen van het Strafhof zijn tolken onmisbaar, maar Maja vertelde ons ook hoe lastig het soms is om de juiste tolk te vinden voor de verschillende talen die in voormalig Joegoslavië werden gesproken en hoe belangrijk dat gegeven is bij getuigenverhoren. Vervolgens kregen we een korte uitleg over het belang van tolken en vertalers voor de unit Buitenland van het KLPD. Dankzij hun werk kan Nederland namelijk gehoor blijven geven aan internationale rechtshulpverzoeken. Overigens onderschreef de volgende spreekster, de coördinator Tolken van de IND, dit belang: asielzoekers moeten hun verhaal immers ook kwijt kunnen. Daarna kregen we een praktijkvoorbeeld voorgeschoteld van een relatief jonge loot van de tolkenstam: gebarentolken. Mirte da Ponte en haar collega-invalster deden deze presentatie samen, waarbij Mirte 'gewoon' vertelde en haar collega het verhaal simultaan in gebaren vertaalde. Petje af voor alle gebarentolken die met hun dienstverlening voorkomen dat dove en slechthorende medemensen in een isolement belanden!
Na een korte theepauze - altijd prettig om te kunnen netwerken - begonnen we aan de laatste sessie met als thema "hoeders van de taal". Dit thema werd in theorie behandeld door Dik Huizing, adviseur van de Nederlandse taalafdeling van de Europese Commissie, maar vooral in praktijk gebracht in een wervelend optreden van taalkenner/columnist/uitsmijter Wim Daniëls, die ons via zeer inventieve gedachtenkronkels en dito sprongen nog eens even goed wakker schudde. Het gelach was dan ook niet van de lucht! Dankzij zijn meer dan snelle spreekstijl haalde hij de hem toebedeelde spreektijd ook nog eens ruimschoots. Het congres werd afgesloten met de prijsuitreiking voor Beste vertaler, tolk en vertaalbureau 2011 en een slotwoord door de directeur van ITV Hogeschool voor Tolken & Vertalers. Tijdens de borrel werden er bovendien door verschillende leveranciers nog prijzen uitgereikt aan de gelukkige collega's wier visitekaartje uit de stapel werd getrokken.
Waar we vorig jaar nog werden gewaarschuwd om vooral geen grijze muizen te blijven, kregen we dit jaar als boodschap mee om toch vooral trots te zijn op onze belangrijke rol in de maatschappij. Een loffelijk streven na deze inspirerende dag! Dank aan Teamwork, VZV en ITV voor de wederom uitstekende organisatie van dit congres: ik heb er met volle teugen van genoten! Op weg naar huis had ik geluk: ik wist, hoewel met de nodige vertraging, toch nog net te ontsnappen aan de grote sein- en wisselstoring rond Utrecht.

16 november 2011

Curieuze omweg van een vertaling
Vorige week vertaalde ik een artikel voor de website van Presseurop over een Zweedse journaliste van Palestijnse afkomst die wilde weten hoe het ervoor stond met de Arabische taal in Europa en een tv-serie heeft gemaakt van haar bevindingen. Ze had inderdaad een bordje bij zich met daarop de tekst "Spreekt u Arabisch?". Wie schetst mijn verbazing toen ik afgelopen maandag de gebruikelijke Taalpost (een uitgave van het Genootschap Onze Taal) ontving, met als eerste bericht:

1. Taalnieuws


- Een Zweedse journaliste van Palestijnse afkomst reisde door Europa met een bordje waarop de tekst 'Spreekt u Arabisch?' stond.
(Bron: Presseurop)

Blijkbaar was het artikel op de redactie van Taalpost - een uitermate interessante en onderhoudende nieuwsbrief die na aanmelding op de website  Taalpost drie keer per week in je mailbox belandt - in de prijzen gevallen. Ik vond het erg grappig dat mijn vertaling via deze omweg nog eens onder de aandacht werd gebracht!

6 november 2011

Highlights of Chicago
Bij Ruitenberg Ingredients kunnen we terugkijken op een zeer geslaagde beurs. Onze Amerikaanse collega's hebben de komende weken in elk geval hun handen vol aan het nabellen van en napraten met de (potentiële) klanten die onze stand tijdens de Process Expo bezochten. Het zou natuurlijk prachtig zijn als die follow-ups ook het beoogde resultaat opleveren! Vlak voordat een aantal van ons richting vliegveld moest vertrekken, hebben we vrijdagochtend we nog maar even gauw een teamfoto laten maken. Vervolgens ging ik samen met kok Franklin en onze man van de vloeibare rook, Gerwin, op zoek naar onze koffers en een taxi.
De rij wachtenden op een taxi leek weliswaar behoorlijk lang, maar zulke dingen weten ze in Amerika prima te organiseren: iedereen bleef netjes wachten op zijn beurt en vooraan stonden twee mannen met fluorescerende hesjes aan die iedereen in een taxi dirigeerden. Zo waren we na hooguit 10 minuten wachten toch al op weg naar het vliegveld. Intussen konden we onderweg zelf ervaren dat er op vrijdagmiddagen in de VS niet meer zo heel hard wordt gewerkt, want we belandden in langzaam rijdend en stilstaand verkeer over 6 banen breed, kilometers lang. Uiteindelijk arriveerden wij desondanks nog ruimschoots op tijd voor het inchecken, maar moesten we bij het boarden iets langer wachten op de (KLM)-crew, die had vastgezeten in het verkeer! De terugvlucht verliep voorspoedig, maar onderweg vond ik het nogal onrustig en rumoerig in het vliegtuig, dus van slapen is niet zo veel terechtgekomen... Zaterdagochtend landden we een kwartier te vroeg op Schiphol, passeerden we ook nu vrij snel de douane en hoefden we niet al te lang op onze koffers te wachten. Het thuisfront had zich al voor de uitgang opgesteld voor een warm welkom. Reizen is heerlijk, zo thuiskomen nog fijner!
Curtisy of www.harrycarays.com
John, onze man in Amerika, weet aardig de weg in Chicago en heeft ons laten kennismaken met een paar befaamde restaurants in de stad, waar we niet alleen ongelofelijk lekker hebben gegeten, maar ook erg gezellig en sfeervol zaten. Een aantal daarvan wil ik hier niet onvermeld laten: Harry Caray's Italian Steakhouse, opgezet door de legendarische sportcommentator Harry Caray. Naast lekker eten kun je hier ook allerlei memorabilia kopen die met baseball te maken hebben. Verder kwam de ober hier met een enorm dienblad aanzetten met daarop alle steaks van de kaart rauw en in plasticfolie verpakt. Hij kwam de onderlinge verschillen haarfijn en met de nodige humor aan onze tafel uitleggen.
Curtisy of www.japonaischicago.com
Een andere aparte ervaring was Japonais, een restaurant net iets buiten downtown, waar we uitzonderlijk lekker Japans hebben gegeten. Ik bleek een wel heel avontuurlijk gerecht te hebben besteld: The Rock. Steengrillen op zijn Japans aan tafel. Het was eigenlijk een voorgerecht, maar qua portie voor mij uitermate geschikt als hoofdgerecht. Zelden heb ik zulke prachtig dunne plakjes uitzonderlijk zacht rundvlees gegeten! Vanuit mijn stoel had ik trouwens goed zicht op de toog waarachter de chef van de sushi's in opperste concentratie aan het werk was. Schitterend om te zien! Verder hebben we in fraaie jugendstilinrichting heerlijk gegeten in het Grand Lux Cafe, dicht in de buurt van ons hotel. Dit bleek meer een soort eetcafé te zijn zoals we die in Nederland ook wel kennen, met als voornaamste verschil de 'size of the plates', hoewel dat hier naar Amerikaanse maatstaven nog enigszins meeviel. Overigens doen Amerikanen absoluut niet moeilijk als je een voorgerecht bestelt als hoofdgerecht.

Curtisy of www.smithandwollensky.com
De laatste avond dineerden we in restaurant Smith & Wollensky, pal naast Chicago River. Een bijzondere ervaring, niet alleen vanwege de ligging van de grote zaal aan het water, de omvang en capaciteit van het restaurant (en de keuken!) en de massa bediendend personeel, maar ook vanwege de nauwgezette wijze waarop ze hun vlees laten besterven. In de vriesdroogkast met de omvang van een gemiddelde slaapkamer lagen op grote rekken enorme lappen vlees in verschillende stadia van besterven, allemaal keurig gelabeld. De enthousiaste rondleiding van de sous-chef werkte aanstekelijk en een beetje op onze lachspieren. Al met al een vrolijk intermezzo bij een toch al zeer gemoedelijk en gezellig diner. Ik had besloten om in dit beroemde restaurant van Chicago in elk geval vlees te bestellen en koos voor een relatief bescheiden portie in de vorm van drie overheerlijke 'tenderloin medaillons'. Daar heb ik met volle teugen van genoten, ook al bleef ik op twee en een halve medaillon steken. De twee andere dames in het gezelschap vroegen en kregen het restant van hun steak in een elegante 'doggy bag' mee. De tekst op die tas vond ik een fraai staaltje understatement: Lucky Dog!

4 november 2011

Beursberichten
We hebben twee drukke dagen achter de rug, waarin veel worstjes werden uitgetest en waarin ook een aantal bestaande klanten onze stand kwamen bezoeken, met wie ik dus ook mocht kennismaken. Leuke bijkomstigheid vond ik dat er nog aardig wat familiebedrijven tussen blijken te zitten. Volgens onze man in Amerika mogen we blij zijn met een flink aantal bijzonder interessante 'leads' (mogelijkheden). Sinds woensdag is ons team versterkt met nog twee medewerkers uit Nederland en dat bleek een goede zaak: zo konden we toch alle belangstellenden de gevraagde uitleg geven.
Woensdagochtend heb ik een paar uur in zonnig en warm Chicago kunnen rondwandelen. Het was prachtig weer en ik heb genoten van de buitenlucht, de ambiance van zo'n grote stad en van Lake Michigan (ondanks de wind). Chicago heet niet voor niets 'the windy city'. Vanuit het hotel startte ik op weg naar Navy Pier, via de Chicago Riverwalk naar The Loop, een prachtige tocht, die eindigde met koffie & een muffin bij Starbucks.
We dineerden in bijzondere restaurants, zoals Smith & Wollensky, waar we een kijkje in de keuken en in de 'vleeskoelkast' mochten nemen, onder leiding van een ongelofelijk enthousiaste sous-chef. Maar ook in het Grand Lux Cafe, helemaal in Jugendstil ingericht, waar het eten heerlijk smaakte.
Na deze volle dagen is het vandaag een stuk rustiger. Vanmiddag vertrekken we iets voor het einde van de beurs naar het vliegveld en dan zit deze boeiende, spannende en leuke week in Chicago er al weer op. Ik vond het een bijzondere ervaring en ben erg blij dat ik een aantal klanten heb kunnen ontmoeten, maar bijvoorbeeld ook kennis heb kunnen maken met het team in Amerika. Over twee jaar wordt deze beurs opnieuw georganiseerd, dus Chicago, I'll be back!

2 november 2011

Downtown Chicago
Na een vlekkeloos verlopen vlucht arriveerden we maandagmiddag drie kwartier te vroeg rond 14.45 uur plaatselijke tijd op het vliegveld van Chicago. Binnen no time waren we de douane gepasseerd - ik heb weer een fraai stempel in mijn paspoort - en de bagage liep ook vlotjes van de band. Op naar ons hotel, het Conrad in downtown Chicago. Vanwege Halloween was een van de receptiemedewerkers getooid in een lange blonde pruik met flikkerende lichtjes op een haarband: een vrolijke boel dus. 's Avonds nam onze man in Amerika, John, ons mee naar Harry Caray's, een beroemd steakhouse vernoemd naar de oprichter, een befaamd baseballcommentator. Een bijzonder restaurant, zeer sfeervol en het eten smaakte ons prima, ondanks het feit dat het voor ons gevoel midden in de nacht was. We liepen vanaf het restaurant nog een paar 'blokjes' om tussen alle wolkenkrabbers tot aan de Chicago River, die dwars door de stad kronkelt. Zeer indrukwekkend allemaal! De koude avondlucht deed me goed na zo'n hele dag in het vliegtuig. Eenmaal terug in het hotel viel ik al vrij snel in slaap om na een paar uur alweer te worden gewekt door die typisch Amerikaanse sirenes van brandweer of ambulance.
Dinsdagochtend vertrokken we om 8 uur vanaf het hotel naar het beursgebouw, vergezeld van een heerlijk zonnetje. Chicago blijkt een zeer groene stad en zo konden we onderweg genieten van de vele bomen in prachtige herfstkleuren.
De stand van Ruitenberg Ingredients is fraai en praktisch ingericht. Helaas viel het aantal bezoekers een beetje tegen, hoewel er toch goede contacten zijn gelegd. Voor woensdag en vrijdag worden er duidelijk meer bezoekers verwacht. Onze kok had veel succes met de verschillende worstjes, maar vooral met de jalapeno-bacon, waar veel medestandhouders om ons heen maar al te graag even een praatje om kwamen maken. Aan het eind van de middag kregen we ook nog een hele schoolklas op de stand, die aanvankelijk enigszins vies keken naar de gepresenteerde snacks, maar al gauw niet meer wisten hoe snel ze onze laatste dagvoorraad naar binnen moesten werken! 

28 oktober 2011

 Go to FPSA HomeChicago
Komende week zal mijn blog een paar dagen in het teken staan van mijn bezoek aan de Process Expo in Chicago (www.myprocessexpo.com). Deze beurs woon ik bij als bestuurslid (3e generatie) en ambassadrice van/voor ons familiebedrijf. Ruitenberg Ingredients heeft er een prachtige stand, dus laat de (nieuwe) klanten nu maar komen... De organisatie schrijft in superlatieven over dit evenement en verwacht 10.000+ bezoekers!
Voor mij dus even een weekje zonder vertalingen, maar met een duik in de 'American way of life', zowel tijdens de beurs als daarbuiten. Hopelijk blijft er voldoende tijd over om ook enkele highlights van deze enorme stad te gaan bekijken. Mocht het meevallen met de kou, dan zit er misschien zelfs nog wel een boottochtje over Lake Michigan in. Zojuist heb ik de laatste administratieve klussen voor Diets & Deutsch Vertalingen afgerond, dus wat mij betreft kan het weekend beginnen! Thuis staan er nog wel wat zaken op de agenda, vooral organisatorisch en praktisch van aard, zodat de rest van het gezin het makkelijk een weekje zonder mij af kan. Intussen heb ik mijn garderobe ook bij elkaar gesprokkeld (met dank aan Ellen voor haar hulp bij het uitzoeken van de accessoires, ze zijn een schot in de roos!) - zakelijk met een twist - dus die kan de koffer in. Chicago, here I come!

19 september 2011

Fietsen in Limburg

Het wordt langzamerhand traditie om half september naar Zuid-Limburg te trekken. Daar werd ook dit jaar de Mergelheuvellandroute georganiseerd (2 dagen afzien voor bikers over grind- en modderpaden in de heuvels of over de weg voor racefietsers). Manlief gaat met een fietsmaat de uitdaging aan op de mountainbike en doet 35 of 50 km (hangt onder andere af van de jaarlijkse conditie & de weersomstandigheden). Dit keer zijn we neergestreken in het Kasteeldomein Cauberg (Landal Greenparks) in Valkenburg – ja, precies, bovenaan die vreselijk steile helling! Zelf doe ik een alternatief programma: meestal zaterdag op de fiets naar Maastricht, daar gezellig rondlopen en winkelen en zondag een knooppuntenroute, al dan niet in gezelschap. We checkten afgelopen vrijdagmiddag om 14 uur iets te vroeg in en startten in afwachting van de sleutel op het terras van het restaurant meteen maar met koffie & Limburgse vlaai. Onze fietsvrienden kwamen ook net aan rijden, over timing gesproken. Later die middag een rondje Valkenburg gedaan, leuke kikkers gevonden voor bij onze vijver en wat inkopen bij Appie gedaan. ‘s Avonds lekker gegeten bij de plaatselijke Mexicaan met uitzicht op een terrarium met 3 leguanen – wat een intrigerende beesten zijn dat! Zaterdag ladies program in Maastricht, opnieuw koffie met vlaai op een terrasje, in een heerlijk nazomerzonnetje. We liepen een aardig rondje langs de vele winkels, kochten hier en daar wat en na een lekker broodje aanvaardden we halverwege de middag de terugreis naar Valkenburg. We lazen vlak voordat we op de fiets stapten dat de mannen intussen aan het bier zaten… (Sinds kort ben ik overstag en heb ik mijn haperende Nokia verruild voor een HTC, dus nu kan ik ook ‘chatten’ via ‘what’s app’). Heen naar Maastricht ging het heerlijk bergaf, nu mochten we drie keer aanzetten voor een aardige klim met dreigende wolkenpartijen aan de horizon. Sportief als we zijn, hebben we hooguit hulpstand 2 ingeschakeld. Voor stand 3 waren deze kuitenbijtertjes net niet steil genoeg. 's Avonds heerlijk gegeten in Stads in Valkenburg, hoewel de stoelzittingen wat ons betreft wel iets minder hadden mogen doorzakken.
Zondagochtend bijtijds weer op. Manlief vertrok rond half 10, ik een uurtje later, gewapend met fototoestel, bidon, zonnebril en kaart. Een knisperend fris ochtendbriesje, zonnetje erbij (waar bleven al die buien nou die de weermannen voor vandaag hadden voorspeld?), dus vol goede moed op weg naar Schin op Geul. Ik passeerde onderweg kastelen, fietste tussen manshoge maïsvelden door, moest soms ineens flink klimmen – en razendsnel terugschakelen. Het waren colletjes van een hoge categorie, dus dit keer had ik hulpstand 3 soms echt wel nodig. Hoewel er regelmatig zware wolken overdreven, heb ik geen spat regen gehad.

De strijd tegen de elementen voerde ik voornamelijk tegen de wind. Via het kasteel van Wijlre en Gulpen klom ik tot bovenop het plateau van Magraten, waar veel koeien heerlijk sloom in de inmiddels stevige wind lagen te herkauwen, totaal niet onder de indruk van mijn gezwoeg. Gelukkig ging het daarna ook weer bergafwaarts, door prachtige verstilde gehuchten met vakwerkhuizen (nee, ik ben niet overal gestopt om foto’s te maken). Op enig moment stond ik bijna aan het einde van de route op een rotonde en zag in de verte ons appartementengebouw liggen… Op de teller stond 24 km bij thuiskomst en onder deze omstandigheden met mijn versleten knietjes vind ik dat toch nog een hele prestatie! Kortom, ik heb genoten van deze Gerendalroute!

6 september 2011

Moderne media
Het septembernummer van L'Officiel NL ligt alweer even in de schappen. Voor dit nummer mocht ik een interview vertalen met Frida Giannini, creatief directeur van het Italiaanse modehuis Gucci. Het modemerk bestaat 90 jaar en afgelopen zaterdag las ik in NRC dat dit wordt gevierd met de lancering van een nieuwe app voor iPhones en iPads, te vinden in de appstore onder de naam Gucci Style by Gucci. Ons wordt een virtueel kijkje achter de schermen beloofd bij de productie van de Bamboo Bag en de app laat de favoriete eet-, slaap- en winkeladressen van Gucci zien.
Ik kreeg er een déjàvu-gevoel bij: zou dat soms hetzelfde rijtje zijn dat ik voor het bewuste artikel ook had vertaald? Dan zijn dat dus de favoriete adresjes van Frida Giannini! Helaas heb ik het zelf nog niet kunnen controleren, aangezien ik de genoemde apparaten van de firma Apple niet bezit. Wie weet lukt het me wel om de app op mijn oude, vertrouwde iPod aan de praat te krijgen... Enne die tas? Die heb ik snel even 'gewoon' via de pc gegoogled. Grappig model, zou ik best willen hebben, maar of ik daar zoveel geld voor over heb? Ik vrees van niet.

17 augustus 2011


Sagrada Familia
Vakantie!
Palau Güell

In de tweede week brachten we een bezoek aan bruisend Barcelona. Wat een aangename, groene en vrolijke stad is dat toch! We bekeken het fraai gerestaureerde Palau Güell (vanaf deze zomer weer open voor publiek), slenterden over de Rambla, volgden de kronkelstraatjes in de oude stad, klommen naar de bovenverdieping van een heuse toeristendubbeldekker (en bleven overal netjes zitten) voor een rondje door de stad, vergaapten ons aan de fenomenale Sagrada Familia (tot in de torens, wat een prachtig uitzicht heb je dan over de stad!) en keerden na een uitstekende maaltijd op een verstild binnenplein in de oude stad weer terug naar de camping. De vele ontwerpen en de pracht en praal van het werk van Gaudí hebben veel indruk op ons gemaakt! Nog dagen later zaten we regelmatig te lezen in het boekje dat we hadden gekocht over het werk van Gaudí.
Dalimuseum
De weergoden bleven ons gunstig gezind en dus waren we veel in en op het water te vinden, maar gelukkig bleef er ook ruim voldoende tijd over voor een goed boek. We maakten een flinke fietstocht door het natuurpark, waar we vanwege de droogte jammer genoeg weinig dieren konden spotten. Aan het einde van de tweede week namen we bovendien een uitgebreid kijkje in het Dalímuseum in Figueres. Het gebouw zelf is al een bezienswaardigheid!  
Cadaques

 In de derde week vierden we mijn verjaardag met een bezoek aan het pittoreske Cadaques en maakten we een prachtige tocht door de Pyreneeën naar Andorra, waar we ook nog even shopten (nee, geen belastingvrije drank of tabak voor ons).  


Empuriabrava
Met onze eigen boot voeren we op een zonovergoten dag nog door de kanalen van Empuriabrava, het Venetië van de Costa Brava, waar het wemelde van de peperdure zomerhuizen & even dure boten voor de deur! Aanleggen om op een terrasje iets te drinken kon/mocht helaas niet, maar dat deden we stiekem toch...
Op een van de warmste dagen van die week begonnen we met het opbreken van ons kampement en het schoonmaken en opvouwen van de boot. Dat is altijd een flinke klus die we vanwege de hitte dit keer met ingelaste zwem- en ijspauzes hebben gedaan. In ons 'straatje' hadden we die laatste week al flink wat tijdelijke bewoners zien vertrekken en nu waren we zelf aan de beurt. Ook aan fijne vakanties komt immers een einde. 
Onderweg terug werden we al snel wreed geconfronteerd met de overgang qua weer: het kwam met bakken uit de hemel in Frankrijk. Net als op de heenweg overnachtten we ook nu weer op een 'camping municipal', een ervaring op zich. De terugreis verliep bijzonder vlot, vooral omdat we op zondag startten en het maandag een feestdag was, zowel in Frankrijk als in België. Kortom, we hebben met volle teugen genoten van een heerlijke vakantie!

31 juli 2011

Vakantie!
De eerste week is werkelijk omgevlogen. De reis naar Castello d'Empuries duurde twee volle dagen, via Clermont Ferrand en de brug bij Millau (in de stromende regen). Onderweg hebben we overnacht op een echte Franse 'municipal', waar de elektriciteitsvoorziening haast vooroorlogs was, maar de omgeving prachtig. We hoefden er slechts 18 euro af te rekenen en mochten er met 3 volwassenen overnachten. Zo goedkoop hebben we zelden onderweg geslapen! Helaas regende het onderweg voortdurend tot we in Zuid-Frankrijk op de A9 kwamen, waar het ter hoogte van Perpignan zelfs warm werd.
Eenmaal in Spanje hebben we nogal moeten zoeken naar de camping, maar toen we hem eenmaal hadden gevonden, stonden caravan en voortent ook in een vloek en een zucht. Dinsdagavond zijn de twee heren vakantiegangers na een lange treinreis in Perpignan aangekomen, waar we ze uit de TGV hebben geplukt. Onze eerste vakantieweek hebben we ondanks minder uitbundige zonneschijn toch al uitgebreid gezwommen in een nogal koude Middellandse Zee, het zwembad van de camping onveilig gemaakt, het plaatsje Roses bezocht en heel wat kilometers over de camping gelopen. Het eerste boottochtje voerde naar het buurdorp Sant Pere Pescador, waar we in ons allerbeste Spaans onze eerste tapas hebben besteld. Ze smaakten verrukkelijk!
De camping is een enorm complex waar het wemelt van de landgenoten - bij de plaatselijke snackbar kun je niet alleen paella bestellen, maar ook frikandel speciaal en kroketten. Dat had van mij nu niet direct gehoeven, maar ach, het is een prachtige camping met eigen strand aan een prachtige baai en wij staan nog redelijk internationaal tussen de Fransen, Duitsers en Belgen... Deze week staat in elk geval een bezoek aan Barcelona op het programma. Het weer wordt ook steeds beter, dus hier houden we het nog wel een weekje of 2 uit!

22 juli 2011

Vakantie!
Eindelijk is het dan zover: na de spreekwoordelijke laatste loodjes heb ik mijn pc en bureau vanmiddag vakantieproof gemaakt en ben ik aan de voorbereidingen begonnen voor onze vakantie. De wasmachine draait al een paar uur op volle toeren en de caravan is al bijna helemaal ingeruimd. Morgen wordt de boot in en op de auto gestouwd, de was weggewerkt en worden de nodige inkopen gedaan voor onderweg. Als alles loopt zoals gepland, vertrekken we zondagochtend bijtijds (er is nog enige discussie over het tijdstip dat bij 'bijtijds' hoort, daarover lopen de meningen namelijk uiteen) richting Spanje. 
Dit keer hebben we namelijk gekozen voor camping Nautic Almata in Castello d'Empuries aan de Costa Brava. Deze camping ligt midden in een groot natuurpark, waar we wandel-, fiets- en vaartochten kunnen maken. Uiteraard lokt de Middellandse Zee en gaan we met onze eigen boot naar dorpjes verderop in de baai varen, maar er staan zeker ook tochten door de Pyreneen en een bezoek aan Barcelona op het programma. De weersvooruitzichten stemmen in elk geval hoopvol: zonnig en 26 graden! Kortom, de komende 3 weken houden we het vakantievieren daar wel uit. Verder blijken campings ook met hun tijd mee te gaan, dus dankzij de onvolprezen wifi kan ik tegen lokaal Spaans tarief via dit blog gewoon verslag doen van onze belevenissen.

8 juli 2011

Lang leve online?
Onlangs las ik in mijn (papieren) NRC een interessante bijdrage over het schrijven van nieuwsartikelen voor internet. Volgens de auteur - zelf journalist van de nieuwspagina van Yahoo! - moet je voor nieuwssites een andere schrijfstijl hanteren dan bij het schrijven van artikelen voor gedrukte media. Internet is een vluchtig medium in vergelijking met kranten en tijdschriften, omdat mensen sneller worden afgeleid door bewegende beelden, banners en advertenties. Daarom adviseerde hij ondubbelzinnige, duidelijke koppen boven artikelen te zetten, om zo te vookomen dat lezers voortijdig afhaken. Ook de artikelen zelf kun je beter kort en bondig formuleren, zonder al te veel woordspelingen of verwijzingen. Ik kon me wel vinden in zijn betoog.
Toeval of niet, een paar dagen later kreeg ik zelf te maken met dit fenomeen: ik mocht de samenvatting van een artikel uit een Duits opinieweekblad vertalen voor een website. Toen ik de Duitse tekst had gelezen, vroeg ik me vrijwel direct al af of dit artikel qua karakter eigenlijk wel geschikt was voor publicatie op een website.  
Voor de koppen en de hoofdpunten uit het nieuws surf ik zelf regelmatig naar nieuwssites zoals nu.nl of de digitale versies van diverse kranten, maar opiniestukken, reportages en achtergrondartikelen lees ik bij voorkeur in de fysieke edities van NRC en FD (om even in Nederlandstalig medialand te blijven - daarnaast lees ik ook graag en veel buitenlandse kranten en tijdschriften). Ik heb gemerkt dat ik de informatie in zulke bijdragen beter kan verwerken als ik ze op papier zie staan dan wanneer ik dezelfde informatie via het beelscherm tot mij neem. Alsof ik dan 'anders' geconcentreerd lees. Afgezien daarvan is het voor mijn ogen een stuk prettiger om een paar uur per dag even niet op een scherm te hoeven focussen. Kortom, ik wissel schermwerk graag af met kranten en tijdschriften en koester mijn abonnement op NRC en FD!

17 juni 2011

HOERA! Deze twee kanjers zijn allebei
met prachtige cijfers geslaagd voor de
Havo! Een geweldige prestatie, waar ik 
als moeder uiteraard reuze trots op ben.

5 mei 2011

Freedom of Speech
Vandaag vieren we hier bevrijdingsdag en dus hangt onze vlag fier te wapperen. Mijn dochter maakt zich op om naar het bevrijdingsfestival in Wageningen te gaan, een goede zaak! Ik vind het belangrijk om volgende generaties bewust te maken van het feit dat leven in vrijheid en democratie nog steeds niet voor iedereen is weggelegd in deze wereld, vandaar dat ik elk jaar met mijn kinderen stilsta bij 4 en 5 mei. Gisteravond hebben we dus ook twee minuten stilte in acht genomen en alle mensen herdacht die zijn gesneuveld in oorlogen en bij vredesmissies. In het programma van de Nationale Herdenking vond ik de toespraak van de voorzitter van de Tweede Kamer, Gerdi Verbeet, zeer indrukwekkend. Zij verwoordde op kristalheldere wijze waarom 4 mei in Nederland een dag met een bijzondere betekenis is en wees ons er tegelijkertijd op dat we met zijn allen verantwoordelijk zijn voor het in stand houden van de vrijheid, de rechtstaat en de democratie. Die toespraak zou in elk geschiedenisboek moeten staan, te beginnen voor groep 8 van de basisschool! 
Herdenken is en blijft erg belangrijk, net als het vieren van de vrijheid. Beide onderdelen worden in ons land op uitstekende wijze georganiseerd door het Nationaal Comité 4 en 5 mei (http://www.4en5mei.nl/). De Nationale Herdenking en de viering van Bevrijdingsdag vormen een prachtige, krachtige Nederlandse traditie, die ik graag zou willen behouden voor komende generaties.
Met dank aan het Nationaal Comité publiceer ik hierbij graag een van de vier cartoons ter illustratie van het thema van dit jaar: Vrijheid op straat. In dit geval wordt 'Freedom of Speech' verbeeld, een onderwerp dat mij persoonlijk zeer aanspreekt en dat nu, tijdens de Arabische lente, weer griezelig actueel is. Laten we onze vrijheid koesteren en ons gelukkig prijzen dat we wonen in een land waar vrijheid van meningsuiting en persvrijheid in de grondwet zijn verankerd. En laten we, aangezien we met zijn allen verantwoordelijk zijn voor het behoud van vrijheid en democratie, vooral met elkaar blijven communiceren en elkaar blijven respecteren. Uiteraard draag ik daar als vertaalster mijn steentje graag aan bij!

31 maart 2011

Bewegen, goed voor u!
Tegenwoordig zitten we met zijn allen vele uren per dag achter een pc of laptop, omdat we ons werk steeds vaker via de computer moeten doen. Ik vraag me intussen regelmatig af of er ooit wel eens iemand nadenkt over de gevolgen die dit gebrek aan beweging en voortdurend in dezelfde houding werken heeft voor je lijf. Zitten is weliswaar een werkwoord, maar voor je het weet, zit je voorovergebogen en gespannen voor je pc of hang je op de bank onderuit met je laptop of iPad op schoot. In die gevallen doe je daarmee je rug, nek, schouders en armen beslist geen plezier!
Ik kom erop omdat ik al sinds vorig jaar zomer kamp met een hardnekkige schouderblessure. Een van de opmerkingen van zowel huisarts als orthopeed was dat mijn werk het herstel niet bepaald bevorderde. Dat kon ik alleen maar beamen, want praktisch al mijn opdrachten komen tegenwoordig binnen via de mail en ik verstuur ook al mijn vertalingen in Word via de mail aan mijn opdrachtgevers. Dat betekent veel computerwerk en dus lang in dezelfde houding achter mijn bureau zitten. Sinds kort spreek ik weliswaar veel vertalingen in om mijn armen en nek te ontzien, een enorme vooruitgang qua technologie. Lang leve Dragon Speech, dus. Toch vraag ik me af waarom herziene uitgaven van een groot aantal woordenboeken bijvoorbeeld alleen nog maar in digitale versie te krijgen zijn. Ik werk veel liever met papieren versies, dan moet ik regelmatig even wegdraaien van de computer, een beetje heen en weer bladeren en daarmee beweeg ik meteen al anders. Natuurlijk kan ik ook elk halfuur 5 minuten pauze inlassen en een paar oefeningen doen, dat doe ik ook braaf. Maar ik heb wel gemerkt dat ik de neiging heb om voor één keer de pauze over te slaan zodra de deadline van een opdracht nadert. Voor ik het weet is er dan anderhalf uur voorbij gevlogen zonder onderbreking met oefeningen.
In het geval van mijn schouderblessure luidt de diagnose 'impingement' oftewel inklemming van de peeskap, die gepaard gaat met chronische irritatie (ontsteking) van zowel de peeskap als de omliggende slijmbeurzen. Afgelopen vrijdag heb ik van de orthopeed voor de tweede keer een injectie met ontstekingsremmers en pijnstillers in mijn schouder gekregen en het dringende advies om 'relatieve rust' te betrachten. Dat vind ik een behoorlijk lastig advies, moet ik eerlijk bekennen. Toch ga ik nu nog beter luisteren naar mijn lijf, want het vooruitzicht van een operatie met een revalidatie van een paar maanden vind ik niet bepaald aantrekkelijk. En dat is precies waar ik rekening mee moet houden als de klachten over 2 maanden niet duidelijk verbeterd zijn. Op naar relatieve rust dus!

18 maart 2011

Aandacht vragen
Deze week viel het me ineens op: in de hele kern van ons dorp zijn de bushaltes opgeleukt met het omslag van de nieuwe editie van L'Officiel NL en van L'Officiel NL Hommes. Hoewel mijn bijdragen aan beide bladen bescheiden zijn, merk ik dat ik toch een beetje trots ben als ik die abri's zie. Zelf zou ik trouwens niet direct aan dit kanaal hebben gedacht om reclame voor deze modebladen te maken, maar ik vind het wel een slimme zet! Mode leeft immers breed in de samenleving en zo bezien bereik je via een abri een enorme potentiële doelgroep. Een prima manier om te communiceren dus.
 Dat communicatie niet altijd even gelukkig uitpakt, heb ik gistermiddag wel ondervonden: ik moest me melden bij de afdeling radiologie van het Antoniusziekenhuis voor een MRI-onderzoek van mijn schouder. Ik had een paar weken geleden al twee brieven van die afdeling ontvangen, waarin twee onderzoeken werden uitgelegd, compleet met brochure. Daaruit meende ik te mogen afleiden dat het om twee verschillende onderzoeken ging, maar niets bleek minder waar. Het ene, waarbij contrastvloeistof in het gewricht wordt gespoten, bleek een voorbereiding te zijn op het andere onderzoek, de MRI. Nu stond er in de brief over het MRI-onderzoek dat ik via een infuus contrastvloeistof toegediend zou krijgen, dus ik was op het ergste voorbereid. Dat viel gelukkig erg mee: de contrastvloeistof in het gewricht was voldoende om het binnenwerk van mijn schoudergewricht goed te kunnen bekijken. Dat hadden ze in die bouwsteencorrespondentie dan wel eens even duidelijker mogen melden! Hoe dan ook, ik was enorm opgelucht toen ik na 20 lange minuten in een onmogelijke houding en met een flinke dosis lawaai (alsof ze bij je buren de badkamertegels van de muren aan het bikken zijn - daar kwam de muziek uit de koptelefoon zelfs niet bovenuit) eindelijk uit het scanapparaat werd bevrijd - nu maar hopen dat ze de oorzaak van mijn klachten kunnen vinden...

25 februari 2011

Talen, goed voor u!
Deze week las ik op Nu.nl een opmerkelijk bericht: hoe meer talen je spreekt, des te kleiner lijkt de kans dat je op latere leeftijd met geheugenproblemen te kampen krijgt. Wetenschappers hebben er weliswaar nog geen verklaring voor kunnen vinden, maar bespreken de resultaten van hun bijzondere onderzoek wel tijdens de American Academy of Neurology die in april in Honululu wordt gehouden.
Gelukkig hoef ik me in dat opzicht geen zorgen te maken en kan me dus rustig verheugen op mijn oude dag. Als je meer dan vier talen spreekt, zou je namelijk vijf keer minder kans hebben op het ontwikkelen van geheugenproblemen dan wanneer je 'maar' twee talen spreekt. Voor alle één- of tweetaligen onder ons lijkt me de boodschap duidelijk: op naar de talencursus! 

18 februari 2011

Vertalen, een kunst op zich!

Jaap Toorenaar heeft een even interessant als vermakelijk boek geschreven over de vertalingen van de stripverhalen van Asterix en Obelix. Niet alleen prettig leesbaar en een aanrader voor alle fans van de avonturen van beide Galliërs, maar vooral ook voer voor vertalers Frans-Nederlands. Zelf val ik in beide categorieën, dus het is voor mij dubbel genieten. Jammer genoeg heeft Toorenaar geen toestemming gekregen om ter illustratie de originele afbeeldingen uit de stripverhalen te gebruiken – dat had het boek nog prettiger leesbaar gemaakt – maar je kunt natuurlijk gewoon je eigen albums erbij pakken. Midden jaren negentig heb ik alle tot dan toe verschenen albums in gebonden delen in een box aangeschaft, in de ‘oude’ vertaling, zoals ik uit het boek van Toorenaar begrijp. Als gymnasiaste met Latijn in het vakkenpakket genoot ik in mijn tienerjaren al van de ludieke wijze waarop de Galliërs zich in deze verhalen verzetten tegen de overheersing van de Romeinen. Ik las toen ook liever mijn losse Asterixalbums aan flarden dan dat ik zat te zwoegen op de vertaling van stukken uit De Bello Gallico van Caesar… uiteindelijk is toch nog goed gekomen met mij!
Verder moet ik nog altijd grinniken of glimlachen om de grappen die tekenaar Uderzo uithaalde met verwijzingen naar ‘moderne’ mensen of dingen, gesitueerd in een periode dat ze nog niet eens bestonden of waren uitgevonden. In het boek van Toorenaar wordt ruimschoots aandacht aan dit soort ‘vooruitverwijzingen’ besteed. Klasse vind ik dat hij er telkens de bron bij heeft gezocht – ik raakte daardoor nog meer onder de indruk van de geweldige prestatie van de bedenkers van Asterix en Obelix. Wat een enorme kennis van de klassieke talen en geschiedenis moet vooral Goscinny hebben gehad!
De eerste tien albums zijn recent opnieuw vertaald in het Nederlands, waarbij ook deze vertaler worstelde met de haast onvertaalbare woordspelingen in het Frans. Een aantal missers uit de oude vertaling is weggewerkt en soms biedt de nieuwe vertaling zelfs geweldige vondsten die juist de huidige generatie moeiteloos kan volgen. Dat bracht mij bij de vraag of je van ‘oude’ werken per se ‘modernere’ vertalingen moet maken, en, als afgeleide vraag, of die ‘oude’ werken zelf dan ook zouden moeten worden hertaald. Ik ben er nog niet uit, maar heb wel gemerkt dat ik in dit geval van twee walletjes kan smullen… jong genoeg om de verwijzingen naar de huidige tijd te snappen en oud genoeg om de grapjes uit de ‘oude’ versie te kunnen waarderen. Chapeau Jaap Toorenaar: hartelijk dank voor dit prachtige overzichtswerk!

Jaap Toorenaar
Asterix, De Vrolijke Wetenschap
Uitgeverij Arboris, ISBN 9789034304049

4 februari 2011

Een goed begin van het nieuwe jaar?
Wij zijn er dit weekend even niet... Eerst lekker uitwaaien (bij windkracht 9!) in de buurt van Châteauhotel Havixhorst, daarna aanschuiven voor een 4-gangendiner inclusief wijnarrangement, na afloop voldaan ons bed opzoeken in onze luxe suite en ons zondagochtend laten verwennen met een uitgebreid ontbijt. Wat wil een mens nog meer? Dank aan de gulle gevers, die ons met dit huwelijkscadeau ongetwijfeld een onvergetelijk weekend bezorgen!