27 augustus 2010

Sail Amsterdam 2010
Als ultieme afsluiting van het vakantiegevoel ben ik afgelopen vrijdag een dagje met manlief in de boot mee geweest naar Sail. Hij heeft bijna het hele evenement vanaf het water meegemaakt: voor de Sail-in zat hij donderdagochtend om 7 uur al op het water, op weg naar IJmuiden. Het mee terugvaren naar Amsterdam vond hij een belevenis op zich, in die georganiseerde chaos en met veel golfslag, dus natte voeten voor hem, zoals hij me per sms liet weten. Op televisie heb ik hem in de wirwar aan schepen en bootjes helaas niet kunnen ontdekken. Hij nam een kijkje aan boord van de grootste windjammer, de Russische Sedov, en wist een kaartje te bemachtigen voor een rondleiding op de Hr. Ms. Walrus, een onderzeeër van de Nederlandse marine. Zaterdagavond wist hij zelfs nog een ligplaatsje te veroveren bij het Prinsengrachtconcert, al was dat duidelijk tweede rang, zo achter de brug…
Vrijdag stond de Pieremachocheltocht op het programma, die we vanaf een prachtig plekje aan de sluis in de Amstel, schuin voor Carré, hebben gadegeslagen. Het weer werkte optimaal mee, zonnig en warm met een briesje - daar houdt een mens een aardig tintje aan over. We beleefden er een paar genoeglijke uurtjes en zagen de vreemdste drijvende barrels voorbij varen. De sfeer was gezellig en gemoedelijk, zowel bij de bemanning in de bootjes om ons heen als bij het publiek op de bruggen, dus de alom aanwezige politieboten hoefden niet in actie te komen.
Over de pieremachochels (in de niet al te letterlijke betekenis van het woord, oorspronkelijk betekent het namelijk 'aftandse boot') was duidelijk nagedacht: er dobberde veel duurzaams voorbij, tot hele drijvende tuinen met harkende dames aan toe, maar ook Fred Flinstone was van de partij en de Schippers van de Kameleon op latere leeftijd. Na afloop voeren we verder naar de Nieuwmarkt, het eindpunt van de Crew Parade, waarbij de bemanning van de Amerigo Vespucci strak in het pak, compleet met handschoenen verscheen (en dat bij 27 graden!) en de mannen van de Indonesische Dewaruci er een bijzonder fraaie show van maakten, compleet met grote trommels en haaien- en walruskoppen. Vervolgens zetten we koers naar het IJ, om de tall ships te gaan bewonderen. Ook daar was het een enorme, maar gezellige wirwar aan boten en bootjes, en ook hier heerste een gemoedelijke sfeer zonder wanklanken.
Mijn vorige bezoek aan Sail dateert uit 1985. Destijds was het een veel minder groots opgezet evenement en hoefden we ook geen uren in de rij te staan om de schepen te bezichtigen (dat waren er trouwens ook veel minder). Toch heb ik nu ervaren dat zo'n tall ship vanaf de kade net iets minder indrukwekkend is dan wanneer je er in een bescheiden rubberboot onderlangs vaart. We kwamen ogen en oren tekort, zoveel fraais langs de kade om te bekijken en er gebeurde minstens zoveel grappigs op het water, kortom, het was voortdurend genieten geblazen! 's Avonds legden we aan tussen twee woonboten langs de gracht om een pannenkoekje te gaan eten en toen was het voor mij alweer tijd om op huis aan te gaan. Wat een fantastisch spektakel, wat een georganiseerde chaos op het water, wat een mensenmassa’s op de kades, maar heus, ik had het voor geen goud willen missen!

22 augustus 2010

Nazomeren (I)
Onze zomervakantie is dit jaar werkelijk omgevlogen! We hadden dezelfde fraaie plek op camping La Rive in Biscarrosse (Frankrijk) als vorig jaar, maar herkenden de entree van de camping haast niet, want die had een ware 'make-over' gekregen. Over het weer hadden we dit jaar geen klagen: heerlijk zonnig zomerweer met aangename temperaturen (gemiddeld 25 graden) en heel soms een wat minder mooie dag. Dan gingen we naar Bordeaux, een bijzonder indrukwekkende stad en absoluut de moeite van het bekijken waard!
We bezochten vrienden op een camping bij Marennes en voeren daarvoor met het pontje over naar Royan, een ervaring op zich. Bij aankomst werden alle auto's, campers en motoren keurig opgesteld in rijen van zes achter een slagboom. Je denkt dan dat die rijen een voor een de pont op zouden gaan rijden. Niets bleek minder waar: op zijn Frans gingen alle slagbomen tegelijk open en moesten die zes banen indikken tot 1 rij. Het leverde een aardige invoeg-chaos op, maar zodra we in die ene rij de pont opreden, werden we aan boord wel netjes naar onze plaats gedirigeerd. 
Verder mochten we met de kano's van de camping op eigen houtje een ander stuk van de rivier de l'Eyre afzakken, als we maar zouden zorgen dat we om 13 uur afmeerden op de plek van waaruit de georganiseerde tochten met begeleiding van de camping startten. Samen met een paar andere Nederlandse families zijn we die uitdaging aangegaan en hoewel we stevig moesten doorpeddelen, slaagden we er toch in om met alle boten inderdaad om 13.15 uur ('le quart d'heure landais') op de afgesproken plek te arriveren. We hebben met volle teugen genoten van dit tochtje!
Minder prettig was het feit dat de revalidatie van mijn knie trager verliep dan ik graag had gewild, en net toen ik letterlijk weer wat beter uit de voeten kon, werd ik goed ziek (een voedselvergiftiging?). Juist op dat moment trok er een hittegolfje over en ik had uiteraard ook liever iets anders gedaan dan onder die omstandigheden, met de zon brandend op het caravandak, alsmaar overgeven en afwisselend rillen en puffen van de koorts in bed liggen. Het heeft even geduurd voordat ik me weer enigszins fit voelde, en toen was het einde van ons verblijf alweer in zicht.
Gelukkig konden we onze vakantie wel op plezierige wijze afsluiten met een gezellig bezoek aan mijn Franse corresponden-tievriendin en haar gezin. Onze terugreis verliep dan ook via de noordkust van Bretagne met een tussenstop in Erquy. Destijds leerden we elkaar daar kennen op camping Le Portuais, en hoewel we  elkaar totaal niet konden verstaan, speelden we naar hartelust met onze Barbiepoppen - ook in die tijd al geweldig internationaal speelgoed. We hebben al die jaren contact gehouden (ja, in het Frans) en elkaar met tussenpozen van een paar jaar toch regelmatig bezocht, kortom, voor mij een vriendschap om te koesteren! De camping mag dan niet meer bestaan, de baai met het strand van toen gelukkig nog wel. En aangezien de zomer zich die dag in Erquy van zijn beste kant liet zien, togen we met een goed gevulde picknickmand naar het strand met zijn allen. Later vertrok de jeugd voor een zeiltochtje op zee en wij ouwelui klommen tot boven de baai, vanwaar we een fabeltastisch uitzicht hadden op de zeilers. Een mooie afsluiting van een toch wat eigenaardige vakantie, want met twee tieners minder op pad werden we van een groot gezin (6) ineens een doorsneegezin (4) en dat was voor ons allemaal inderdaad wel even wennen...