12 oktober 2009

Wat een verademing...
... na jaren voornamelijk Engelstalige films te hebben bekeken en beluisterd, kregen we afgelopen weekend letterlijk een compleet ander geluid voorgeschoteld: Millennium, Mannen die vrouwen haten, de verfilming van deel I van de trilogie van Stieg Larsson, die nu al maandenlang en in vele landen de bestsellerlijsten aanvoert, is namelijk geheel Zweeds gesproken. Naast het feit dat ik in geen tijden meer zo'n goede film heb gezien, heb ik vooral genoten van deze apart klinkende Skandinavische taal! Die horen we hier zelden, maar een film van 2,5 uur biedt voldoende materiaal om er invloeden van het Engels, Fries, Duits en ook Nederlands in te ontdekken. Niet zo verwonderlijk natuurlijk, al die talen behoren immers tot dezelfde taalfamilie, maar toch vond ik het een vreemde gewaarwording dat ik - ondanks die verwandschap - dit keer sterker moest leunen op de ondertiteling! De eerlijkheid gebiedt te melden dat ik, als een van de zeer weinigen waarschijnlijk, deze boeken (nog) niet heb gelezen, maar daardoor kon ik natuurlijk wel onbevooroordeeld en met frisse blik genieten van de film. De verhaallijn van de film zit bijzonder knap in elkaar, vind ik, de karakters zijn fraai uitgewerkt en de voortkabbelende verteltrant wordt gedoseerd afgewisseld door soms bijzonder heftige en afschuwelijke scènes. De spanning wordt mooi opgebouwd en prima vastgehouden, de film wordt nergens langdradig en dat is misschien ook wel de kracht van het medium. Een juweeltje van een film, die al dagen door mijn hoofd blijft spoken! En hoewel ik me afvraag hoe de hoofdpersonen ertoe zijn gekomen om zich zo gedragen als ze doen en ook zou willen weten welke verhaallijnen de film niet hebben gehaald, laat ik Deel I voorlopig toch liever in de kast staan. Als ik het boek nu zou gaan lezen, zou dat afbreuk doen aan de film, vrees ik. Mocht ik mijn nieuwsgierigheid echter niet langer kunnen bedwingen, kan ik volgens kenners altijd nog beginnen aan Deel II of III...

Geen opmerkingen: