12 oktober 2009

Wat een verademing...
... na jaren voornamelijk Engelstalige films te hebben bekeken en beluisterd, kregen we afgelopen weekend letterlijk een compleet ander geluid voorgeschoteld: Millennium, Mannen die vrouwen haten, de verfilming van deel I van de trilogie van Stieg Larsson, die nu al maandenlang en in vele landen de bestsellerlijsten aanvoert, is namelijk geheel Zweeds gesproken. Naast het feit dat ik in geen tijden meer zo'n goede film heb gezien, heb ik vooral genoten van deze apart klinkende Skandinavische taal! Die horen we hier zelden, maar een film van 2,5 uur biedt voldoende materiaal om er invloeden van het Engels, Fries, Duits en ook Nederlands in te ontdekken. Niet zo verwonderlijk natuurlijk, al die talen behoren immers tot dezelfde taalfamilie, maar toch vond ik het een vreemde gewaarwording dat ik - ondanks die verwandschap - dit keer sterker moest leunen op de ondertiteling! De eerlijkheid gebiedt te melden dat ik, als een van de zeer weinigen waarschijnlijk, deze boeken (nog) niet heb gelezen, maar daardoor kon ik natuurlijk wel onbevooroordeeld en met frisse blik genieten van de film. De verhaallijn van de film zit bijzonder knap in elkaar, vind ik, de karakters zijn fraai uitgewerkt en de voortkabbelende verteltrant wordt gedoseerd afgewisseld door soms bijzonder heftige en afschuwelijke scènes. De spanning wordt mooi opgebouwd en prima vastgehouden, de film wordt nergens langdradig en dat is misschien ook wel de kracht van het medium. Een juweeltje van een film, die al dagen door mijn hoofd blijft spoken! En hoewel ik me afvraag hoe de hoofdpersonen ertoe zijn gekomen om zich zo gedragen als ze doen en ook zou willen weten welke verhaallijnen de film niet hebben gehaald, laat ik Deel I voorlopig toch liever in de kast staan. Als ik het boek nu zou gaan lezen, zou dat afbreuk doen aan de film, vrees ik. Mocht ik mijn nieuwsgierigheid echter niet langer kunnen bedwingen, kan ik volgens kenners altijd nog beginnen aan Deel II of III...

9 oktober 2009

Kantoor aan huis
Als zelfstandig vertaalster zonder personeel (ZVP'er) heb ik al jaren kantoor aan huis. Mijn woon-werkverkeer beperkt zich tot twee trappen en zittend achter mijn bureau kan ik volop genieten van het uitzicht over weilanden met koeien, schapen, ganzen, zwanen, kievitten en hazen, al naar gelang het jaargetijde. In de verte doemt kasteel Haarzuilens op en bij slecht weer zie ik de loodgrijze wolkenmassa's vanuit het westen binnenschuiven. Voor mij persoonlijk werkt dat heel inspirerend - vaak krijg ik de beste ingevingen als ik naar buiten zit te kijken. Het kost me trouwens ook geen enkele moeite om me op mijn vertaalwerk te concentreren en het huishouden te laten voor wat het is. Kwestie van discipline...
Toeval of niet, ik kwam deze week in verschillende media artikelen tegen die te maken hadden met het houden van kantoor aan huis. Een van de artikelen ging bijvoorbeeld over hoe je werk en privé het beste gescheiden kunt houden, een ander over het feit dat een werkruimte thuis in fiscaal opzicht alleen nog maar voordelig is als je daarbij een aparte opgang en eigen sanitair hebt. Maar volgens mij ligt er nog een heel ander gevaar op de loer en dat heb ik zelf ook aan den lijve ondervonden. De afgelopen jaren ben ik steeds meer gaan 'muizen' en in combinatie met veel typen leverde dat regelmatig een minder prettig gevoel op in handen en polsen. Vandaar dat ik ben gaan investeren in spraakherkenningssoftware (Dragon Speech) om mijn vertalingen te kunnen dicteren. Een prachtige uitvinding, waar ik graag gebruik van maak. Toch zijn er soms teksten die zich niet lenen om ingesproken te worden, zoals de vertaling van het jaarverslag die ik vandaag heb geleverd. Met een beetje pech blijf ik bij dat soort teksten tegen beter weten in toch weer te lang achter elkaar tikken of scrollen, met als gevolg dat ik last krijg, vooral van mijn rechterhand. Daarom ging ik op zoek naar een pauzeprogramma voor de PC, het liefst eentje zonder hinderlijke waarschuwingsgeluiden. Gelukkig bestaat dat en sinds een paar weken maak ik dus dankbaar gebruik van Workrave (http://www.workrave.org/), gratis te downloaden. Je kunt het programma geheel naar eigen wens instellen en er zo (met of zonder hinderlijke geluiden) voor zorgen dat je bijtijds stopt met typen. De PC wordt geblokkeerd en ik word gedwongen om iets anders te gaan doen. Het programma biedt oefeningen voor achter je bureau en in het begin deed ik die ook braaf, maar tegenwoordig wil ik tussen de vertaalbedrijven door net zo lief even een ander, niet per definitie werkgerelateerd, klusje doen. In dat opzicht vind ik het absoluut een voordeel dat ik thuis werk: zo kun je nog eens even een bed verschonen (goede oefening voor je armen) of - met tussenpozen - de ramen lappen. Mijn creatieve brein werkt ondertussen op volle toeren: als ik daarna weer achter mijn PC kruip, ben ik niet alleen reuze tevreden met het resultaat van zo'n tussendoorklus, maar ik heb meestal ook meteen een fraaiere vertaling bedacht voor de laatste zin waar ik voor de pauze mee bezig was!