29 september 2009

Fietskreukels (1)

Dit jaar werd de Mergelheuvellandroute voor racefietsen en mountainbikes in het weekend van 19/20 september georganiseerd. Een tweedaags evenement waar de fietsvrienden van manlief wel oren naar hadden. Dus de caravan achter de auto gehaakt en op naar Zuid-Limburg! Vanwege mijn artroseknieën is mountainbiken aan mij niet zo besteed, maar met mijn elektrisch aangedreven tweewieler durfde ik het heuvellandschap wel onveilig te maken. Zodra de heren zaterdagochtend waren vertrokken (voor een verslag van die tocht zie: http://vermaaksels.blogspot.com/), zocht ik een leuke knooppuntenroute uit en ging, gewapend met fietskaart en camera, op pad. Het weer liet zich van zijn beste kant zien en ik zag prachtig glooiende landschappen, reed langs gezapig grazende koeien, stak voor € 1 per pont de Maas over naar België, fietste daar niet alleen over het oude jaagpad langs het kanaal naar Antwerpen, maar hobbelde ook een flink stuk over de welbekende kasseien. Gelukkig heb ik goede vering op de fiets! Vervolgens voerde de route langs een fraaie boerenschuur, waar niet alleen pompoenen uitgestald lagen, maar ook een paard werd beslagen (de foto daarvan is helaas onscherp) en groente van het land werd verkocht. Daar heb ik een paar grappige kleine pompoenen gescoord (meer paste niet in de fietstas) voordat ik verder fietste, richting Maastricht, waarbij ik bovendien een heuse grenspaal uit 1843 passeerde. Eenmaal aangekomen in een buitenwijk van Maastricht begon de weg ineens flink te stijgen en voor ik het wist stond ik bovenop de St. Pietersberg uit te hijgen. In wielerjargon heet dat geloof ik een colletje van de 1e categorie (of de 5e, daar wil ik af wezen). Volgens de dame van de camping zou deze route 17 km zijn, maar mijn teller stond toch echt op 25 km toen ik bij onze caravan afstapte. Moe maar voldaan zaten we 's avonds in Maastricht in de laatste zonnestralen op een terrasje van ons eten te genieten. Zondagochtend voor dag en dauw weer uit de veren, snel ontbeten en nadat de mannen op pad waren gegaan naar het startpunt van hun route, zocht ik een knooppuntenroute naar Valkenburg op, om een glimp van deze twee stoere bikers op te kunnen vangen als ze daar door de grotten zouden gaan fietsen. In totaal zou het een tochtje van 28 km zijn, volgens de kaart dan. De zon stond alweer te stralen aan een strakblauwe hemel, dus vol goede moed klom ik in het zadel. Nog maar nauwelijks aan de overzijde van de A2 mocht ik bij Cadier en Keer (wat een aparte naam voor een dorp) alweer flink in de pedalen: colletjes van diverse categorieën, waarvan ik dankzij het onvolprezen (soms stevige) duwtje in de rug (stand 3 voor de kenners) en de juiste versnellingen in een goede cadans toch fietsend de top bereikte. Aangezien ik onderweg de leesbril in de tas had laten zitten, reed ik per ongeluk een paar kilometer om en kwam in plaats van Valkenburg in een heel ander gehucht terecht (tja, de cijfers 60 en 69 op de kaart leken wel erg op elkaar). Snel rechtsomkeerd dus maar. Onderweg kwam ik diverse mountainbikers tegen, maar geen bekende gezichten, helaas. Uiteindelijk daalde ik met een flink vaartje af naar de kom waar Valkenburg in ligt... en moest onwillekeurig denken aan het zware trapwerk dat ik op de terugweg nog voor de boeg had. Maar eerst even uitpuffen op een terrasje in de zon! De klim Valkenburg weer uit was absoluut een heroïsche daad - doorgefietst tot het gaatje (wat jammer nou dat niemand dat even heeft vastgelegd voor het nageslacht). Intussen stond er al 28 km op de teller en dat halverwege de terugweg. Bovendien bleken er nog een paar venijnige colletjes tussen Valkenburg en Eijsden te moeten worden genomen. Op 1 na heb ik ze, soms op mijn allerlaatste adem, allemaal fietsend gered. Alleen de laatste heuvel was de spreekwoordelijke druppel, daar ben ik dus halverwege afgestapt, hoewel ik lopend omhoog met mijn behoorlijk zware fiets aan de hand mijn kuitspieren ook goed voelde! De laatste loodjes waren inderdaad het zwaarst en na een tocht van in totaal 39 km was mijn opluchting dan ook groot toen ik op de camping in mijn luie stoel kon vallen! Kortom, het was een gedenkwaardig weekend en we hebben er met volle teugen van genoten. Zelfs van de spierpijn de dagen daarna... volgend jaar weer?

Geen opmerkingen: