25 augustus 2009

U schrijft, wij kijken
Onlangs mocht ik een interview vertalen met Quentin Tarantino, maker van de film Inglorious Basterds die hier binnenkort in première gaat. In dat interview wond Tarantino zich onder andere nogal op over filmrecensenten, die meestal beginnen met het schrijven van een (volgens hem) zuur stukje als zij de bioscoopzaal nog maar nauwelijks hebben verlaten. Dat weerhoudt de lezers van zo'n recensie er dan van om de film te gaan bekijken. Tarantino pleitte ervoor dat recensenten een film beter eerst een paar dagen kunnen laten bezinken voordat ze hun kritiek uiten, omdat ze dan tot een evenwichtiger oordeel zouden komen. Voor zijn eigen films zou hij dat in elk geval toejuichen, hoewel hij besefte dat het qua marketing misschien niet zo handig zou zijn. De rest van het interview ging voornamelijk over het verhaal achter de film en de redenen waarom de regisseur voor een bepaalde aanpak had gekozen, met name bij de gewelddadige scènes. Tarantino gaf ook nog een interessante visie op het werk van de acteurs en actrices in zijn film en zwaaide hen veel lof toe. Zo op het eerste gezicht leek me deze film dan ook zeer de moeite van het bekijken waard. Maar intussen heb ik een stukje voorfilm gezien van Inglorious Basterds en op grond daarvan weet ik nog niet zo zeker of ik al dat geweld wel wil consumeren. Die voorfilm werd overigens voorafgaand aan een andere film vertoond: The Taking of Pelham 123, met Denzel Washington en John Travolta, een prachtige film, goede plot, mooi uitgewerkt, uitstekend in beeld gebracht, kortom, ik heb genoten! Hoe ik uitgerekend bij die film terechtkwam? Gewoon, een goede recensie gelezen...

21 augustus 2009

Weer aan de slag!
Het is alweer ruim twee weken geleden dat we terugkeerden van een heerlijke vakantie in Frankrijk. We waren nog bezig met uitpakken toen het eerste vertaalbureau al aan de lijn hing: vanaf wanneer ik weer kon worden 'ingeleend'? Door een foutje in hun vakantieregistratie dachten ze namelijk dat ik al weer beschikbaar was. Er bleken meer opdrachtgevers erg blij te zijn met het feit dat ik weer achter mijn bureau zat en vanaf dat moment liep mijn mailbox dan ook vol. Ik had me zo voorgesteld om na de vakantie rustig op te starten, met een paar korte vertaalopdrachten. Het pakte echter anders uit: ik belandde direct in een zee van vertaalwerk en wist af en toe het hoofd maar nauwelijks boven water te houden. Onverwachte en grote opdrachten tussendoor, projecten die al voor de vakantie waren aangekondigd, maar meteen ook uitliepen, kortom, ik zat dagelijks tegen een enorme stapel werk aan te kijken en daar werd ik soms knap zenuwachtig van!
Ach, het blijft schipperen met het synchroniseren van mijn eigen werkplanning met die van diverse opdrachtgevers. Volgens mij een fenomeen waar collega-vertalers ook ervaring mee hebben. Meestal houd ik bij langer lopende of grote projecten wel een slag om de arm en plak er een extra dag aan vast voordat ik een nieuw project in de agenda zet. Maar ja, ook bij opdrachtgevers loopt het nu eenmaal niet altijd op rolletjes. Soms zijn de bronteksten nog niet beschikbaar, maar de vertaalster wel vast gereserveerd (en wat doe je dan? Duimendraaien?), soms wordt er beduidend meer materiaal geleverd dan aangekondigd en soms gebeuren er onvoorziene dingen, zoals onlangs, toen een bestand verminkt bleek en er kostbare vertaaltijd verloren ging. Gelukkig kan ik nu, na twee hektische weken, vaststellen dat het allemaal goed is afgelopen: met hier en daar een kleine aanpassing aan de deadline heb ik alle vertalingen toch tot ieders tevredenheid kunnen leveren.
Toeval of niet: juist in die periode trof ik op mijn onvolprezen coachingskalender de volgende spreuk aan: Als je vindt dat je geen nee kunt zeggen tegen een opdracht zolang je niet rijk en succesvol bent, word je nooit rijk en succesvol. Waarvan akte. Op de achterkant stond een tip over timemanagement met een handig overzichtje erbij, waarop je kon zien welk persoonlijkheidstype je bent, welke zwakke punten je dan hebt en wat de mogelijkheden tot verbetering zijn. Ik bleek tussen twee types in te zitten: ik heb inderdaad de neiging teveel hooi op de vork te nemen en ik ben erg actiegedreven (sorry, maar ik vind mijn werk nu eenmaal echt erg leuk). Verbeterpunten voor mij? Ik herkende ze meteen: realistische planningen maken en zorgen voor minder dagelijkse hektiek (rustpunten inbouwen dus). Wat een verademing om te lezen! Komende weken toch maar eens uitproberen...