12 januari 2009

Proefritjes of glijvluchtjes?
Afgelopen weekend hadden we onze eerste overbruggingsskiles op de borstelbaan van Nieuwegein. Ziet er wel cool uit, toch? Leek in de verte ook nog op sneeuw - de materie is inderdaad wit, maar iedere verdere poging tot vergelijken gaat mank. Het was wel weer even flink wennen na drie jaar pauze! De ski's zijn inmiddels een stuk korter en breder geworden - dat bleek een enorm voordeel, drie jaar geleden kreeg ik het regelmatig voor elkaar om de punten dan wel de achterkanten in een kruis over elkaar heen te schuiven, om vervolgens in een soort kronkeling onderuit te glijden als ik mijn benen en ski's weer in de juiste stand wilde manoeuvreren. Daar had ik nu totaal geen last van! Wel heb ik een fiks gevecht geleverd met het sleepliftje. De eerste keer greep ik telkens mis en toen ik eindelijk een houder te pakken had, sloeg het pannenkoekje tegen mijn knie om daar meteen een fikse beurse plek achter te laten. In het volgende ritje kukelde ik onderweg naar boven zomaar uit het liftje - vraag me niet wat er precies mis ging, maar ineens lag ik op de grond. Het overeind komen zonder stokken terwijl de pannenkoekjes me om de oren vlogen bleek ook geen eitje. Wat een uitkomst dat we onder leiding van een skileraar aan het glijden waren! Bovendien viel de kracht waarmee dat liftje ons naar boven trok vies tegen en het duurde dan ook even voordat we in de smiezen hadden met welke truc je dat pannenkoekje gemakkelijk onder je billen kon krijgen .... Gelukkig bleek ik de skitechniek nog niet helemaal verleerd, hoewel mijn twee kinderen mij na twee afdalingen al ruimschoots voorbij zoefden. Met gepaste trots stapte ik na de les van de baan af: deze tak van wintersport heb ik pas laat in mijn leven enigzins onder de knie gekregen en ondanks het feit dat ik al drie jaar niet meer op de latten had gestaan was ik toch glorieus op de been gebleven! Ik vond de borstels een stuk stugger dan de sneeuw in de Franse Alpen en mijn zwaar geplaagde knieën protesteerden 's avonds erbarmelijk na alle inspanning (ik had eerder 's middags nog een pittig fietstochtje gemaakt met windkracht 5 tegen). Maar vandaag had ik gek genoeg het meeste last van ... mijn armen! Gevolg van dat heroïsche gevecht met het sleepliftje, vrees ik.

Geen opmerkingen: