23 december 2009

Diets & Deutsch Vertalingen wenst alle lezers van dit blog


15 december 2009

Kerstknutselen in Epe
Ook dit jaar stond ons traditionele dagje kerstknutselen in Epe weer op het programma: met alle vrouwelijke familieleden van moederskant komen we op een zondag in december bij elkaar voor een gezellige middag kerststukjes maken (en bijkletsen), dit alles onder bezielende leiding van een van mijn nichten die deze workshops 'Kerst in de schuur' geeft en dat erg leuk en goed doet! We starten met koffie en de onvolprezen appeltaart van het huis, gaan vervolgens in de schuur aan de slag met dennengroen en takken, soms een regelrechte worsteling! Daarna lunchen we met zelf meegebrachte gerechtjes, vergapen ons aan de fraai opgetuigde kerstboom en de overige kerstversiering die dit toch al idyllische huis op de Veluwe een zeer pittoreske uitstraling geven, wisselen het laatste nieuws uit op familiegebied en lachen er vooral heel wat af. Vanaf volgend jaar mag de volgende generatie meiden meedoen, om de traditie in ere te houden. Het zal dan wel passen en meten worden in de schuur...
Moe maar voldaan reden we aan het eind van de middag vanaf het pikdonkere bosweggetje in het buitengebied van Epe weer terug, richting bewoonde wereld in de Randstad, met onze kerststukken zorgvuldig gerangschikt in de achterbak van de auto. Mijn pièce de résistance staat intussen volop te pronken in de huiskamer. Op naar de Kerst!

8 december 2009

Het wassende water...
In het decembernummer van de Duitse Geo (een absolute aanrader, ik lees het blad al jaren met bijzonder veel plezier en interesse!) staat een boeiende reportage over de gevolgen van de klimaatveranderingen, en dan met name in Nederland. Een van de foto's bij het artikel verbaasde me wel enigszins: hierop is te zien dat twee sleepboten een ponton met daarop twee complete huizen over het IJsselmeer vervoeren. Volgens het bijschrift worden er in Nederland steeds meer waterwijken gebouwd, waarbij de huizen op het water komen te liggen en zo dus kunnen meestijgen met het waterpeil. Dat was tamelijk nieuw voor mij. Bij mijn weten bestaan dergelijke huizen wel, maar of daarvan inderdaad al hele wijken worden gebouwd? Op een van onze fietstochten hier in de buurt, door de wijk Terwijde, ontdekten we weliswaar een paar waterwoningen - een soort moderne opvolgers van de woonboot - maar dat zijn er dan een stuk of acht in een kanaaltje langs een 'gewone' straat, ingeklemd tussen 'gewone' rijtjeshuizen. Geen hele wijk dus, maar goed, dat wil natuurlijk nog niets zeggen over de rest van Nederland.
Het artikel gaat verder over allerlei voorbereidingen die Nederland nu al treft met het oog op de mogelijke gevolgen van de klimaatveranderingen, compleet met kaartje waaruit blijkt dat de helft van ons land onder water komt te staan als de zeespiegel in 2100 zo'n 1.30 meter zal zijn gestegen. Dankzij al die maatregelen lopen wij in Nederland niet het risico dat we met zijn 16 miljoenen naar hoger gelegen, drogere delen van het land worden verbannen of zelfs als 'klimaatvluchteling' asiel zouden moeten gaan aanvragen (waar zouden wij dat dan het beste kunnen doen?). Dat gevaar dreigt bijvoorbeeld wel voor de inwoners van het eiland Vanuatu in de Stille Oceaan. Het eiland verliest nu al voortdurend terrein aan het water, maar beschikt niet over de middelen noch over de kennis om daar iets tegen te ondernemen. Daarom heeft de regering alvast een beroep gedaan op het naburige Nieuw-Zeeland om de bevolking als klimaatvluchteling op te nemen zodra de stijging van de zeespiegel een gevaarlijk niveau bereikt. Nieuw-Zeeland heeft het verzoek echter afgewezen met het argument dat de VN officieel nog geen 'klimaatvluchtelingen' erkent. Dat
lijkt mij een zeer actueel, interessant onderwerp voor de klimaattop in Kopenhagen en de timing van dit artikel had dan ook niet beter gekund. Jammer genoeg heeft 'klimaatvluchteling' de shortlist voor de verkiezing van woord van het jaar 2009 niet gehaald (http://www.woordvanhetjaar.vandale.nl/)...

2 december 2009

Een ander soort modereportage...
Vandaag kwam ik een grappig bericht tegen: de enige echte Spongebob, dat tamelijk hyperactieve figuurtje uit de gelijknamige televisieserie Spongebob Squarepants (voor de lezers die hem niet kennen), kreeg van modeontwerper Karl Lagerfeld (wie kent hem niet?) een heuse make-over! Van onze eigen Spongebob-fan hier in huis begreep ik dat het stripfiguurtje afgelopen week zijn verjaardag vierde met een hele Spongebob-dag op televisie, dus misschien had Lagerfeld dit wel als cadeautje bedacht. Bij de vertalingen voor het modeblad L'Officiel NL kom ik zijn naam regelmatig tegen, dus was ik wel benieuwd naar de outfit die hij voor Spongebob had bedacht. De bedoeling erachter vond ik minstens zo sympathiek: deze pop werd geschonken aan een veiling voor het Wereldnatuurfonds en bracht 1000 euro op. Zonder als sponsor te willen optreden van dat befaamde modemerk, waarvoor Karl Lagerfeld normaal gesproken ontwerpt (zie achtergrond), wil ik jullie de nieuwe look van Spongebob toch niet onthouden:

20 november 2009


Een mens is nooit te oud om te leren!
Onlangs mocht ik namens ons familiebedrijf, Ruitenberg Ingredients (RI), meedoen aan de workshop 'Uitdagingen van het familiebedrijf', georganiseerd door de vereniging familiebedrijven Nederland (FBNed, www.fbned.nl). De locatie: hotel Het Roode Koper in Leuvenum, schitterend gelegen op de Veluwe (en ook een familiebedrijf, maar dat terzijde). Vrijdag 6 november begon ik aan de heenreis. Het laatste stuk reed ik over de provinciale weg tussen beukenbomen in fraaie herfsttooi door en dat vond ik al een sprookje, maar het hotel zelf lag er minstens zo fraai bij. Jammer eigenlijk dat ik mijn camera thuis had gelaten, aangezien ik wel vermoedde dat er weinig tijd over zou blijven om tijdens een korte wandeling de omgeving te fotograferen, maar mijn onvolprezen mobieltje bood in dit geval gelukkig ook uitkomst. Het programma startte vrijdagochtend met een rondje voorstellen: de groep bestond uit 20 personen, afkomstig van in totaal 4 verschillende familiebedrijven. Na het persoonlijke voorstelrondje mochten we onze familie&bedrijven presenteren voor de groep. Nadat ik de stamboom van de familie Ruitenberg had getekend en toegelicht, gaf onze directeur een wervelende presentatie over RI, compleet met promotiefilmpjes, en schudde daarmee de groep kennelijk pas goed wakker, want we kregen flink wat vragen te beantwoorden! Daarna bogen we ons onder leiding van Albert Jan Thomassen, directeur van FBNed, en de Zweedse hoogleraar Annelie Karlsson, directeur van FBN Sweden, over onderwerpen die varieerden van kernwaarden van het bedrijf, familiewaarden en bestuur tot het familiestatuut. Er ontstond telkens een levendige discussie, waarin uitgebreid en open over alle mogelijkheden en uitdagingen per bedrijf werd gesproken. De dag vloog om en dankzij het feit dat de landelijke dekking van diverse providers ons naar buiten dreef om telefoontjes te plegen of mail te checken, hapten we in de pauzes toch af en toe wat frisse lucht. Rond 19.30 uur zat het dagprogramma erop en mochten we aanschuiven aan een heerlijk diner. Ook nu werd er weer zeer geanimeerd verder gepraat en gediscussieerd, alsof we elkaar al jaren kenden. Moe maar voldaan rolde ik nog net voor middernacht mijn bed in.
Zaterdagochtend vroeg zaten we alweer fris aan het ontbijt en met een kop cappuccino kon ik nog gauw een casus doorlezen, voordat het dagprogramma om 9 uur begon. Eerst werden we bijgepraat over bestuurskwesties en daarna werden we in groepen ingedeeld voor een rollenspel over de casus die we allemaal hadden moeten bestuderen. Een goede oefening, want we waren mooi op het verkeerde been gezet, zo bleek toen we te horen kregen hoe dit waargebeurde verhaal uiteindelijk was afgelopen… Na de lunch was het tijd voor de groepsfoto in de tuin en later die middag kwam onder andere het familiestatuut nog uitgebreid aan bod. Tot slot werd ons gevraagd om een aantal persoonlijk en zakelijke actiepunten voor het komende jaar te noemen. Voor mij als familielid en bestuurder op afstand is dat invulling gaan geven aan mijn betrokkenheid bij RI. De workshop heeft alle deelnemers een aardige hoeveelheid 'food for thought' opgeleverd. Persoonlijk ben ik me nog sterker bewust geworden van de morele verantwoordelijkheid voor ons familiebedrijf en daarnaast ben ik trots op het feit dat ik als Ruitenberg van de 3e generatie mijn steentje mag gaan bijdragen aan RI. In de loop van 2010 volgt nog een ‘terugkomdag’ van deze workshop met de hele groep en dan gaan we vooral evalueren hoe de actiepunten in praktijk zijn gebracht. Zaterdag aan het eind van de middag vertrokken we dan ook met meer vragen dan waarmee we waren gekomen en in cursusland betekent dat: missie geslaagd. En die actiepunten? Dat zijn wat mij betreft uitstekende voornemens voor het nieuwe jaar!

4 november 2009

Beter een goede buur...
...dan een verre vriend, zo luidt een bekend spreekwoord in het Nederlands. Onze Oosterburen kennen het ook: Ein guter Nachbar in der Not ist besser als ein ferner Freund. Het tijdschrift Onze Taal (http://www.onzetaal.nl/) wijdt het novembernummer aan Duits en Nederlands - een must voor iemand als ik, dus ik ga deze uitgave met extra belangstelling lezen! Er wordt gelukkig ook aandacht besteed aan de 'valse vrienden', want sommige woorden lijken in beide talen erg op elkaar, maar betekenen iets heel anders. De uitdagende titel van dat artikel luidt: "Kommst du gut klar mit ihm?" Terwijl ik deze bijdrage schrijf, kletteren er dikke hagelstenen tegen de ruit. Hoezo herfst? Dit gure weer nodigt in elk geval erg uit om met een beker warme chocolademelk en een dik boek op de bank te kruipen. De verleiding is groot, maar er is nog werk aan de winkel vandaag.

12 oktober 2009

Wat een verademing...
... na jaren voornamelijk Engelstalige films te hebben bekeken en beluisterd, kregen we afgelopen weekend letterlijk een compleet ander geluid voorgeschoteld: Millennium, Mannen die vrouwen haten, de verfilming van deel I van de trilogie van Stieg Larsson, die nu al maandenlang en in vele landen de bestsellerlijsten aanvoert, is namelijk geheel Zweeds gesproken. Naast het feit dat ik in geen tijden meer zo'n goede film heb gezien, heb ik vooral genoten van deze apart klinkende Skandinavische taal! Die horen we hier zelden, maar een film van 2,5 uur biedt voldoende materiaal om er invloeden van het Engels, Fries, Duits en ook Nederlands in te ontdekken. Niet zo verwonderlijk natuurlijk, al die talen behoren immers tot dezelfde taalfamilie, maar toch vond ik het een vreemde gewaarwording dat ik - ondanks die verwandschap - dit keer sterker moest leunen op de ondertiteling! De eerlijkheid gebiedt te melden dat ik, als een van de zeer weinigen waarschijnlijk, deze boeken (nog) niet heb gelezen, maar daardoor kon ik natuurlijk wel onbevooroordeeld en met frisse blik genieten van de film. De verhaallijn van de film zit bijzonder knap in elkaar, vind ik, de karakters zijn fraai uitgewerkt en de voortkabbelende verteltrant wordt gedoseerd afgewisseld door soms bijzonder heftige en afschuwelijke scènes. De spanning wordt mooi opgebouwd en prima vastgehouden, de film wordt nergens langdradig en dat is misschien ook wel de kracht van het medium. Een juweeltje van een film, die al dagen door mijn hoofd blijft spoken! En hoewel ik me afvraag hoe de hoofdpersonen ertoe zijn gekomen om zich zo gedragen als ze doen en ook zou willen weten welke verhaallijnen de film niet hebben gehaald, laat ik Deel I voorlopig toch liever in de kast staan. Als ik het boek nu zou gaan lezen, zou dat afbreuk doen aan de film, vrees ik. Mocht ik mijn nieuwsgierigheid echter niet langer kunnen bedwingen, kan ik volgens kenners altijd nog beginnen aan Deel II of III...

9 oktober 2009

Kantoor aan huis
Als zelfstandig vertaalster zonder personeel (ZVP'er) heb ik al jaren kantoor aan huis. Mijn woon-werkverkeer beperkt zich tot twee trappen en zittend achter mijn bureau kan ik volop genieten van het uitzicht over weilanden met koeien, schapen, ganzen, zwanen, kievitten en hazen, al naar gelang het jaargetijde. In de verte doemt kasteel Haarzuilens op en bij slecht weer zie ik de loodgrijze wolkenmassa's vanuit het westen binnenschuiven. Voor mij persoonlijk werkt dat heel inspirerend - vaak krijg ik de beste ingevingen als ik naar buiten zit te kijken. Het kost me trouwens ook geen enkele moeite om me op mijn vertaalwerk te concentreren en het huishouden te laten voor wat het is. Kwestie van discipline...
Toeval of niet, ik kwam deze week in verschillende media artikelen tegen die te maken hadden met het houden van kantoor aan huis. Een van de artikelen ging bijvoorbeeld over hoe je werk en privé het beste gescheiden kunt houden, een ander over het feit dat een werkruimte thuis in fiscaal opzicht alleen nog maar voordelig is als je daarbij een aparte opgang en eigen sanitair hebt. Maar volgens mij ligt er nog een heel ander gevaar op de loer en dat heb ik zelf ook aan den lijve ondervonden. De afgelopen jaren ben ik steeds meer gaan 'muizen' en in combinatie met veel typen leverde dat regelmatig een minder prettig gevoel op in handen en polsen. Vandaar dat ik ben gaan investeren in spraakherkenningssoftware (Dragon Speech) om mijn vertalingen te kunnen dicteren. Een prachtige uitvinding, waar ik graag gebruik van maak. Toch zijn er soms teksten die zich niet lenen om ingesproken te worden, zoals de vertaling van het jaarverslag die ik vandaag heb geleverd. Met een beetje pech blijf ik bij dat soort teksten tegen beter weten in toch weer te lang achter elkaar tikken of scrollen, met als gevolg dat ik last krijg, vooral van mijn rechterhand. Daarom ging ik op zoek naar een pauzeprogramma voor de PC, het liefst eentje zonder hinderlijke waarschuwingsgeluiden. Gelukkig bestaat dat en sinds een paar weken maak ik dus dankbaar gebruik van Workrave (http://www.workrave.org/), gratis te downloaden. Je kunt het programma geheel naar eigen wens instellen en er zo (met of zonder hinderlijke geluiden) voor zorgen dat je bijtijds stopt met typen. De PC wordt geblokkeerd en ik word gedwongen om iets anders te gaan doen. Het programma biedt oefeningen voor achter je bureau en in het begin deed ik die ook braaf, maar tegenwoordig wil ik tussen de vertaalbedrijven door net zo lief even een ander, niet per definitie werkgerelateerd, klusje doen. In dat opzicht vind ik het absoluut een voordeel dat ik thuis werk: zo kun je nog eens even een bed verschonen (goede oefening voor je armen) of - met tussenpozen - de ramen lappen. Mijn creatieve brein werkt ondertussen op volle toeren: als ik daarna weer achter mijn PC kruip, ben ik niet alleen reuze tevreden met het resultaat van zo'n tussendoorklus, maar ik heb meestal ook meteen een fraaiere vertaling bedacht voor de laatste zin waar ik voor de pauze mee bezig was!

29 september 2009

Fietskreukels (1)

Dit jaar werd de Mergelheuvellandroute voor racefietsen en mountainbikes in het weekend van 19/20 september georganiseerd. Een tweedaags evenement waar de fietsvrienden van manlief wel oren naar hadden. Dus de caravan achter de auto gehaakt en op naar Zuid-Limburg! Vanwege mijn artroseknieën is mountainbiken aan mij niet zo besteed, maar met mijn elektrisch aangedreven tweewieler durfde ik het heuvellandschap wel onveilig te maken. Zodra de heren zaterdagochtend waren vertrokken (voor een verslag van die tocht zie: http://vermaaksels.blogspot.com/), zocht ik een leuke knooppuntenroute uit en ging, gewapend met fietskaart en camera, op pad. Het weer liet zich van zijn beste kant zien en ik zag prachtig glooiende landschappen, reed langs gezapig grazende koeien, stak voor € 1 per pont de Maas over naar België, fietste daar niet alleen over het oude jaagpad langs het kanaal naar Antwerpen, maar hobbelde ook een flink stuk over de welbekende kasseien. Gelukkig heb ik goede vering op de fiets! Vervolgens voerde de route langs een fraaie boerenschuur, waar niet alleen pompoenen uitgestald lagen, maar ook een paard werd beslagen (de foto daarvan is helaas onscherp) en groente van het land werd verkocht. Daar heb ik een paar grappige kleine pompoenen gescoord (meer paste niet in de fietstas) voordat ik verder fietste, richting Maastricht, waarbij ik bovendien een heuse grenspaal uit 1843 passeerde. Eenmaal aangekomen in een buitenwijk van Maastricht begon de weg ineens flink te stijgen en voor ik het wist stond ik bovenop de St. Pietersberg uit te hijgen. In wielerjargon heet dat geloof ik een colletje van de 1e categorie (of de 5e, daar wil ik af wezen). Volgens de dame van de camping zou deze route 17 km zijn, maar mijn teller stond toch echt op 25 km toen ik bij onze caravan afstapte. Moe maar voldaan zaten we 's avonds in Maastricht in de laatste zonnestralen op een terrasje van ons eten te genieten. Zondagochtend voor dag en dauw weer uit de veren, snel ontbeten en nadat de mannen op pad waren gegaan naar het startpunt van hun route, zocht ik een knooppuntenroute naar Valkenburg op, om een glimp van deze twee stoere bikers op te kunnen vangen als ze daar door de grotten zouden gaan fietsen. In totaal zou het een tochtje van 28 km zijn, volgens de kaart dan. De zon stond alweer te stralen aan een strakblauwe hemel, dus vol goede moed klom ik in het zadel. Nog maar nauwelijks aan de overzijde van de A2 mocht ik bij Cadier en Keer (wat een aparte naam voor een dorp) alweer flink in de pedalen: colletjes van diverse categorieën, waarvan ik dankzij het onvolprezen (soms stevige) duwtje in de rug (stand 3 voor de kenners) en de juiste versnellingen in een goede cadans toch fietsend de top bereikte. Aangezien ik onderweg de leesbril in de tas had laten zitten, reed ik per ongeluk een paar kilometer om en kwam in plaats van Valkenburg in een heel ander gehucht terecht (tja, de cijfers 60 en 69 op de kaart leken wel erg op elkaar). Snel rechtsomkeerd dus maar. Onderweg kwam ik diverse mountainbikers tegen, maar geen bekende gezichten, helaas. Uiteindelijk daalde ik met een flink vaartje af naar de kom waar Valkenburg in ligt... en moest onwillekeurig denken aan het zware trapwerk dat ik op de terugweg nog voor de boeg had. Maar eerst even uitpuffen op een terrasje in de zon! De klim Valkenburg weer uit was absoluut een heroïsche daad - doorgefietst tot het gaatje (wat jammer nou dat niemand dat even heeft vastgelegd voor het nageslacht). Intussen stond er al 28 km op de teller en dat halverwege de terugweg. Bovendien bleken er nog een paar venijnige colletjes tussen Valkenburg en Eijsden te moeten worden genomen. Op 1 na heb ik ze, soms op mijn allerlaatste adem, allemaal fietsend gered. Alleen de laatste heuvel was de spreekwoordelijke druppel, daar ben ik dus halverwege afgestapt, hoewel ik lopend omhoog met mijn behoorlijk zware fiets aan de hand mijn kuitspieren ook goed voelde! De laatste loodjes waren inderdaad het zwaarst en na een tocht van in totaal 39 km was mijn opluchting dan ook groot toen ik op de camping in mijn luie stoel kon vallen! Kortom, het was een gedenkwaardig weekend en we hebben er met volle teugen van genoten. Zelfs van de spierpijn de dagen daarna... volgend jaar weer?

15 september 2009

Ane Brun & Koop 'Island Blues'

Zo hoor je ook nog eens wat (I)
Vandaag mocht ik twee muziekrecensies vertalen over een cd van een Noorse zangeres, Ane Brun, en over een cd van een band, van wie ik nog nooit had gehoord. Lang leve internet: je kunt via YouTube tegenwoordig veel muziek beluisteren (en bekijken) en zo kreeg ik een beter idee van het genre waarin deze muzikanten zich thuis voelden. Een absolute verrijking als naslagwerk voor vertalingen en weer eens iets heel anders dan een woordenboek. Voor mij waren de filmpjes van onschatbare waarde ter illustratie bij deze teksten, die in zeer poëtisch Frans waren geschreven. Tot mijn verbazing bleek Ane Brun in mei dit jaar nog een concert te hebben gegeven in Tivoli, bij wijze van spreken bij ons om de hoek in Utrecht! Daarom leek het mij hoog tijd om ook eens iets 'live' te laten zien en horen via mijn blog! Je hoeft alleen maar de link Ane Brun & Koop 'Island Blues' bovenaan deze tekst aan te klikken om het filmpje te starten. Ik vond dit een heel apart en vrolijk nummer van deze Ane Brun, samen met het Zweedse duo als begeleiding. Op haar website stond ook nog een ander YouTube-filmpje, een registratie van een live concert, vol ijle klanken en met een enorme ijsblauw oplichtende boom op het podium, maar dat nummer sprak mij duidelijk minder aan... wordt vervolgd!

25 augustus 2009

U schrijft, wij kijken
Onlangs mocht ik een interview vertalen met Quentin Tarantino, maker van de film Inglorious Basterds die hier binnenkort in première gaat. In dat interview wond Tarantino zich onder andere nogal op over filmrecensenten, die meestal beginnen met het schrijven van een (volgens hem) zuur stukje als zij de bioscoopzaal nog maar nauwelijks hebben verlaten. Dat weerhoudt de lezers van zo'n recensie er dan van om de film te gaan bekijken. Tarantino pleitte ervoor dat recensenten een film beter eerst een paar dagen kunnen laten bezinken voordat ze hun kritiek uiten, omdat ze dan tot een evenwichtiger oordeel zouden komen. Voor zijn eigen films zou hij dat in elk geval toejuichen, hoewel hij besefte dat het qua marketing misschien niet zo handig zou zijn. De rest van het interview ging voornamelijk over het verhaal achter de film en de redenen waarom de regisseur voor een bepaalde aanpak had gekozen, met name bij de gewelddadige scènes. Tarantino gaf ook nog een interessante visie op het werk van de acteurs en actrices in zijn film en zwaaide hen veel lof toe. Zo op het eerste gezicht leek me deze film dan ook zeer de moeite van het bekijken waard. Maar intussen heb ik een stukje voorfilm gezien van Inglorious Basterds en op grond daarvan weet ik nog niet zo zeker of ik al dat geweld wel wil consumeren. Die voorfilm werd overigens voorafgaand aan een andere film vertoond: The Taking of Pelham 123, met Denzel Washington en John Travolta, een prachtige film, goede plot, mooi uitgewerkt, uitstekend in beeld gebracht, kortom, ik heb genoten! Hoe ik uitgerekend bij die film terechtkwam? Gewoon, een goede recensie gelezen...

21 augustus 2009

Weer aan de slag!
Het is alweer ruim twee weken geleden dat we terugkeerden van een heerlijke vakantie in Frankrijk. We waren nog bezig met uitpakken toen het eerste vertaalbureau al aan de lijn hing: vanaf wanneer ik weer kon worden 'ingeleend'? Door een foutje in hun vakantieregistratie dachten ze namelijk dat ik al weer beschikbaar was. Er bleken meer opdrachtgevers erg blij te zijn met het feit dat ik weer achter mijn bureau zat en vanaf dat moment liep mijn mailbox dan ook vol. Ik had me zo voorgesteld om na de vakantie rustig op te starten, met een paar korte vertaalopdrachten. Het pakte echter anders uit: ik belandde direct in een zee van vertaalwerk en wist af en toe het hoofd maar nauwelijks boven water te houden. Onverwachte en grote opdrachten tussendoor, projecten die al voor de vakantie waren aangekondigd, maar meteen ook uitliepen, kortom, ik zat dagelijks tegen een enorme stapel werk aan te kijken en daar werd ik soms knap zenuwachtig van!
Ach, het blijft schipperen met het synchroniseren van mijn eigen werkplanning met die van diverse opdrachtgevers. Volgens mij een fenomeen waar collega-vertalers ook ervaring mee hebben. Meestal houd ik bij langer lopende of grote projecten wel een slag om de arm en plak er een extra dag aan vast voordat ik een nieuw project in de agenda zet. Maar ja, ook bij opdrachtgevers loopt het nu eenmaal niet altijd op rolletjes. Soms zijn de bronteksten nog niet beschikbaar, maar de vertaalster wel vast gereserveerd (en wat doe je dan? Duimendraaien?), soms wordt er beduidend meer materiaal geleverd dan aangekondigd en soms gebeuren er onvoorziene dingen, zoals onlangs, toen een bestand verminkt bleek en er kostbare vertaaltijd verloren ging. Gelukkig kan ik nu, na twee hektische weken, vaststellen dat het allemaal goed is afgelopen: met hier en daar een kleine aanpassing aan de deadline heb ik alle vertalingen toch tot ieders tevredenheid kunnen leveren.
Toeval of niet: juist in die periode trof ik op mijn onvolprezen coachingskalender de volgende spreuk aan: Als je vindt dat je geen nee kunt zeggen tegen een opdracht zolang je niet rijk en succesvol bent, word je nooit rijk en succesvol. Waarvan akte. Op de achterkant stond een tip over timemanagement met een handig overzichtje erbij, waarop je kon zien welk persoonlijkheidstype je bent, welke zwakke punten je dan hebt en wat de mogelijkheden tot verbetering zijn. Ik bleek tussen twee types in te zitten: ik heb inderdaad de neiging teveel hooi op de vork te nemen en ik ben erg actiegedreven (sorry, maar ik vind mijn werk nu eenmaal echt erg leuk). Verbeterpunten voor mij? Ik herkende ze meteen: realistische planningen maken en zorgen voor minder dagelijkse hektiek (rustpunten inbouwen dus). Wat een verademing om te lezen! Komende weken toch maar eens uitproberen...

30 juli 2009

's Lands wijs, 's lands eer...
Op onze camping zijn we dit jaar regelmatig omringd door Franse medekampeerders. Zo hebben we deze week zowel links als rechts naast ons Franse families met jonge kinderen en tegenover ons een Franse familie met een stel tieners en een wit keffertje. De Franse manier van kamperen hebben we intussen uitgebreid kunnen bewonderen: variërend van een oude volkswagenbus en twee minikoepeltentjes, een voor de voorraden en een waarin twee kleine kinderen sliepen, terwijl pa en moe (duidelijk zwanger van nummer drie) de bus 's avonds omtoverden in een tweepersoonsbed, tot gloednieuwe koepeltenten, zo uit de verpakking van de winkel maar ook wel stokoude, gammele caravans die in Nederland niet door de keuring zouden komen, bij voorkeur voorzien van tafelmodel koelkast en een gloednieuwe voortent. En soms ook 'gewone' caravans met 'gewone' voortenten. Om 9 uur zitten bijna alle buurtjes aan het ontbijt. Daarna gaat pa met koters vaak naar het zwembad of het meer, terwijl moe ofwel met een bak wasgoed naar het toiletgebouw vertrekt, de caravan stofzuigt (!) of alvast voorbereidingen treft voor het middageten. Rond 13 uur wordt er dan uitgebreid gegeten, afgewassen en opgeruimd. Rond 16 uur vertrekken deze families opnieuw richting meer of zwembad en dan gaan de moeders meestal wel mee. Tegen 19 uur keert iedereen weer terug, wordt er gedoucht en opnieuw gegeten. Als echte toeristen houden wij ons eigen vakantieritme aan en laveren tussen al deze vaste tijden door: zo gaan wij bij voorkeur zwemmen rond 13 uur - dan is het lekker rustig in het zwembad - en als we naar Biscarrosse-Plage gaan, doen we dat bij voorkeur ook rond die tijd, want dan kunnen we daar namelijk vlakbij het strand parkeren (de golven van de Atlantische oceaan waren ook vandaag trouwens weer super om in te springen). Douchen doen wij meestal rond 17 uur, dan is het nog heerlijk rustig in het toiletgebouw...
Koffie bestellen op een terras of in een restaurant is hier ook telkens een avontuur. Als je hier om een 'grand crème' vraagt, krijg je de ene keer namelijk koffie met warme (opgeklopte) melk en de andere keer gewoon een kop koffie met cupjes koffiemelk. Cappuccino bestel ik sowieso niet meer, want die wordt hier steevast met slagroom gemaakt en ik vind hem een stuk smakelijker met opgeklopte melk... Geen nood, dan drinken we gewoon zwarte koffie en intusssen genieten we van prachtige zonsondergangen!

19 juli 2009

Tripje naar Biarritz

Na een krappe week camping Domaine de la Rive**** in Biscarrosse met veel zon en waterpret en een dag flink vies weer besloten we gisterochtend aan het ontbijt, met nog altijd een flinke hoeveelheid zware wolken boven ons hoofd, spontaan om een kijkje te gaan nemen in het mondaine badplaatsje Biarritz, landelijk gelegen aan de voet van de Pyreneën, tegen de Spaanse grens. Tussen onze vier tieners, van wie er drie het vak aardrijkskunde op school hebben (gehad), ontspon zich daarop de volgende discussie: "De Pyreneën zijn toch in Portugal?" "Joh, gek, zijn we zo dicht in de buurt van Portugal dan?" "Nee, volgens mij komt eerst Spanje nog" en "In Portugal kun je toch niet skieën, dus zijn er ook geen bergen." Toen we in Biarritz Centre Ville eenmaal uit de parkeergarage met de toepasselijke naam 'Bellevue' waren geklauterd en direct uitkeken over zee en bergen, kwam het volgende commentaar: "Kijk, die hoge berg daar, dat is de Etna!" Iets van de klok en de klepel, maar gelukkig konden ze zelf ook lachen om al die onzin. Onderweg was het steeds verder opgeklaard en in Biarritz scheen de zon. Hoewel het kwik nauwelijks boven de 20 graden uitkwam, vonden we dit prima omstandigheden voor een lange stads- en rotswandeling. We genoten van de vele fraaie uitzichten, bezochten en passant ook het Musée de la Mer nog, waar we deze snoeperd lui in het zonnetje zagen liggen - meester in het uitrekken en gekke bekken trekken. We zaten gezellig op zo'n typisch Frans terras en bekeken met veel plezier alle bijzonder stijlvol geklede dames en heren die langs flaneerden, we klauterden en klommen op en over de rotsen en maakten een groot aantal ongelofelijk maffe foto's - niet geschikt voor publicatie hier, helaas. Tot besluit van een perfecte dag belandden we in Restaurant Chez Napoléon, dat zijn naam eer aandeed: de bediening liep er op rolletjes en het eten smaakte uitstekend! Moe, maar voldaan vertrokken we 's avonds weer, de vuurtoren als baken en de vele fonkelende lichtjes van Biarritz met enige weemoed achterlatend.

3 juli 2009

Soms zegt een plaatje meer...

… dan duizend woorden. Deze week vertaalde ik een aantal artikelen voor het modeblad L’Officiel NL, waarin onder andere een nieuwe make-uplijn van Nivea werd gepresenteerd. Als illustratie stond daar een lippenstift bij afgebeeld, waar ik eerlijk gezegd weinig bijzonders aan kon ontdekken, terwijl er in de tekst werd gerept over 'grappige verpakkingen' met gestrikte (schoen)veters en een sleutelgat... pardon? We willen onze doelgroep, de lezers van dit blad, toch niet in opperste verwarring achterlaten? Dus toch maar even opgezocht via internet wat er werd bedoeld. Ziehier het resultaat. Inderdaad, soms spreekt een plaatje boekdelen!

23 juni 2009

Nationaal Vertaalcongres
Afgelopen vrijdag werd in Eindhoven het Nationaal Vertaalcongres gehouden, georganiseerd door de mannen van Teamwork (www.teamwork.nl), met de opruiende titel: 'Het moet anders'. De zaal vulde zich al snel met vele collega's, zelfstandig gevestigde vertalers en inhouse vertalers, maar ook directeuren/eigenaren van grote en kleine vertaalbureaus waren van de partij. Het werd een memorabele dag met een groot aantal prikkelende presentaties, waarin vragen werden opgeworpen als 'Kan een goede vertaling ook gratis zijn' en verder een aantal nieuwe ontwikkelingen werd besproken, zoals 'crowdsourcing', 'community-based' vertalingen en 'fansubbing' (daarover een andere keer meer). Het zeer gevarieerde programma bood voor elk wat wils. Een greep uit de onderwerpen: positionering van/voor vertaalbureaus, het werken met externe revisoren, de voor- en nadelen van lidmaatschap van vertalersplatforms als ProZ (http://www.proz.com/) of zakelijke netwerken als LinkedIn, maar bijvoorbeeld ook: hoe gaan we de crisis te lijf? Zelfs Twitter passeerde nog even de revue... waarop één van de deelnemers verzuchtte dat we daar toch met zijn allen helemaal geen tijd voor hadden. Mijn eigen bescheiden bijdrage (nut van een website/weblog voor een zvp-er, een zelfstandig vertaler zonder personeel) had bij nader inzien wel beter gekund, maar ineens kreeg ik het een beetje benauwd, zo vlak voordat ik het podium op mocht. Bovendien was ik na een wervelende workshop aan de beurt en daar werd ik zo mogelijk nog zenuwachtiger van. Ter verdediging kan ik aanvoeren dat vertalen mijn vak is, presenteren duidelijk (nog) niet, maar het was me de vuurdoop dan ook wel voor een publiek van ruim 100 personen in de zaal! Maar leerzaam vond ik het zonder meer.Tussen de bedrijven door en na afloop bij de borrel heb ik gezellig kunnen bijpraten met oude bekenden, leuke nieuwe contacten kunnen leggen en zelfs herinneringen kunnen ophalen aan onze studietijd in Antwerpen met een van mijn studiegenotes uit die periode. Als spreker op het congres was ik uitgenodigd om een hapje te blijven eten, samen met de andere sprekers, en dat bleek een uiterst plezierige afronding van een bijzonder inspirerende dag. Moe maar voldaan en met veel stof tot nadenken keerde ik samen met een van de andere spreeksters 's avonds terug naar het station Eindhoven, in de verwachting dat we de trein van 21.30 uur naar Utrecht nog wel zouden halen. Dat is ons inderdaad ook gelukt: die trein vertrok namelijk met een ruime vertraging al om 21.55 uur... Helaas ben ik nog niet aan de Twitter, dus moest ik het thuisfront ouderwets sms-en dat het iets later werd.

11 juni 2009

Bijzondere gasten
Soms zit je nietsvermoedend tussen de middag een boterhammetje te eten en blijk je ineens gezelschap te hebben gekregen. Dat overkwam mij vandaag: er liep zomaar een groene specht door het gras! Hadden we een paar weken geleden nog een draaihals (familie van de specht) in de tuin, nu was deze tamelijk zeldzame en schuwe vogel hier op zoek naar... mieren. Toevallig hebben we inderdaad behoorlijk wat mierennesten in de tuin, dus wij zijn alleen maar blij dat specht & co. de bewoners daarvan komen verorberen.
Onlangs moesten we tot onze grote schrik constateren dat de familie mier de weg naar binnen had ontdekt, in een van onze kamerplanten was gekropen en daar een flink nest had gebouwd. De plant overleefde deze miereninvasie helaas niet en moest dus ontmanteld worden, buiten op het terras. Er viel een grote hoeveelheid poppen op de grond en daar bofte deze groene specht nu dus mee. In ons onvolprezen 'Beste vogelboek' las ik namelijk dat spechten graag mieren en hun poppen lusten. Waarschijnlijk heeft onze gast zijn honger prima kunnen stillen, want ik zag hem woest pikken tussen de klinkers van ons terras. Intussen sloop ik dichterbij het raam om toch een paar foto's van deze prachtige vogel te kunnen maken. Af en toe keek hij even verstoord op, om vervolgens weer gewoon door te gaan met eten zoeken. Spechten beschikken over een lange, kleverige tong, een uitstekend instrument om mieren tussen de stenen vandaan te halen. Van mij mogen deze fraaie vogels best vaker langs komen! Ik heb liever dat zij de mieren opruimen dan dat ik ze met mierenlokdoosjes (of zwaarder geschut) uit tuin en plant moet verwijderen... Toch vind ik het wel vreemd dat zowel de draaihals als de groene specht in onze tuin zijn beland. Beide vogels horen immer thuis in loofbossen en onze tuin grenst toch echt aan het weiland van de boer! Navigatiefoutje misschien?

(klik op de foto's voor een betere weergave)

5 juni 2009

Telefoonterreur
Niets hinderlijkers dan het gerinkel van de telefoon als je net lekker zit te vertalen! Deze week was het een aantal dagen achter elkaar raak: kennelijk hadden verschillende bedrijven bedacht dat het weer eens hoog tijd was voor actie. Zo word je als ondernemer nu ook al lastiggevallen met 'speciale aanbiedingen' om van energieleverancier te veranderen of om 'geheel vrijblijvend uiteraard' een afspraak te maken voor een adviesgesprek over bedrijfsbeveiliging (de oogst van deze week). Het patroon bij al dit soort gesprekken is steevast hetzelfde: de medewerk(st)er van het callcenter ratelt in hoog tempo zijn of haar naam op, waarbij je vaak niet goed verstaat namens welk bedrijf er wordt gebeld. Na dit supersnelle introductieriedeltje krijg je meestal de vraag of je mevrouw of meneer X van bedrijf Y bent. In mijn geval is de bedrijfsnaam voor sommige mensen blijkbaar al een struikelblok, want ik krijg soms de wonderlijkste verhaspelingen te horen. Maar deze week maakte één van de bellers het wel heel bont: ze meldde zich alleen met haar eigen naam en vroeg of ze sprak met 'mevrouw Houtwerf'. Ik barstte ter plekke bijna in lachen uit, wist me nog net te beheersen en antwoordde, geheel naar waarheid, dat ze mevrouw Ruitenberg aan de lijn had en dat die kantoor hield aan de Houtwerf. Even bleef het oorverdovend stil aan de andere kant van de lijn en ik had op dat moment dolgraag haar gezicht willen zien! Vervolgens klonk het een beetje benepen: Bent u dan wel van het bedrijf 'Diets & Deutsch Vertalingen'? Jammer genoeg kan ik hier niet nadoen hoe ze dat uitsprak, maar ergens in de verte leek het inderdaad op mijn bedrijfsnaam. Tot haar grote opluchting kon ik dat beamen, hoewel ik absoluut niet geïnteresseerd was in haar aanbod. Dit keer heb ik de dames en heren van het callcenter telkens verzocht mij niet langer lastig te vallen, omdat ik midden in een vertaling zat met een strakke deadline die ik graag wilde halen. Zonder uitzondering wensten ze mij daarop heel beleefd 'nog een prettige dag verder'!

26 mei 2009

Werk in uitvoering
Vandaag is er opnieuw een website 'live' gegaan waarvoor ik regelmatig een bijdrage mag leveren: www.presseurop.eu. In Frankrijk bestond een dergelijke nieuwssite al (Courrier International) en daar is nu dus een Europese versie bijgekomen, te volgen in 10 talen. De redactie in Parijs selecteert artikelen uit diverse kranten en tijdschriften die in de lidstaten van de EU verschijnen en laat die vertalen. De afgelopen weken werd er al proef gedraaid en mocht ik een aantal artikelen vertalen uit het Duits, Frans en Engels - meestal over de aanstaande verkiezingen voor het Europees Parlement. Het scala aan onderwerpen is enorm en dat maakt het niet alleen een interessante maar ook een leerzame klus. Bovendien vind ik het journalistieke karakter van zulke vertalingen erg leuk, dus ik werk met bijzonder veel plezier mee aan deze site. Nieuwsgierig geworden? Ga dan vooral eens even snuffelen op de site!

8 mei 2009

Mailperikelen
In het meinummer van Onze Taal (http://www.onzetaal.nl/) staan een paar interessante artikelen over de enorme vlucht die het gebruik van e-mail de afgelopen jaren heeft genomen. Even liet ik mij verleiden tot het ophalen van aangename herinneringen: nog niet eens zo heel lang gelden, voordat de computer oprukte in onze huiskamers, correspondeerde ik namelijk uitgebreid met mijn internationale vrienden, gewoon, per post. Ik schreef mijn brieven met vulpen op al dan niet fraai gekleurd briefpapier. Bijzondere postzegel op de envelop (tot grote vreugde van o.a. mijn Franse correspondentievriendin, die postzegels verzamelde) en PTT Post zorgde voor de rest. Ik vond het ook altijd heel spannend als er zo'n envelop met een buitenlandse postzegel bij mij op de mat viel. Daar kan een elektronische brief niet aan tippen... Tegenwoordig mailen we met elkaar, soms 'spreek' ik een verre vriendin op MSN, maar een brief schrijf ik inderdaad niet meer zo vaak.
Dat mag voor mijn privéleven gelden, zakelijk gezien ligt dat natuurlijk toch iets anders. Sinds de digitale revolutie komt namelijk zo'n 90% van mijn vertaalopdrachten via de mail binnen. En ook ik heb een weg moeten vinden in de netiquette: hoe spreek je een jou onbekende projectmanager van een vertaalbureau aan? Betekent het medium e-mail dat je automatisch minder formeel met elkaar omgaat? Hoef je dan ook niet meer zo op je taalgebruik te letten? Moet je direct antwoorden als je een mail hebt gelezen en moet je een mail meteen lezen als je hem ontvangt? Hoeveel tijd besteed je per dag aan het lezen van je mail? Maar ook: hoe sta ik zelf tegenover een al te joviale aanhef in een mail van een mij totaal onbekend bureau? Wanneer reageer ik wel op een mail (als die aan mij persoonlijk is gericht) en wanneer niet (als er boven staat 'Dear translators'). Zakelijk gezien houd ik mij toch zoveel mogelijk aan de regels die ik ooit voor mijn diploma Handelscorrespondentie heb geleerd: correcte aanhef (dus 'Beste Carla' als ik de projectmanager wel ken), onderwerp aangeven, adresgegevens vermelden. Daarnaast zorg ik uiteraard voor een juiste inhoudelijke reactie - kort, bondig en zakelijk - zonder taal- of spelfouten. Soms kost het iets meer tijd om de goede formulering te vinden, maar in elk mailprogramma zit een mogelijkheid om het concept op te slaan. Je hoeft met andere woorden niet direct op 'beantwoorden' te klikken... met alle gevolgen van dien. In één van de artikelen wordt een handige top 10 van regels voor het versturen van e-mail gegeven. De eerste wil ik jullie niet onthouden: E-mail als het even kan niet.

17 april 2009

Lenteprimeur!
Normaal gesproken kijk ik af en toe naar buiten bij het vertalen, al was het maar om een betere zinsconstructie te bedenken, of omdat de juiste uitdrukking me niet direct te binnen wil schieten, of om een bepaalde zin gewoon in gedachten nog eens even te 'proeven'. De afgelopen wintermaanden gebeurde er niet zoveel in het weiland, dus werd ik daarbij meestal ook niet afgeleid. Maar sinds deze week dartelen de Bertha's van de boer weer vrolijk in de wei en dan moet ik toch af en toe even hardop grinniken om hun malle bokkensprongen. En heel soms val je gewoon even stil, zoals vanmorgen tijdens een telefoongesprek: er was blijkbaar pas een stierkalfje geboren, zomaar bij ons achter in het weiland! Jullie hebben hierbij dus een lenteprimeur: dit keer geen lammetjes, maar een kalf. Moeder en zoon maken het goed. Hoewel zoonlief er een stuk schoner en frisser uitziet dan zijn ma...

26 maart 2009

Maart roert zijn staart
Terwijl regen en wind hier nog steeds tegen de ramen slaan ben ik bezig met het wegwerken van een aantal administratieve klussen (niet mijn favoriete bezigheid overigens, meer een noodzakelijk kwaad) en het bijwerken van mijn blog. Vandaag had ik gereserveerd voor een zeer interessante bijeenkomst bij Ruitenberg Ingredients, ons familiebedrijf, met een afvaardiging van de vereniging voor familiebedrijven in Nederland (FBNed) waar we onlangs lid van zijn geworden. Onderweg speelde het weer ons wel parten: overal regelmatig 'zähflüssiger Verkehr' (ik blijf het een prachtig woord vinden in het Duits, veel fraaier dan ons 'langzaam rijdend en stilstaand verkeer', maar dit terzijde). Gelukkig kwamen we toch nog net op tijd aan in Twello. Na afloop van het bezoek mochten we uit de proefbakkerij weer wat lekkere baksels mee naar huis nemen (Ruitenberg Ingredients maakt o.a. hartige en zoete vullingen voor bladerdeegproducten). Bij terugkomst op kantoor zag ik in de mailbox de eerste bronteksten voor het nieuwe nummer van L'Officiel alweer binnenstromen: dus morgen kan ik ter afwisseling weer lekker aan de slag met vertaalwerk!

5 maart 2009

Sneeuwpret of toch liever luieren in de zon?
Oplettende lezers was het vast al opgevallen: geen enthousiast verslag van een weekje wintersport dit jaar, geen vervolg op mijn blogje over de skipiste in Nieuwegein. Dat klopt, we hebben de wintersportvakantie met ons gezin helaas op het laatste moment moeten annuleren. Manlief liep tijdens zijn weekje skiën met vrienden half januari namelijk een zware knieblessure op, terwijl ik zelf onder andere als gevolg van overbelasting en de onzachte aanraking met de sleeplift flinke problemen met mijn eigen knie kreeg. Gelukkig kan manlief inmiddels alweer aardig uit de voeten met een brace en daar heb ik maar even op gewacht. Voor mij staat de eerste afspraak bij de orthopeed daarom volgende week in de agenda en ik ben reuze benieuwd wat hij denkt te kunnen doen aan mijn klachten. Eind vorig jaar had ik van de reumatoloog namelijk al te horen gekregen dat mijn knieën tamelijk ernstig zijn aangetast door artrose en daar lijkt op zich weinig kruid tegen gewassen. Spannend wel, en eerlijk gezegd ook een beetje eng, wordt dus vervolgd! De lessen op de skipiste Nieuwegein heb ik toen ook maar afgezegd, er viel immers niet meer zoveel te overbruggen. Uiteraard hebben we nog geprobeerd om voor die week een alternatieve bestemming te boeken, naar de zon bijvoorbeeld, maar tot onze grote verbazing lukte het niet om voor ons hele gezin een plek in een vliegtuig te bemachtigen, ondanks kredietcrisis en recessie. Ach, wat in het vat zit, verzuurt niet, dus we houden dat vakantieweekje lekker nog tegoed. Die week is uiteindelijk toch nog omgevlogen, want in plaats van heerlijk luieren in de zon vertaalde ik vele pagina’s meer dan in een gewone werkweek ...

1 maart 2009

Eindelijk ingeschreven!
Het heeft even geduurd, maar gistermiddag ontving ik dan eindelijk een dikke envelop van het Bureau beëdigd tolken en vertalers met daarin het besluit dat ik onder Wbtv-nummer 2104 ben ingeschreven in het Register beëdigde tolken en vertalers (Rbtv) als beëdigd vertaalster uit het Duits en Frans naar het Nederlands. Daarmee voldoe ik aan de nieuwe wet voor beëdigd tolken en vertalers (inderdaad, de Wbtv), die per 1 januari van dit jaar inging. Er is de afgelopen maanden de nodige verwarring ontstaan over deze nieuwe wet. Aanvankelijk dachten vele collega's dat het daarbij uitsluitend zou gaan om de lijst met gerechtstolken en -vertalers, waar justitie en politie een beroep op moeten doen, maar uiteindelijk bleek dat alle beëdigd vertalers zich volgens de nieuwe wet moeten laten registreren om beëdigde vertalingen te mogen blijven maken. Dat kan dus bij het Bureau beëdigde tolken en vertalers dat het register beheert. Het Bureau kreeg te maken met een flinke hoeveelheid extra administratie - vertalers die zich wilden laten registreren overigens ook - en het zal dus nog wel even duren voordat alle collega's hun bewijs van inschrijving ontvangen (ik heb na het indienen van mijn aanvraag ruim 3 maanden moeten wachten op bericht). Toch ben ik blij dat hiermee spoedig een einde komt aan de onduidelijkheid op het gebied van beëdigde vertalingen. Ik vind het een goede zaak dat er nu een uniform systeem is opgezet waar alle vertalers en tolken op gelijke wijze zijn/worden ingeschreven. Aangezien mijn beëdiging dateert uit 1986, het pre-computertijdperk, was alles wat ik daarvan als bewijs had een simpel blanco A-4-tje met de verklaring dat ik beëdigd was voor de rechtbank, de handtekening van de rechters en stempel van de arrondissementsrechtbank in Rotterdam. Gelukkig is er nu een digitaal register beschikbaar (zie: http://www.bureaubtv.nl/), dat door iedereen kan worden geraadpleegd. Het enige dat nog ontbreekt is een richtlijn voor het uiterlijk van het (lak)stempel en voor de deponering van de handtekening bij de rechtbank ... daarover hebben we namelijk nog geen specifieke informatie ontvangen.

21 januari 2009

Nieuw jaar, nieuw ontwerp

Na 13 jaar vond ik het dringend tijd voor een verfrissend nieuwe
huisstijl. Vol trots presenteer ik jullie hierbij daarom het logo, naar
een ontwerp van Sonja de Hair van Rusp. Het briefpapier is nog
in de maak, in dezelfde stijl. Ik ben er in elk geval erg blij mee!

12 januari 2009

Proefritjes of glijvluchtjes?
Afgelopen weekend hadden we onze eerste overbruggingsskiles op de borstelbaan van Nieuwegein. Ziet er wel cool uit, toch? Leek in de verte ook nog op sneeuw - de materie is inderdaad wit, maar iedere verdere poging tot vergelijken gaat mank. Het was wel weer even flink wennen na drie jaar pauze! De ski's zijn inmiddels een stuk korter en breder geworden - dat bleek een enorm voordeel, drie jaar geleden kreeg ik het regelmatig voor elkaar om de punten dan wel de achterkanten in een kruis over elkaar heen te schuiven, om vervolgens in een soort kronkeling onderuit te glijden als ik mijn benen en ski's weer in de juiste stand wilde manoeuvreren. Daar had ik nu totaal geen last van! Wel heb ik een fiks gevecht geleverd met het sleepliftje. De eerste keer greep ik telkens mis en toen ik eindelijk een houder te pakken had, sloeg het pannenkoekje tegen mijn knie om daar meteen een fikse beurse plek achter te laten. In het volgende ritje kukelde ik onderweg naar boven zomaar uit het liftje - vraag me niet wat er precies mis ging, maar ineens lag ik op de grond. Het overeind komen zonder stokken terwijl de pannenkoekjes me om de oren vlogen bleek ook geen eitje. Wat een uitkomst dat we onder leiding van een skileraar aan het glijden waren! Bovendien viel de kracht waarmee dat liftje ons naar boven trok vies tegen en het duurde dan ook even voordat we in de smiezen hadden met welke truc je dat pannenkoekje gemakkelijk onder je billen kon krijgen .... Gelukkig bleek ik de skitechniek nog niet helemaal verleerd, hoewel mijn twee kinderen mij na twee afdalingen al ruimschoots voorbij zoefden. Met gepaste trots stapte ik na de les van de baan af: deze tak van wintersport heb ik pas laat in mijn leven enigzins onder de knie gekregen en ondanks het feit dat ik al drie jaar niet meer op de latten had gestaan was ik toch glorieus op de been gebleven! Ik vond de borstels een stuk stugger dan de sneeuw in de Franse Alpen en mijn zwaar geplaagde knieën protesteerden 's avonds erbarmelijk na alle inspanning (ik had eerder 's middags nog een pittig fietstochtje gemaakt met windkracht 5 tegen). Maar vandaag had ik gek genoeg het meeste last van ... mijn armen! Gevolg van dat heroïsche gevecht met het sleepliftje, vrees ik.

1 januari 2009

De beste wensen voor 2009
Een goed begin is het halve werk en zo knallen we op 31 december de spoken van het oude jaar het land uit (of doen we dat om demonen van het nieuwe jaar buiten de deur te houden?). Bij Oud en Nieuw hoort nu eenmaal vuurwerk en ook in onze straat laten de buurtbewoners zich niet onbetuigd: traditioneel wordt er volop sier- en knalvuurwerk afgestoken door de jeugd (en de iets oudere jongeren onder ons), terwijl de overige buurtjes met een glaasje champagne in de hand regelmatig 'oh' en 'ah' roepen en elkaar het beste wensen voor het nieuwe jaar. Op Nieuwjaarsdag komen de afstekers in de loop van de ochtend bijeen, gewapend met bezem en kliko, om de achtergebleven rommel keurig op te ruimen. Ons deel van de straat ligt er dus weer netjes bij - op een enkele ingebrande roestvlek na, maar die spoelt de regen te zijner tijd wel weg. Hoewel, voorlopig is de kans op regen niet zo groot, vermoed ik, want volgens de weermannen blijft het komende week nog vriezen. Ik vond het in elk geval nog pittig koud vanmiddag tijdens mijn eerste fietstochtje in het nieuwe jaar! Een nieuw jaar betekent ook een nieuwe kalender inwijden en op het eerste blad van de coachingskalender voor 2009 staat zeer toepasselijk: "Geluk is de kunst een boeket te maken met de bloemen waar je bij kunt." Ik wens jullie allemaal daarom veel bloemen op je pad.
PS: Die 25 miljoen van de Oudejaarsloterij heb ik helaas niet gewonnen. En ook de mega-jackpot (wat een woord!) ging jammer genoeg aan mijn neus voorbij. Doe mij dan toch liever maar een bos bloemen...