30 december 2008

Terugblikkend op 2008...
... stel ik vol trots en na gedegen gepuzzel met de beschikbare administratieve gegevens vast dat het qua omzet mijn beste jaar tot nu toe is geweest. Ten opzichte van vorig jaar heb ik de omzet bijna weten te verdubbelen, en 2007 was al beslist geen slecht jaar! De kredietcrisis heeft tot nu toe voor mij noch persoonlijk noch zakelijk ernstige gevolgen gehad. Hoe toepasselijk dat ik deze week een artikel in NRC las over zzp'ers, waarin werd gesteld dat zij weliswaar de eerste klappen van een mogelijke recessie opvangen, maar daarna ook de betere papieren hebben om direct te profiteren van een aantrekkende economie. Ik ben ervan overtuigd dat we het beste gewoon kunnen doorgaan met consumeren om de economie draaiende te houden en prijs me gelukkig dat ik daarvoor inmiddels een aardige buffer heb opgebouwd. Afgelopen jaar heb ik namelijk harder gewerkt, meer woorden vertaald, grotere projecten gedaan en vooral meer Franse vertalingen verwerkt dan voorgaande jaren en daardoor dus ook meer opzij kunnen leggen! Qua opdrachten zijn de vooruitzichten voor 2009 voorlopig in elk geval nog goed. Het doet mij genoegen te constateren dat ik in 2008 wederom bijzonder prettig heb mogen samenwerken met vertrouwde, bestaande opdrachtgevers, maar dat ik er bovendien in ben geslaagd een goede samenwerking met een aantal nieuwe opdrachtgevers op te bouwen. Ik spreek dan ook de wens uit dat we in 2009 op dezelfde prettige, vertrouwde manier zullen blijven samenwerken! Op het persoonlijk vlak had ik afgelopen jaar te kampen met een haperend eigen bewegingsapparaat, voornamelijk knieën en schouders. Zo tegen de jaarwisseling lijkt daarin gelukkig een verandering ten goede te komen en begin volgend jaar start ik met een nieuwe behandelmethode in combinatie met de lessen Pilates, oefeningen om mijn spieren en pezen sterker te maken. Daarom wil ik tot slot alle trouwe lezers van mijn blog niet alleen een sprankelend, maar vooral ook een bijzonder gezond 2009 wensen!

24 december 2008

Bijna kerst ...
Vandaag de laatste verse spulletjes in huis gehaald voor de kerstdagen, tussen de vertaal- en administratieklussen door, op een moment dat de eerste 'shift' alle inkopen al in de tas had en dus parkeerplaatsen vrijmaakte in de parkeergarage bij de supermarkt en voor de komst van de tweede 'shift', die eerst nog zelf de hele dag moet werken. Ons plannetje is geslaagd: we konden de auto 'gewoon' kwijt en we hebben alles kunnen krijgen wat nog op ons lijstje stond, dus wat mij betreft mag het kerstfeest beginnen. We vieren het dit jaar alleen met naaste familie, wel zo gezellig, en ook qua maaltijden doen we het kalmpjes aan. Buiten prikkelt de kou al in de lucht: zou het dan echt gaan gebeuren? Zou het inderdaad hard genoeg gaan vriezen, zodat we eindelijk weer eens kunnen schaatsen op natuurijs? De vorst schijnt vanaf morgen aan te houden tot midden volgende week, dus wie weet ... kan ik volgende week mijn schaatsen uit het vet halen? Hoe dan ook, ik wens alle trouwe lezers van mijn blog sfeervolle kerstdagen en een sprankelend 2009!

15 december 2008

Oh denne(n)boom...
Wat doen wij met onze vier tieners op een van de weinige vrije zondagen in december? We rijden na een uitgebreid ontbijt thuis in 2 uur tijd naar Düsseldorf, parkeren voor € 2,50 in een parkeergarage pal onder het centrum en gaan dan aan de wandel, op zoek naar 6 kleinere kerstmarkten die verspreid door het centrum van de stad liggen. We liepen langs vele stalletjes met etenswaar - iets waar onze manlijke pubers overgevoelig voor zijn, dus gingen ze massaal aan de Rostbratwurst van een halve meter met een relatief belachelijk klein broodje. We zagen 'standbeeldkunstenaars' in soorten en maten, we dronken warme chocolademelk op een terras (met verwarming) van een Ierse pub waar we via een groot scherm de voetbalwedstrijd Vitesse-PSV (!) konden volgen, we kochten een aantal totaal overbodige, maar wel geweldig grappige kerstversieringen en dronken heerlijk warme Glühwein onderweg in een speciale kerstmarktbeker. De middag begon rustig, maar naarmate het ging schemeren kwamen er steeds meer bezoekers, zodat we ons op het laatst dwars door de menigte een weg terug moesten worstelen naar de parkeergarage. De origineelste stand die we onderweg tegenkwamen was toch wel die van de man met de vogelhuisjes ... we hadden er heus wel eentje willen kopen, maar vonden ze aan de wel erg prijzige kant. We hebben ons in elk geval kostelijk geamuseerd met de grappige kleurencombinaties, decoraties en opschriften. Een schrale troost: onze eigen blankhouten nestkastjes kunnen we altijd zelf nog even pimpen voordat de kool- en pimpelmezen hier last krijgen van nesteldrang!

5 december 2008

Oh, kom er eens kijken ...
De schoentjes worden hier niet meer gezet, maar we besteden ook dit jaar in mijn familie wel weer ruimschoots aandacht aan de verjaardag van de Sint. Een paar weken geleden hebben we lootjes getrokken en nu is iedereen hier in huis druk in de weer met knutselen en dichten. Ook ik heb de woordenboeken en de computer aan de kant geschoven om plaats te maken voor mijn surprise in wording. Gelukkig heb ik nog even tijd, we vieren het morgenmiddag. Dat is maar goed ook, want die ene surprise die ik aanvankelijk had bedacht wil niet helemaal lukken en het gedicht dat ik erbij had willen schrijven moet ik nog even omgooien. Maar ik kan me nu al verheugen op de gezichten van mijn gezins- en familieleden als mijn 'flauwste' gedichten morgen worden voorgelezen ...!

28 november 2008

Werken op locatie
Gisteren heb ik voor het eerst in tijden weer eens op een 'gewoon' kantoor gezeten, gezellig met collega-vertalers (een freelancer en een aantal vertalers in vaste dienst van de betreffende opdrachtgever), een koffieautomaat (met ruime keuze, van decaf tot Max Havelaarkoffie) en onderweg heen en terug: files! Dat was even wennen voor deze zzp'ster met kantoor aan huis. Reistijden komen in mijn vertaalpraktijk haast niet voor. De laatste keer dat ik deelnam aan het forensenverkeer was in de zomer van 1995, vlak voordat ik me zelfstandig ging vestigen. Toen vond ik het al behoorlijk druk op de Nederlandse wegen en dat was des te opmerkelijker omdat ik destijds aangepaste werktijden had: ik startte rond 8.30 uur vanaf de crèche in Vleuten richting Rotterdam, zat dan soms in een staartje file, maar kon over het algemeen gewoon doorrijden. Rond 16.30 uur vertrok ik dan weer vanaf de P+R Rotterdam Alexanderpolder (waar je toen nog gratis een hele dag kon parkeren - dat zal ondertussen ook wel veranderd zijn) richting Vleuten, ruim voor de files uit dus, om te zorgen dat ik weer op tijd bij de crèche was om zoon en dochter op te halen. Wat is er veel veranderd in 13 jaar! Het verkeersaanbod lijkt wel verdrievoudigd en destijds kostte het me in elk geval veel minder moeite om op de A-12 richting Rotterdam/Den Haag te komen. Met de bouw van Leidsche Rijn worden er weliswaar in rap tempo huizen gebouwd, maar de infrastructuur en de voorzieningen voor bestaande en nieuwe bewoners groeien helaas niet in hetzelfde tempo mee. Zo kan het gebeuren dat de twee doorgaande wegen richting snelweg wegens werkzaamheden tegelijkertijd en dan ook nog eens voor onbepaalde tijd geblokkeerd zijn. En dus wordt al dat woon-werkverkeer nu dwars door een van de woonwijken in aanleg richting snelweg omgeleid - compleet met kuilen en ongelijke wegdelen en zonder fatsoenlijke straatverlichting. Kortom, het viel gisterochtend niet mee om vanuit onze straat in het dorp achter Leidsche Rijn bij de oprit naar de A-12 te komen (voor een groot vertaalproject werk ik de komende weken op maandag en donderdag regelmatig in Zoetermeer). Onderweg bleek overigens dat uitgerekend op zo'n grijze motregendag mijn reservoir voor de ruitensproeiers leeg was ... lekker handig bij zulk weer en met een uitermate smerige auto. Ik nam me voor om daar vandaag meteen iets aan te gaan doen en zo gezegd, zo gedaan: mijn trouwe 'bagnole' kreeg niet alleen een uitgebreide was- en waxbeurt gegund, maar ik heb bovendien alle banden weer op spanning gebracht en uiteraard ook het reservoir bijgevuld. Commentaar van een manlijke buurtgenoot, die mij voor de deur betrapte bij mijn auto met geopende motorkap: "Goh, Elsowien, wat goed dat je dat zelf doet!" Ja, ja, ik sta mijn eh... mannetje.

26 oktober 2008

Herfst = Halloween
Elk seizoen zorg ik voor een ander kleurtje in de voortuin en met Halloween in het vooruitzicht hebben we dit keer twee grappige spookjes op de kop weten te tikken. Onze enge schedel van vorig jaar is tijdens de verbouwing helaas gesneuveld, dus waren we op zoek naar een andere engerd. Mistmachine aan en griezelen maar! Een paar weken terug hebben we de voortuin zo ingericht. Veel kleur was er toen nog niet te bekennen - de bolchrysantjes moesten immers nog gaan bloeien. Dankzij het prachtige herfstweer van de afgelopen weken is het nu dan zover: met een zonnetje erop ziet het er reuze fleurig uit en dan zie je de spookjes meteen ook in een ander licht. Regelmatig blijven mensen voor ons tuintje staan kijken en wijzen. Ook kinderen vinden het allemaal reuze spannend: met een beetje wind draaien de wieken van het (Franse) molentje en het raadsel van de mist in de ton is ook nog lang niet opgelost. Als ik in de keuken bezig ben, zie en hoor ik soms hele discussies tussen jongetjes uit de buurt die denken dat het water in de ton wel heel heet moet zijn, anders komt er nooit zoveel stoom uit! Gelukkig weten wij wel beter... de kat van de buren trouwens ook. Die komt namelijk elke ochtend een paar slokjes water uit de ton slurpen.

14 oktober 2008

Netwerken op een andere manier
Wat kan het soms heerlijk zijn om na een dag vertalen in mijn uppie achter mijn computer naar Utrecht af te reizen en daar, onder het genot van een goede maaltijd in een gezellig restaurant in aangenaam gezelschap van een aantal andere werkende vrouwen, al dan niet met een eigen bedrijf, prettig te netwerken. Wat mij betreft haast een vorm van ontspanning! Vanavond is het weer zover: onze zeswekelijkse netwerkbijeenkomst, Zin in netwerken. Dit keer ontmoeten we elkaar in Lokaal Negen, waar ik nog niet eerder ben geweest. De organisatie van dit netwerk is in handen van Astrid van de Kerkhof, eigenaresse van communicatiebureau Zint, communicatie die verbindt (zie onder 'Mijn favoriete links'). Het concept bevalt mij prima: van gedachten wisselen met een aantal vrouwen, een steeds wisselende club, dus ook steeds andere verhalen. Laagdrempelig, gezellig en vooral net even anders dan reguliere netwerken. We luisteren niet alleen naar elkaars verhalen, maar kunnen ook zelf een vraag aan de groep voorleggen. Vervolgens brainstormen we in groter of kleiner verband over zo'n vraag en aan het eind van de avond gaat de vraagstelster vaak naar huis met een aardig lijstje tips en adviezen. Ik merk dat dit concept goed bij mij past. Het vormt een prettige aanvulling op het netwerk van collega-vakgenoten dat ik al een aantal jaren opbouw via de workshops van Teamwork (www.teamwork.nl) en het virtuele netwerk via Proz.com, het internationale platform voor vertalers, dat me in de twee jaar van mijn lidmaatschap al een aantal nieuwe opdrachtgevers heeft opgeleverd. Met de vrouwen van vanavond gaan de gesprekken vaak over hele andere aspecten van het werkend bestaan, het ondernemerschap en alles wat daarbij hoort. Ik steek er veel van op en vind dit concept niet alleen bijzonder interessant, maar ook leerzaam en effectief. Vanavond hoop ik vooral een afspraak te kunnen maken met een beeldend vormgeefster/grafisch ontwerpster over een aanpassing van mijn 'huisstijl'. Ingegeven door een acuut gebrek aan visitekaartjes...

10 oktober 2008

Oktober borstkankermaand!
Het ligt weer in de winkel: het glossy Pink Ribbon. Dit jaar al voor de vijfde keer. Een indrukwekkend initiatief van de bladenmakers in Nederland die belangeloos meewerken aan het maken van dit glossy magazine. Ik draag het initiatief een warm hart toe, koop er trouw een paar exemplaren van die ik ook graag weggeef aan vrouwen in mijn omgeving. Een op de acht vrouwen krijgt immers te maken met borstkanker - het kan dus iedereen overkomen. Thema van het glossy is dit jaar Vivre, een soort eerbetoon aan het leven! En dat is maar goed ook. Zelf weet ik inmiddels dat borstkanker overwonnen kan worden en daarom zou het fantastisch zijn als iedereen een paar euro over heeft voor meer onderzoek, meer mammapoli's en nog betere nazorg. Elk jaar groeit het aantal activiteiten en voor mijn gevoel ook het aantal sponsoren. Ik heb geen behoefte aan een lady phone in pink of een roze stofzuiger, maar de pink ribbon hangt als sleutelhangertje wel aan een van mijn handtassen. Lees meer over deze goede zaak op http://www.pinkribbon.nl/ of koop het blad!

5 september 2008

Nieuw seizoen, nieuwe mode!
Jawel, het septembernummer van L'Officiel NL ligt alweer even in de winkel en ook dit is een fraai geheel geworden met Dita von Teese als gasthoofdredactrice. Wat een apart mens is dat! Voor dit nummer deed ik opnieuw een aardige hoeveelheid vertaalwerk, zoals een aantal modereportages, de interviews met Charlize Theron en met Anne Hathaway, de beschrijvingen van de luxe spa's, maar ook een artikel over de collectie die Dita von Teese heeft ontworpen voor een bekend lingeriemerk. Juist die variatie vind ik bijzonder leuk. Het oktobernummer zat al in de planning voor na mijn vakantie, dus met die kopij ben ik meteen na thuiskomst volop aan de slag gegaan. In dat nummer wordt onder andere aandacht besteed aan een bepaald soort ademhalingstechniek, waarvoor ik een aantal websites over yoga moest raadplegen om de techniek helder te kunnen beschrijven, aangezien de Franse bron daarin soms wat vaag bleef. Uiteraard heb ik deze techniek zelf stiekem ook even uitgetest achter mijn bureau... dat was weliswaar een welkome onderbreking van mijn werkzaamheden, maar het bracht jammer genoeg toch niet de beloofde rust en ontspanning. Tja, dat had ik eigenlijk zelf wel kunnen bedenken. Concentratie is ook hier het toverwoord!

21 augustus 2008

De kop is eraf...
Na drie weken heerlijk ontspannen in Frankrijk met prachtig weer kon de overgang naar Nederland, met regen en wind en stapels vertaalwerk, haast niet groter zijn! Het werd me het eerste werkweekje wel, zeg! Gelukkig kreeg ik voornamelijk leuke, interessante en creatieve opdrachten, maar er moesten ook wel wat brandjes worden geblust en die kostten uiteindelijk meer tijd dan gedacht. En dan bedoel ik niet de tijd die ik nodig had om de opdrachten tussen vele honderden spamberichten uit te vissen, want bijna alle spam wordt door mijn Outlook direct al in de map 'ongewenst' gezet.
Deze zomer leverde wel weer een rijke spamoogst op, waarbij ik naast alle aanbiedingen van replicahorloges voornamelijk aanbiedingen van allerlei casino's ontving en diverse vormen van 'breaking news' van twee grote Amerikaanse televisiestations - uiteraard niet vanaf hun eigen servers. Sinds kort wordt er ook bijna dagelijks informatie gestuurd over pillen en apothekers in een heel apart soort Nederlands. Lees en huiver: Onze uitgebreide selectie van geneesmiddelen biedt alle gebruikelijke medicijnen op de best mogelijke prijzen. Dit kan u terecht voor een zeer competente klantenservice voor hen beschikbaar op alle gebieden te adviseren en aan de zijkant. Dit prachtige proza had ik ook bewaard: Hoi. Mijn naam is Natalia. Ik eenzame meisje zonder schadelijke gewoonten. ik 29 jaar. Ik zoek een man van 32 jaar voor ernstige relaties. mijn e-mail: (adres) het gemakkelijker voor mij. Ik kan sturen brief en de foto elkaar. Zou dit een vorm van (valse) concurrentie van machinevertalingen zijn?
Een maand of twee geleden ontving ik een mail van een groot internationaal vertaalbureau dat mijn weblog graag wilde gebruiken om reclame te maken voor hun vertaaldiensten en -producten (!). De tekst van de mail leek op het eerste gezicht 'gewoon' Nederlands, maar bij nadere bestudering stonden er toch wat vreemde formuleringen in. Door een computer vertaald misschien, bij gebrek aan beter? Vandaag ontdekte ik namelijk op een internationale website voor vertalers dat het bureau in kwestie dringend op zoek is naar vertalers met Nederlands als moedertaal...

4 augustus 2008

Bonnes vacances!
We genieten al ruim twee weken van prachtig weer - af en toe wat bewolking, soms een spatje regen, maar over het algemeen temperaturen tussen de 25 en 30 graden en veel zon, heel veel zon. Onze camping ligt aan een groot binnenmeer, waar we heerlijk kunnen varen en waterskieën, maar af en toe willen we wel eens even een duik in de Atlantische Oceaan nemen. Dan kunnen we bijvoorbeeld naar Mimizan-Plage, zo'n typisch Frans badplaatsje zo'n 30 km zuidelijker, maar vaak blijven we dichter in de buurt. De kust ter hoogte van onze camping is tamelijk ruig met een flinke branding en heerlijke golven. Een kilometer of 15 ten noorden van Biscarrosse-Plage ligt de Dune du Pilat, een bijzonder gevormd, hoog duin dat uitloopt in zee bij de nauwe doorgang van zee naar het Bassin d'Arcachon. Vandaag brachten we een bezoekje aan familie op camping Panorama ten zuiden van deze Dune du Pilat en we weten nu ook waarom de camping zo heet: het uitzicht op zee vanaf deze terrascamping is fenomenaal! Er bleken veel Duitsers en Zwitsers op deze camping te staan, die voor de verandering eens niet in de bergen 'parapenten', maar langs de kust. Vanwege het fraaie weer was er druk 'parapente-verkeer' in de lucht. Het vliegen zelf ziet er zeer ontspannen uit, moet ik zeggen, en het zal vast een ultieme kik geven... Gelukkig blijft er voor laagvliegers zoals ik dan altijd nog de mogelijkheid om te genieten van het uitzicht vanaf het restaurant en ondertussen met smaak een 'crêpe aux fraises' te nuttigen!

19 juli 2008

Vakantie!
Eindelijk, die laatste werkweek zit er ook op. Alle vertalingen zijn ingeleverd, de belastingdienst is blij met de btw-afdracht en de nodige back-ups zijn gemaakt. Kortom, niets staat een ontspannen vakantie meer in de weg! Afgelopen week las ik een opmerkelijk artikel waarin het resultaat van een onderzoek van FNV Zelfstandigen werd bekendgemaakt: 80% van de zzp'ers neemt zowel mobiel als laptop mee op vakantie om regelmatig de mail te kunnen checken en telefonisch bereikbaar te blijven voor zaken (bron: nu.nl). Ik neem beide apparaten inderdaad mee, maar ben niet van plan om iets anders te doen dan vakantie vieren. Op de laptop komen de foto's te staan en mijn mobiel is handig voor onderweg - vooral als we gesplitst op pad gaan. Net als vele concullega's heb ik mijn opdrachtgevers uiteraard op de hoogte gebracht van het feit dat ik wegens vakantie afwezig ben. Ik verheug me in elk geval op drie weken Frankrijk, Frans eten, lezen, horen en spreken - voor mij overigens net zo goed een vorm van werk, al voelt dat niet zo, vanwege de aangename omgeving en de prettige temperaturen. Dit was de laatste bijdrage vanuit Nederland en voor alle trouwe lezers van mijn blog heb ik nog een wens: dat het maar een mooie zomer mag worden! Hoe dan ook:

13 juli 2008

Aan dit nummer werkten mee…
Vol trots laat ik ‘m zien, het nieuwe nummer van L’Officiel NL, een bekend Frans modeblad met allure dat sinds vorig jaar oktober in licentie in Nederland wordt uitgegeven en zo’n tien keer per jaar verschijnt. L'Officiel NL met zijn schitterende vormgeving, fraaie modereportages, interessante interviews, nieuwsrubrieken over make-up, styling, accessoires, reizen, boeken en nog veel meer, is een must-have voor ware fashionista’s, maar ook voor 'gewone' modefans zeer de moeite van het lezen waard. Dit is het eerste nummer waarvoor ik een serie artikelen uit het Frans in het Nederlands mocht vertalen. En zie daar, ik sta meteen al in de lijst met medewerkers vermeld, een hele eer! Voor de reisbijlage bij dit nummer heb ik bijna alle artikelen vertaald en verder onder andere het interview met Kate Winslet en de modereportage met ‘Wednesday Addams’. Ik blijf het bijzonder vinden om mijn eigen vertaalwerk, al dan niet bewerkt, in print te zien. Natuurlijk is dit ook een uitstekende manier om mijn werk aanschouwelijk te maken. L’Officiel NL is overigens niet het enige blad waarvoor ik artikelen vertaal, zo lever ik bijvoorbeeld ook regelmatig een bijdrage aan het kwartaalmagazine 00/24 (ja, inderdaad, een glossy over horloges). Ook dit is een blad in het ‘luxe’ segment met een prachtige vormgeving. In het voorjaarsnummer staan een paar artikelen waarvoor ik de vertaling heb geleverd, die in dit geval overigens meestal als basis dienen voor de redactie van dat blad, vandaar dat mijn naam niet in de lijst met medewerkers prijkt. Desondanks vind ik het erg leuk om uit te vinden wat de redactie van mijn vertaling allemaal heeft overgenomen – en in dit geval blader ik met veel plezier verder in het blad, al was het maar om al die schitterende horloges te bekijken, die voor mijn portemonnee overigens volledig onbetaalbaar zijn. Ach, zolang ik mijn deadlines maar in de gaten houd … en dat gaat gelukkig ook met een ‘gewoon’ horloge.

16 juni 2008

Bon Jovi en Oranje in bloedvorm!
Het is een gedenkwaardige vrijdagavond geworden daar in de Amsterdamse Arena. Op het middenveld en op de zijtribunes overheerste bij binnenkomst de kleur oranje al. Wat een feest met VanVelzen in het voorprogramma van het concert, de integrale EK-wedstrijd Frankrijk-Nederland, compleet met commentaar van 'gouwe ouwe' Evert ten Napel en direct aansluitend op de laatste beelden van de NOS zette Bon Jovi spetterend in met 'Rock around the world', waarbij Jon Bon Jovi in een heus oranje voetbalshirt op het podium verscheen. De stemming kon niet meer stuk! Kippenvelmomenten waren er ook genoeg: toen op de grote schermen het Wilhelmus klonk, stond in de Arena iedereen spontaan op en zong uit volle borst mee. De spanning van de wedstrijd was ook in Amsterdam voelbaar en we leefden als publiek volop mee met alle indrukwekkende momenten in voor- en tegenspoed (wat kunnen die Fransen trouwens goed ver over het goal schieten, zeg!). Elk doelpunt werd met uitbundig gejuich en getoeter begroet, kortom, de sfeer zat er prima in. Bon Jovi viel wat dat betreft in een warm bubbelbad - hoewel het een stuk drukker was op de tribunes na afloop van de voetbalwedstrijd. De heren van de band speelden stug door tot tegen 1 uur 's nachts, maar toen vielen wij wel ongeveer om. Vlak voor de meute het stadion verliet, gingen wij er als een haas vandoor. Moe, maar zeer voldaan!

13 juni 2008

Geluk of ongeluk?
Vrijdag de 13e wordt vaak geassocieerd met ongeluk. Toch ligt dat wat ons betreft vandaag ietsje anders. Wij vinden namelijk dat we behoolijk geluk hebben: vanavond gaan we - met onze vier tieners - naar het concert van Bon Jovi. Wie ook alweer? Ja, die ouwetjes hiernaast op de foto! Ze treden alleen vanavond op in de Arena in Amsterdam in het kader van hun 'Lost Highway" toernee. Wat wij echter nog niet wisten toen we de kaartjes voor dit concert kochten, was dat Nederland zich zou plaatsen voor het EK. En zo kan het gebeuren dat we vanavond niet alleen kunnen gaan genieten van een groots concert van een superrockband (zou je dat zo mogen schrijven van het groene boekje?) maar ook met een Arena vol rockfans de EK-wedstrijd Frankrijk-Nederland via een groot scherm gaan meebeleven. Op speciaal verzoek van de heren van Bon Jovi nota bene! Zouden ze soms bang zijn geweest dat er anders flinke gaten op de tribunes zouden vallen? Na de schitterende overwinning van afgelopen maandag op wereldkampioen Italië zijn de verwachtingen voor de wedstrijd van vanavond uiteraard hoog gespannen. Maar ja, houdt Nederland zo'n hoog spelniveau vol? Op radio en tv wordt al druk gespeculeerd over de uitslag, maar dat het een bijzondere ervaring wordt om in de Arena naar die wedstrijd te kijken, dat staat wat ons betreft wel vast! Blijft de prangende vraag: gaan we uitgedost in het oranje of houden we het een beetje (rock)klassiek zwart?

26 mei 2008

Verbouwingsperikelen ...
Zo zit je nog met prachtig uitzicht over de weilanden op zolder en zo zit je beneden in de huiskamer tegen de boekenkast aan geparkeerd met je werkplek. Tja, dat komt ervan als je het hele huis renoveert, dan is het kantoor ook een keer aan de beurt. De mannen stonden om stipt 8 uur vanmorgen voor de deur en na hun ontbijt werkten ze in rap tempo door. Af en toe klinken er sappig Vlaamse kreten door het huis, die mij aan mijn studententijd in Antwerpen doen terugdenken, en soms moet ik toch twee keer vragen wat ze bedoelen, omdat de Vlaamse zegswijze niet meteen duidelijk is. Gelukkig duurt deze toestand maar een paar dagen: morgen gaan ze op zolder de binnenkant afwerken en vanaf woensdag kunnen we het kantoor dan weer inruimen.
De benedenverdieping krijgt - uiteraard - ook nieuwe ramen, waaronder een schuifpui. Wij hadden ons al afgevraagd hoe ze dat frame achter het huis wilden krijgen (ons huis heeft geen achterom), maar daar hadden de mannen een slimme oplossing voor gevonden. Tot mijn starre verbazing zag ik ze plotseling door het weiland aan komen lopen: hup, frame over het hek, er zelf overheen en klaar is Kees.

25 mei 2008

Netwerken en andere verbindingen
De blog over providersperikelen wordt vervolgd: intussen is Casema samen met zakelijke partners Ziggo geworden, zo las ik in een mailing per gewone post. Nee, ik heb nog geen bericht gekregen dat er voor bestaande klanten niets verandert, maar ik heb wel een bijzonder hinderlijke reclamespot op tv gezien, juist ja, van Ziggo. De korte versie is nog te doen, maar bij de lange versie haak ik af. Pas helemaal op het eind verschijnt de naam in beeld - ik vrees dat het de naamsbekendheid geen goed doet, want in het filmpje blijft volstrekt onduidelijk wat Ziggo precies is. Ben benieuwd of de spam-perikelen nu eindelijk eens worden aangepakt door Ziggo - ze staan intussen al op de zwarte lijst bij MSN/Hotmail omdat er vanaf hun adressen spam wordt verstuurd. En dan die andere provider, die mij mobiel laat internetten via een prepaid datacard voor mijn laptop: uit een redelijk snelle reactie van de klantenservice blijkt dat ik iemand anders heel gelukkig heb gemaakt met extra beltegoed dat helaas niet kan worden teruggestort. Jammer van de centen! Afgelopen weken heb ik uiteraard dubbel goed gecontroleerd of alle getallen klopten bij de overschrijvingen... Netwerken kun je trouwens ook op een andere manier: gezellig met een paar andere werkende vrouwen in een trendy restaurant met goede bediening en lekker eten. Afgelopen donderdag zat ik in een bescheiden kring in café-restaurant Vermeulen in Utrecht voor een netwerkbijeenkomst. Plezierige gesprekken, veel herkenning, tips en trucs uitgewisseld op 'ons' communicatievlak - heel leerzaam en zeker voor herhaling vatbaar.
Nog een ander netwerkje, dat ik zelf een heel seizoen heb begeleid: de meiden van Fletiomare B4. Afgelopen zaterdag was de laatste hockeywedstrijd van dit seizoen. Het zonnetje scheen uitbundig en ze gingen voor de overwinning, maar het mocht helaas net niet lukken - meer dan een gelijkspel zat er niet in, ondanks de vele peptalk die ik had meegegeven, zowel voor de wedstrijd als in de rust, toen 'wij' nog met 2-1 voor stonden. Gelukkig heeft de uitslag geen gevolgen voor de eindstand in de poule: onze meiden blijven stevig op de 2e plaats staan en dat is op zich al een prestatie als je bedenkt dat we in september 2007 met 15 meiden startten en er nu nog precies 11 over zijn. In de loop van het seizoen moesten er helaas een paar meiden afhaken wegens blessures, waardoor we regelmatig een beroep moesten doen op invallers en dat viel soms niet mee. Als afsluiting van het seizoen maakten we nog een paar sfeervolle plaatjes. De ladies hadden zelf de regie: ziehier het resultaat. Meiden, hartelijk bedankt voor een sportief, gezellig en goed seizoen!

5 mei 2008

Mobiel werken onderweg...
Ze weten het altijd zo fraai te presenteren in folders en advertenties: KPN, Vodafone, T-Mobile, alle aanbieders van mobiele telefonie kakelen zo hard mogelijk om de gunst van de consument, opdat wij allen maar zoveel mogelijk onderweg mobiel blijven internetten en dan vooral via hun abonnementen uiteraard. Voor die ene week in het jaar dat ik mobiel onderweg wil werken, juist ja, op de camping in de meivakantie, en dan vaak ook alleen maar om een (uit)lopend project af te maken, zocht ik naar de ultieme oplossing. Mijn eigen provider had alleen maar hele dure internetabonnementen in de aanbieding, zonde van mijn zuur verdiende geld! Maar ja, de afgelopen maand was qua planning redelijk desastreus verlopen, met als gevolg dat ik inderdaad het nodige werk en de laptop moest meenemen naar ons vaste stekkie bij Elburg aan de overkant van het water.
Nu was de hoeveelheid werk gelukkig nog te overzien en dankzij de redelijk unieke 'prepaid datacard' van een concurrent (de aanbieder met de rode steunkleur, meer reclame zal ik niet maken) kon ik vanuit de caravan verbinding maken met de hele wereld. Jammer genoeg had ik niet goed opgelet bij het installeren. De binnengekomen e-mail kon ik weliswaar zonder problemen ophalen en ik kon alle bijlagen ook netjes openen en opslaan, maar zodra ik een mail wilde beantwoorden, begon het gedonder: ik kreeg ze maar niet weggestuurd in Outlook. Uiteindelijk als noodoplossing dan maar via de webmail, totdat ik ontdekte dat het soms wel meer dan een dag duurde voordat die mail werd bezorgd. Om op 30 april een vertaling te kunnen leveren aan een vertaalbureau in Duitsland, waar men zich niets aantrok van onze koninginnedag en dus gewoon aan het werk was, reed ik daarom toch maar terug naar kantoor - dan wist ik tenminste zeker dat de vertaling van de reisgids (een vrij groot document) via een veilige lijn en direct werd verstuurd. Normaal gesproken had ik die vertaling al voor de meivakantie afgemaakt en verstuurd, ware het niet dat de planning van een serie jaarverslagen ernstig uitliep, zodat de drukproeven, die ik normaal gesproken meestal eind maart mag nakijken, nu pas half april kwamen, gloeiende haast hadden, maar vooral middenin de vertaalperiode van de reisgids vielen, waardoor kostbare reisgidsvertaaluren verloren gingen.
Eind april stond een nieuw, redelijk omvangrijk project op stapel. Het bronmateriaal daarvan, overigens ook afkomstig uit Duitsland, werd dagen later aangeleverd dan toegezegd, maar daar bleken ze geen rekening te hebben gehouden met 1 mei, Hemelvaartsdag enzovoorts. Paniek in de tent! Gek genoeg wil die opdrachtgever de vertalingen deze week ineens twee dagen eerder hebben, hoewel we nog zo'n slordige 5 werkdagen aan bronmateriaal missen ...?? Maar ik dwaal af, het ging over mobiel werken, dat dus zo zijn voor- en nadelen heeft. Nadere bestudering van de folder "Hoe installeer ik mijn datacard" leerde mij dat je je officieel moet aanmelden bij 'My XXX' naar analogie van Mijn Postbank en een account moet aanmaken om je e-mail te kunnen versturen. Als zakelijke klant moet je dan natuurlijk een uitreksel van de Kamer van Koophandel meesturen en in al dat soort bureaucratie had ik vorige week niet zo veel zin. Daarentegen ging het opwaarderen van de prepaid datacard bijzonder vlot via Ideal - die manier van internetbankieren had ik ook nog maar net ontdekt. De eerste keer lukte dat prima, werkelijk ideaal. De tweede keer kreeg ik steeds SMS-jes waarin stond dat mijn tegoed met bedrag X was verminderd, maar geen bericht dat het was verhoogd. Vreemd, via Mijn Postbank had ik immers gezien dat het bedrag wel was afgeschreven. Maar wacht eens even, met welk mobiele nummer eigenlijk? Klopten die laatste twee cijfers wel? Nee dus, naar nu blijkt heb ik een mij volkomen onbekend mobiel nummer per ongeluk opgewaardeerd door de laatste twee cijfers om te draaien! Vandaag maar gauw even een mailtje gestuurd naar de provider. Zonde toch van dat geld en stel dat het nummer in kwestie bij een abonnement hoort? Wat zou er dan gebeuren? Wordt vervolgd, vrees ik.

8 april 2008

Providerslogica
Als ik 's morgens mijn mailbox open, zwoegt 'ie eerst door een waslijst rotzooi, variërend van allerlei medicijnen, diploma's en namaakhorloges tot ongelukkige vrouwen uit Rusland die naarstig op zoek zijn naar een Westerse echtgenoot. Vaak worden die berichten aan hele andere mailadressen verstuurd, maar krijg ik ze ook, omdat mijn adres bijvoorbeeld dezelfde beginletter heeft. Gelukkig heb ik mijn instellingen goed gedefinieerd, dus die hele lijst verdwijnt direct na ontvangst in de box 'Ongewenste e-mail'. Toch ergert mij al die rommel die ik ongevraagd toegestuurd krijg, dus ik ging op zoek naar een manier om een einde te maken aan deze wanverhouding: 80% rotzooi, 20% werkgerelateerde mail. Nu heb ik ooit een kabelmodem aangeschaft via het toenmalige Wanadoo dat internet aanbood via de kabelmaatschappij Casema. De aansluiting werd keurig geregeld en wij konden vliegensvlug over internet surfen. Aanvankelijk had ik weinig (over)last van spam. Het duurde echter niet lang of Wanadoo werd overgenomen door Casema (!). Klanten werden daarover netjes geïnformeerd, er zou niets veranderen - ik kon gewoon mijn eigen mailadres houden, ik kreeg er zelfs eentje bij, met @casema.nl als uitgang. Tot zover geen vuiltje aan de lucht: alles werkte zoals het moest en vreemde mail ontving ik bijna niet. Vervolgens kreeg ik bericht dat Orange Casema had overgenomen. Opnieuw werden klanten gerustgesteld: er zou niets veranderen - ik kon gewoon mijn eigen mailadres houden en ik kreeg, wem wundert es, ook dit keer een extra adres, nu met @orange.nl erachter. Er leek weer geen vuiltje aan de lucht. Totdat er op enig moment steeds vaker junkmail in mijn Postvank IN terechtkwam. Via de klantvriendelijke website van Casema (die incasseert nog steeds mijn kabelabonnement) had ik een service-aanvraag aangemaakt - bellen doe ik niet meer, het duurt zo lang voordat je iemand aan de telefoon krijgt – dat vind ik zonde van mijn tijd. Het verhaal uitgelegd en zie daar, een heus antwoord per mail en zowaar nog snel ook: ik moest bij Orange zijn, want zij regelen dit soort zaken voor de oude Wanadoo-klanten. Uiteraard navraag gedaan bij Orange: nee, u moet bij Casema zijn, want dit gaat over het technische gedeelte en daar kan Orange niets mee. Als ik het goed samenvat, komt het erop neer dat Casema een gratis spamfilter belooft, maar dan moet ik officieel overstappen naar Casema (hoezo overgenomen, hoezo hetzelfde bedrijf?) dus ligt het voor de hand om over te stappen, terwijl Orange een gratis downloadversie aanbiedt, behalve voor Wanadoo-abonnees met een breedbandabonnement, want die moeten daarvoor betalen, maar voordat ik dat kan aanvragen verwijst Orange me al door/terug naar Casema. Snappen jullie het nog? Om een lang verhaal kort te maken: misschien zit ik gewoon bij de verkeerde provider. Ter illustratie: hetzelfde verzoek had ik voor mijn reserve mailadres bij Planet ingediend - per mail. Een dag later zat het gratis spamfilter erop en via dat adres komt er nu praktisch geen rotzooi meer binnen. Het kan dus anders, dus de twijfel blijft: onlangs nog was mijn provider (voor alle duidelijkheid: dat is nog steeds Casema) om onduidelijke redenen niet in staat het internet- en e-mailverkeer Klik hier voor meer gratis plaatjesin een fatsoenlijk tempo te laten verlopen. Er was geen sprake van een digitale snelweg, de e-mails kwamen tergend traag binnen. Zou er ook zoiets bestaan als een digitale file? Ik stel me zo voor dat al die berichten met bijlagen (ik kreeg drukproeven van meerdere MB's binnen) tegen elkaar aan staan te duwen op zo'n glasvezelkabel, wachtend op de volgende splitsing waar ze kunnen afslaan. Dat krijg je met zo'n levendige fantasie...

20 maart 2008

Over toetsen en muizen
Als vertaler type je meestal aardig wat letters per dag. Vreemd genoeg worden sommige letters kennelijk intensiever gebruikt dan andere, want die waren op mijn toetsenbord praktisch onleesbaar geworden. Tijd voor een nieuw toetsenbord dus, en ik ben bij die gelegenheid meteen maar overgelopen naar de concurrent. Eerder had ik meestal toetsenborden en muizen van het merk Logitech - nu heb ik een ergonomisch verantwoord klavier van Microsoft, aangevuld met een ergonomische muis van datzelfde merk. De reden voor deze keus lag nogal voor de hand: tegenwoordig zit op de meeste toetsenborden van Logitech een flinke hoeveelheid extra knoppen die ik in het dagelijks vertaalleven praktisch nooit gebruik. Microsoft had gelukkig nog een 'ouderwets' toetsenbord zonder al te veel toeters en bellen. En hoewel mijn oude muis met zijn redelijk platte vorm weliswaar prettig in de hand lag, veranderde de positie van mijn hand bij het 'muizen' niet zoveel ten opzichte van het typen. De afgelopen weken heb ik veel jaarverslagen verwerkt, waarbij ik voortdurend met Trados aan het stoeien ben geweest. Dat vergde veel 'muizen' en op enig moment kreeg ik tintelingen die duidden op overbelasting. De nieuwe muis is dikker en hoger van vorm, waardoor je je hand er op een andere manier overheen moet leggen. Het ergonomisch voordeel zit ‘m volgens Microsoft in het feit dat je met deze stand van de hand de carpaaltunnel in de pols ontziet en dat er dus minder snel tintelingen optreden. Wat mij betreft in elk geval de moeite van het uitproberen waard!
Het installeren vergde de nodige lenigheid onder het bureaublad en aanvankelijk had ik ook de verkeerde ontvanger geïnstalleerd - ik moest immers de gecombineerde ontvanger voor muis en toetsenbord hebben. Maar na enig constructief gehannes en geklungel onder mijn bureau, waarbij ik op mijn rug terechtkwam, leunend met mijn hoofd op mijn voetensteun (heerlijk, die noppen in mijn nek), kon ik de draden van de oude muisoplader uit de kabelgoot wurmen en de nieuwe van de ontvanger aansluiten. Eenmaal weer in normale werkhouding aan mijn bureau stelde ik tot mijn niet geringe opluchting vast dat ik zowel toetsenbord als muis aan de praat had gekregen! De letters zitten op het nieuwe toetsenbord weliswaar op dezelfde plaats, maar gegoten in de vorm van een golf, waardoor ze onderling net iets verder van elkaar staan dan op mijn oude beestje. Ik ben benieuwd of het scheelt met typen. Tot mijn verbazing kon ik geen muis met oplader meer vinden – in alle ergonomisch verantwoorde exemplaren moeten tegenwoordig ordinaire AA-batterijen, net als vroeger. In het toetsenbord trouwens ook, maar dat was altijd al zo. Zou dat nu werkelijk de milieuvriendelijkste manier zijn?

18 maart 2008

Winterviolen en lentekriebels
De overgang van zonnig, warm Florida naar stormachtig, koud Nederland, in combinatie met een naijlende jetlag, viel ons de eerste dagen na terugkomst wat zwaar. Kennelijk had de zon zich hier tijdens onze afwezigheid ook niet onbetuigd gelaten, want behalve sneeuwklokjes en krokussen staken ook een paar tulpen hun kopjes al fier boven de aarde uit. De natuur leek aan het voorjaar te zijn begonnen en ik kreeg spontaan de kriebels om ook de potten alvast van lentebloemen te voorzien. In dat verband blijf ik het maar vreemd vinden dat we eind februari 'voorjaarsvakantie' hebben, terwijl het dan in mijn beleving toch echt nog hartje winter is. Aangezien ik maar niet kan wennen aan deze minachting van de seizoenen blijf ik het hardnekkig 'krokusvakantie' noemen, omdat ik vind dat die naam de lading veel beter dekt. Laten we de aanduiding 'voorjaarsvakantie' maar reserveren voor de week (of weken, zoals dit jaar, als Hemelvaart en Pinksteren in dezelfde periode vallen) rond Koninginnedag, die nu 'meivakantie' heet, maar dit terzijde.
Pasen valt dit jaar vroeg en daarom heb ik afgelopen weekend een vrolijke krans geknutseld. Het resultaat ligt te pronken naast de nieuwe voordeur. Binnen hebben we ook een beetje versiering aangebracht, hoewel iets minder uitbundig. We hadden nog even het plan opgevat om alsnog een voorseizoensplek op de camping te reserveren, maar met de drukke zaterdagmiddagen vol hockeywedstrijden tot bijna eind mei in het verschiet hebben we daar toch maar vanaf gezien. Bovendien leek het mij nogal koud om eind maart al te gaan kamperen. Mijn vermoeden werd bevestigd door de weersverwachting voor het Paasweekeinde: met zo'n 5 graden overdag vind ik het op de camping niet echt aangenaam vertoeven. Beneden in de woonkamer op dit moment trouwens ook niet, omdat de vloerverwarming nog moet worden aangesloten. Vandaag is het precies zes weken geleden dat de basis voor de vloerverwarming werd gelegd, dus een dezer dagen worden wij van het relatieve kou lijden verlost en dat werd tijd ook! Daarmee komt meteen het definitieve einde van de verbouwing in zicht. Onze oorspronkelijke planning van twee weken blijkt iets te optimistisch te zijn geweest - het zijn heel wat meer weken geworden. Maar onder de streep telt natuurlijk vooral het resultaat en daar zijn we meer dan tevreden mee!

2 maart 2008

Cypress Lake, alligator time!
Gisteren, op de laatste dag van ons verblijf in Florida en voordat we ons voor de terugreis op het vliegveld moesten melden, zijn we in een airboat gaan varen op Cypress Lake, waar je dit soort jongens tussen het riet verscholen in het zonnetje kon zien liggen. Gelukkig wist gids Dale precies waar hij zijn boot naartoe moest sturen... Het was een prachtige dag voor zo'n tocht! Het lawaai van de boot werd voor de passagiers gedeeltelijk gesmoord door een stel oordoppen, maar vogels en krokodillen smeerden 'm meteen als ze ons van verre al hoorden aankomen. We zagen niet alleen verschillende soorten reigers en kraanvogels, maar ook gieren en we kregen zelfs nog een nest met alligators te zien - het krioelde er van de kleintjes en moeder was in geen velden of waterwegen te bekennen. Trouwens, midden in dit soort drassig landschap stonden gewoon koeien te grazen, soms tot aan hun oksels in het water. Uiteraard hebben we even gevraagd of zij ook wel eens ten prooi vielen aan hongerige krokodillen, maar onze gids wist te melden dat dat hoogst zelden voorkwam, vooral omdat alligators liever vis en kleine vogels eten (op dieet misschien?). Florida deed zijn naam als Sunshine state alle eer aan: waar we eerder afgelopen week soms hebben lopen rillen van de kou (korte broeken en mouwloze t-shirts zijn niet zo geschikt bij 11 graden celsius) was het gisteren met zo'n 24 graden heerlijk warm in de zon. Bij de aanlegsteiger van de airboats hebben we gezellig koffie gedronken op het terras van de bijbehorende camping (met reusachtige campers en privé-airboats) en de onvermijdelijke hotdogs en cheeseburgers met friet verorberd, hoewel niet iedereen de variëteit in de Amerikaanse keuken zo kon waarderen, vanwege de beperkte keuze tussen de smaken 'beef', 'chicken' of 'shrimp'. Verder waren we onder andere op Cocoa Beach, in St. Augustine en op Daytona Beach (waar de bike week 2008 nog niet was begonnen, tot groot verdriet van de motorfans in ons gezin), we hebben een dagje Kennedy Space Center gedaan, waar de voorbereidingen voor de lancering van de Endeavour op 12 maart a.s. in volle gang zijn (ter bescherming tegen verwachte stormen bleek de shuttle jammer genoeg helemaal ingepakt zoals op de foto te zien is). We gingen een dagje rondstruinen in Epcot, waar we interactief werden beziggehouden met grappige filmpjes in de wachtrij van een uur voor een attractie en we maakten er een educatief verantwoorde, maar gelikte voorstelling over energie mee, gepresenteerd door de bekende Amerikaanse tv-ster Ellen Degeneres. We aten er 's avonds Marrokaans compleet met live muziek en een buikdanseres en de vuurwerk- en lasershow boden ter afsluiting die dag een fantastisch schouwspel op het meer. Een deel van de familie wilde naar Sea World, waar de eerste orcashow niet doorging, omdat de belangrijkste orcadame geen zin had (we weten niet zeker of dat echt zo was, want bij de volgende show deed ze wel keurig alle indrukwekkende kunsten) en die dag ging een ander deel golfen en nog een ander deel van de familie huurde een Harley Davidson en ging daarmee toeren naar Daytona Beach. Die laatste twee zijn goed te herkennen: zij hebben de roodst verbrande neuzen van het hele stel. We aten regelmatig bij Applebee's, we kochten grappige t-shirts in Ron Jons surfshop in Cocoa Beach en zaten daarna onder het genot van een 'tuna fish salad' op de pier te genieten van het uitzicht over zee en van de pelikanen. We hebben op een avond midgetgolf gespeeld op een baan met ongelofelijk grappige holes, waarbij ik prompt de slappe lach kreeg - zulke fraai gebouwde banen hebben we hier in Nederland niet, dus in dat opzicht kunnen we nog wel wat leren van die Amerikanen. Kortom, de week is omgevlogen en we hebben er allemaal met volle teugen van genoten. Morgen 'back to business' maar eerst wil ik een lange nacht slaap inhalen.

22 februari 2008

Florida, here we come!
Zo ziet ons verblijf voor de komende week eruit. Hier gaan we met 15 familieleden, verdeeld over 4 appartementen, Orlando en omgeving onveilig maken. Als de weersverwachtingen kloppen, mogen we rekenen op temperaturen tussen de 22 en 28 graden! Gemiddeld schijnt de zon in Florida in februari zo'n 8 uur per dag en er zou gemiddeld slechts 5 dagen van die maand kans zijn op neerslag. Op de site van dit 'resort' (ik moet natuurlijk wel een beetje in stijl blijven, nietwaar) zag ik dat het op dit moment nog bewolkt is in Orlando en dat het regent, maar vanaf zondag staan er weer zonnetjes in de weersverwachting. Morgen zitten we grotendeels in het vliegtuig, dus laat die regen dan morgen maar vallen. Hier thuis zijn we begonnen aan de laatste voorbereidingen voor deze reis. Nee, niet alleen koffers pakken, paspoorten verzamelen, maar ook bedenken wat we allemaal willen gaan doen daar en hoe we onszelf tijdens de vlucht het beste kunnen bezighouden. Voor het zover is, moest ik eerst nog wat administratieve klussen klaren, back-up maken en facturen versturen. Zo dadelijk sluit ik het kantoor en dan begint het grote avontuur. Trouwe lezers weten dat ik ook vanuit de VS mijn best zal doen om jullie op de hoogte te houden. In het resort is een internetstation, dus de laptop gaat mee. Ik verheug me op een hernieuwde kennismaking met de Amerikaanse cultuur, op shoppen bij de WalMart (met oneindig lange rijen 'cereals' en melkverpakkingen van minstens 2 liter), op reusachtige porties eten en drinken (voor mij vooral water, aangezien ik griezel van cola en consorten), kortom, we gaan genieten daar in het land van uncle Tom! See y'all!

19 februari 2008

Laatste loodjes
Na drie roerige weken, die voorbij zijn gevlogen met stapels vertaalwerk en de nodige verbouwingsperikelen, kreeg ik vandaag eindelijk een telefoontje van het reisbureau: de tickets voor Florida lagen klaar. Ik heb er reuze zin in, want ik ben hard toe aan een beetje bijtanken. Deze maand zijn mijn ouders 50 jaar getrouwd en om dat te vieren gaan we met de hele familie een weekje flierefluiten in 'the Sunshine State' en wel 'in the old town of Kissimmee (zie foto hiernaast). Gezien de leeftijd van het bruidspaar zullen zij misschien niet aan alle uitstapjes kunnen meedoen, maar wat ons betreft hoeven er geen rustdagen in het programma te worden ingelast. Integendeel, ik vrees dat we tijd tekort komen als we alles willen gaan bekijken of bezoeken wat ons interessant lijkt. Vanwege alle veiligheidsvoorschriften mogen we ons al 3 uur voor vertrek melden op Schiphol, maar gelukkig vliegen we op een fatsoenlijk tijdstip!
Onze appartementen in Orlando liggen praktisch om de hoek bij de Disneyparken en Sea World - dus zijn we nu naarstig op zoek naar voordelige arrangementen om ook in alle concurrerende parken een paar uur te kunnen vertoeven. Met een uurtje rijden zijn we in Kennedy Space Center aan de kust en ook daar willen we graag een kijkje nemen. Speciaal voor de armlastige studenten in het gezelschap zullen we ook een 'factory outlet' in de planning opnemen, voor de broodnodige aanschaf van goedkope merkkleding. Een collega van Hans vertelde (als grapje, dachten we nog) dat je per volwassene twee keer 23 kilo ruimbagage mag meenemen aan boord en adviseerde ons dan ook om elk een lege koffer extra mee te nemen. Konden we met die lage dollarkoers lekker uitgebreid gaan shoppen! Even los van de vraag of je in Florida nu direct kleding in je eigen smaak zult vinden, daarvoor gaan we toch niet naar Amerika? Die collega komt er vaker, maar bleek ook nog gelijk te hebben. Op diverse websites over Florida worden verschillende van die outlets genoemd als een soort bezienswaardigheid, dus blijkbaar is het toch een 'must' om er in elk geval eentje van binnen te bekijken. Zal ik morgen dan toch maar een nieuwe (grotere) koffer gaan kopen?

25 januari 2008

Verbouwingsperikelen (2)
Vanmorgen stipt om half acht parkeerde een grote verhuiswagen met container voor onze huisdeur. Na een week inpakken in de avonduren hadden we gisteravond na middernacht eindelijk alles in dozen gepropt. Tot onze stomme verbazing hesen de verhuizers alle spullen in krap twee uurtjes tijd in de container. Ieder zo zijn vak! Eerst stonden we nog te giebelen over zo'n enorm ding voor die paar spullen, maar we merkten al gauw dat de verhuismannen dat goed hadden ingeschat. Ze waren nog niet vertrokken of de verwarmingsman stond voor de deur om het verwarmingselement in de convectorput af te koppelen. Kijk, dat is nog eens service. Er dreigde namelijk een kink in de kabel te komen omdat de plavuizenman een week later wilde beginnen dan wij hadden afgesproken - en de verwarmingsmannen moeten in diezelfde periode aan de slag met de vloerverwarming. Altijd interessant om te zien hoe collega's uit een andere branche omgaan met plotselinge wijzigingen in de planning en dan met name hoe flexibel ze die weten op te lossen. De verwarmingsjongens staan deze week met stip op 1, want dankzij hun voortvarende actie kan de oude vloer maandag toch worden gesloopt. Dinsdag wordt volgens aangepaste planning de vloerverwarming aangelegd - we verwachten een flinke hoeveelheid herrie vanwege de sleuven die moeten worden gefreesd. Als alles goed gaat, beginnen de plavuizenjongens woensdagochtend dan met het leggen van de nieuwe vloer. Vrijdag levert de keukenboer volgens de oorspronkelijke planning het materiaal voor de nieuwe keuken af, dus dan moet de vloer in de keuken in elk geval klaar zijn. Komend weekend verhuizen we naar de eerste etage om twee weken te kamperen in eigen huis. Verder mogen we onze oude keuken zelf afbreken en we willen meteen van de gelegenheid gebruikmaken om het plafond in de woonkamer te witten. Jammer genoeg zitten er maar twee dagen in een weekend. Wordt ongetwijfeld vervolgd...
Na een rommelige ochtend met veel heen-en-weer lopen, stofnesten verwijderen en handtekeningen zetten kon ik tussen de middag eindelijk weer achter mijn bureau kruipen. Met de nieuwe, grote radiator is het in mijn werkkamer heerlijk warm en nu ook een stuk behaaglijker dan in de huiskamer. Ik heb lekker zitten vertalen en ben weer zover bijgetankt dat ik straks vol goede moed aan de voorbereidingen van ons kampeeravontuur begin. De keuken moet nog verder uitgeruimd en boven moet een kamer worden ingericht als 'kitchenette'. De komende dagen gaan we experimenteren met magnetronmaaltijden. Smakelijke tips op dat gebied zijn dan ook van harte welkom!

22 januari 2008

Verbouwingsperikelen...
Eind deze week gaat de verbouwing dan eindelijk beginnen met ... de verhuizers! Zij komen vrijdagmorgen voorrijden met een container waarin de inboedel van de huiskamer en de keuken wordt opgeslagen. Voordat ze onze spullen kunnen meenemen aan ons de schone taak om alles in te pakken. In de gang ligt sinds afgelopen vrijdag een grote stapel verhuisdozen die in rap tempo slinkt. Zondagmiddag zijn we dapper begonnen en gelukkig hebben we maar één grote kast in de kamer, maar die zit dan ook propvol boeken, tijdschriften, spelletjes en andere prullaria. Onderin die kast staan bovendien de grootste pannen en schalen die we in de keuken nergens kwijt kunnen. We kijken dan ook met smart uit naar de nieuwe keuken, waarin we meer kastruimte hebben gepland. Deze enorme wandkast is intussen bijna leeg. Hier en daar liggen nog wat spulletjes op een verder lege plank te wachten tot een van ons besluit wat we ermee willen doen: opbergen of weggooien. Gistermiddag heb ik tussen alle vertaalopdrachten door nog drie dozen serviesgoed ingepakt, waarmee het ene dressoir ook leeg staat te wezen. Gisteravond begon ik aan de laden van mijn secretaire - daarin vond ik reisverslagen van onder andere 10 jaar geleden, toen ik voor het eerst in mijn uppie met twee koters van toen 7 en 4 naar Normandië vertrok om daar twee weken aan het strand door te brengen. We logeerden in een typisch Frans appartementje langs een golfbaan, tamelijk ver van het strand vandaan. Al lezend kwamen de beelden en herinneringen onmiddellijk bovendrijven. Het is uiteindelijk een heerlijke vakantie geworden, en als ik er nu op terugkijk ben ik nog steeds reuzetrots op het feit dat ik dat in mijn eentje voor elkaar heb gekregen! Uiteraard had ik de secretaire helemaal leeg willen maken, maar ja, als je zulk leuk leesvoer tegenkomt ... In een van de laden vond ik allerlei schrijfsels en tekeningen van mijn kinderen voor mijn verjaardag of een andere gelegenheid en verdwaalde foto's van een schoolreisje of een scoutingkamp. Pure nostalgie dus, maar zo schoot het inpakken natuurlijk niet erg op. Daarom ben ik halverwege maar gestopt - het was intussen bedtijd geworden. Naast al die verbouwingsperikelen gaat het werk uiteraard ook gewoon door. Zo heb ik vandaag de onderliggende administratie weer op orde gebracht om mijn BTW-aangifte en -afdracht over het vierde kwartaal 2007 te kunnen doen. Ook aan vertaalopdrachten heb ik geen gebrek. Nu maar hopen dat ik redelijk normaal kan doorwerken als de mannen vanaf maandag beneden gaan slopen en frezen ...

14 januari 2008

Puzzelen ....
Bij vertalingen ben ik met veel plezier soms aardig aan het puzzelen, maar ook met een flinke legpuzzel kun je me blij maken! In de kerstvakantie hebben we ons gewaagd aan een Jan van Haasteren - favoriet vanwege zijn ongelofelijk grappige tekeningen - van 2000 stukjes. Het onderwerp was voor ons meer dan toepasselijk: we hebben namelijk een reisje naar Florida in het vooruitzicht, dus zo'n vertrekhal met veel blauw (spijkerbroeken, uniformen, e-ticket-zuilen) in verschillende schakeringen sprak ons dit keer bijzonder aan. De puzzel paste maar net op de eetkamertafel, daarom zijn we na het gourmetten op 2e Kerstdag (met 7 man hebben we die tafel dan wel nodig) pas begonnen. Afgelopen jaren hebben we de moeilijkheidsgraad langzaam opgebouwd. We begonnen met 1000 stukjes, toen eentje van 1500 stukjes en het jaar daarop waagden we ons aan een puzzel die we vanuit het perspectief van een van de poppetjes in de puzzel zelf moesten leggen, ook zo'n 1000 stukjes als ik me goed herinner. Die laatste puzzel vergde meer dan alleen inzicht in vorm en kleur, maar ook daaraan raakten we 'verslaafd'. Dat gaat ongeveer zo: na het avondeten en het journaal met koffie staat de eerste op om een paar stukjes te leggen. In de loop van de avond komen andere gezinsleden helpen en aan het eind van de avond blijven manlief en ik vaak met zijn tweetjes over: nog even dit stukje, oh, en dat stukje hoort daar of hè, hè, heb ik eindelijk de voeten van dat figuurtje gevonden, enzovoorts. Voor we het goed en wel in de gaten hebben is het dan ver over twaalven, ruimschoots bedtijd dus. Gistermorgen heb ik samen met een van mijn zorgzonen de laatste 150 stukjes van deze puzzel gelegd en vanmorgen heb ik een groot vertaalproject ingeleverd, waarvoor ik ook nogal heb moeten puzzelen. De oorspronkelijke Engelse tekst was uit Australië afkomstig en ging over gedragsproblemen bij kinderen. Als beloning konden Australische ouders o.a. kiezen om 'Lucky Dips' te geven. Via de onvolprezen Google kom je dan al snel op de Lucky Dips website met plaatjes - om te ontdekken dat wij zulke dingen hier niet kennen. Dus moest ik zoeken naar iets vergelijkbaars. Nederlandse kinderen kun je meestal wel blij maken met een Kinderei, daar zitten namelijk vergelijkbaar minispeelgoed in de chocola verborgen. Sommige kinderen blijken verwoede verzamelaars te zijn van dat soort speelgoed en het zou me daarom niets verbazen als je imiddels via Marktplaats je verzameling kunt aanvullen of 'dubbele' kunt ruilen...
(klik op de foto om hem te vergroten)