2 oktober 2007

Techniek staat voor niets!
Moderne vertalers mogen dan over de nodige technische hulpmiddelen beschikken, maar dat is nog niets vergeleken bij de indrukwekkende opmars van techniek en technologie in moderne ziekenhuizen. Door omstandigheden was ik gistermiddag getuige van een prachtig staaltje inwendig onderzoek dat ik van begin tot eind via drie beeldschermen kon volgen. Het slachtoffer was mijn zoon en nee, ik vond het geen prettig gezicht dat er slangen in zijn lijf werden geduwd, maar ik moet eerlijk toegeven dat ik het onderzoek zelf bijzonder interessant vond! Zondagavond hadden we gezellig en heerlijk zitten dineren met onze familie. De entrecôte, die zoonlief en ik allebei aten, was mals en zacht en smaakte zalig. Helaas bleef bij hem een stuk steken in zijn keel of slokdarm. Na afloop van het diner zat het er nog steeds, dus meldden wij ons bij de huisartsenpost met weekenddienst. De dienstdoend huisarts stelde ons gerust: de luchtpijp en de stembanden lagen 'vrij' zichtbaar, dus als er al iets was blijven zitten, zat het lager. Het zou waarschijnlijk de volgende ochtend wel zijn doorgeschoven naar de maag. Niets bleek minder waar. We hebben het een tijdje aangekeken, maar zoonlief kon niets eten of drinken, dus gistermiddag zijn we naar onze eigen huisarts gegaan. Zij nam meteen contact op met de Maag-Lever-Darm-arts in het ziekenhuis en we mochten direct naar de scopie-afdeling komen. Daar stond een indrukwekkende hoeveelheid apparatuur klaar. De assistenten legden uit wat het endoscopie-onderzoek inhield: hij moest een slangetje met een camera inslikken. Het zou een vervelend gevoel geven, maar het zou geen pijn doen. Zo gezegd, zo gedaan en daar lag mijn arme kind op zijn zij met een soort mislukte fopspeen in zijn mond te rochelen en te kokhalzen. Op de schermen zagen we de binnenkant van zijn slokdarm, prachtig roze en met fraaie peristaltische bewegingen. In de verte doemde iets wittigs op: jawel, hoor, de boosdoener zat onderin de slokdarm vast, vlak voor de maagingang. De arts schoof ingenieus een dun draadje met aan het eind een soort netje door de dikkere slang met camera naar binnen en via de monitor manoevreerde hij net zolang totdat het netje om het stukje vlees zat. Op de monitor leek het een flink stuk, maar toen het er eenmaal uit kwam, viel het qua omvang eigenlijk wel mee. Helaas voor zoonlief moest de arts nog een keer kijken of hij wel alles had weggehaald. Overigens ontdekte hij en passant nog dat de slokdarm onderin een afwijkend patroon vertoonde. Om de oorzaak daarvan te kunnen onderzoeken, moest hij een paar 'hapjes' nemen. Opnieuw werd er een superdunne draad met ditmaal een 'happertje' aan het eind ingevoerd, waarmee minuscule stukjes weefsel werden weggenomen. Mijn zoon kromp iedere keer in elkaar, het was voor hem een uitermate onplezierig onderzoek. Maar toen hij eenmaal van de tafel kwam, overheerste toch de opluchting, omdat hij nu weer 'gewoon' kon slikken. Over twee weken horen we de uitslag van het onderzoek. Zoonlief weet nu in elk geval dat hij vooral zijn vlees kleiner moet snijden en er goed op moet kauwen. Hij ondergaat zo'n onderzoek liever niet nog een keer!

Geen opmerkingen: