25 oktober 2007

Het kaarsje is opgebrand...
Binnenkort gaan we dan toch een afspraak maken om onze trouwe viervoeter uit zijn lijden te verlossen. Na de operatie van begin september, waarbij zijn milt inclusief tumor ter grootte van een tennisbal werd verwijderd, knapte Dombo aanvankelijk aardig op. Tot er plotseling een vreemde bult op zijn achterpoot verscheen, die ook werd verwijderd. Na die ingreep hadden we al besloten dat Dombo niet meer geopereerd zou worden. Het waren weliswaar twee goedaardige tumoren, maar we vroegen ons toch af wanneer en waar de volgende zou ontstaan. Helaas hoefden we daar niet zo lang op te wachten, want sinds vorige week is een van zijn testikels enorm gegroeid, zo erg dat Dombo er gewoon last van heeft als hij wil gaan zitten of liggen. Afgelopen weekend kon hij ineens niet meer overeind komen, dus ook zijn mand niet uit. Met vereende krachten hebben we hem op zijn pootjes geholpen, maar toen wilde of kon hij haast niet meer gaan zitten. Ook daar hebben we hem dus bij moeten helpen. Zijn achterpoten voelden ineens ijskoud aan en hij lag vaak te rillen. We hebben de mand weggehaald en nu ligt hij op zijn kussen op de convectorput, zodat hij lekker warm blijft. Maandag met de dierenarts gebeld, dinsdag met Dombo naar de praktijk. Om de ergste pijn te verzachten krijgt hij nu turbopijnstillers. Ze doen hun werk, maar echt opknappen doet Dombo niet. Gelukkig kan hij wel weer liggen en hoeft hij niet alsmaar te blijven staan. Toch gaat het nu sterk bergafwaarts, hij laat zijn staart voortdurend hangen en kijkt bij tijd en wijle bijzonder melancholiek, behalve als hij ons enthousiast begroet (als hij ons al hoort binnenkomen). Binnen vijf minuten is hij alweer op zijn kleed geploft - dan is zijn energie blijkbaar op. Hij komt zijn kluif nog wel laten zien, maar er lekker op liggen kauwen doet hij niet meer. Buiten doet hij zijn behoefte, maar ook dan is hij snel moe. We hebben allemaal het gevoel dat zijn kaarsje nu snel opbrandt en we willen niet dat hij veel/meer pijn gaat lijden. De dierenarts heeft me in die zin gerustgesteld dat het een lastige beslissing blijft, omdat je nooit zeker weet wanneer het goede moment is gekomen. Dombo's kwalen verlopen in een grillig patroon: de ene dag voelt hij zich duidelijk beter dan de andere dag. Daardoor ga je op goede dagen toch weer twijfelen. Maar uiteindelijk zien wij ook wel dat hij steeds een eindje verder achteruit gaat. Ik vind het in elk geval een zware beslissing, hoewel ik niet geloof dat we Dombo er plezier mee doen om deze situatie veel langer te laten duren. Hij begrijpt immers niet wat er met hem aan de hand is en beter wordt hij niet meer. We zullen hem allemaal vreselijk missen, maar bewaren de beste herinneringen aan een bijzonder fijne tijd met hem.

1 opmerking:

Claire zei

Het is moeilijk om je hond zo te zien verouderen. Hij begrijpt niets, weet niets, voelt zich alleen steeds minder, zwakker, pijnlijker. Jij herinnert je hoe hij gisteren was, vorige maand, vorig jaar, toen hij jong en gezond was.
Jij moet beslissen en afscheid nemen. Een moeilijk proces.
Sterkte ermee,
Claire