25 oktober 2007

Het kaarsje is opgebrand...
Binnenkort gaan we dan toch een afspraak maken om onze trouwe viervoeter uit zijn lijden te verlossen. Na de operatie van begin september, waarbij zijn milt inclusief tumor ter grootte van een tennisbal werd verwijderd, knapte Dombo aanvankelijk aardig op. Tot er plotseling een vreemde bult op zijn achterpoot verscheen, die ook werd verwijderd. Na die ingreep hadden we al besloten dat Dombo niet meer geopereerd zou worden. Het waren weliswaar twee goedaardige tumoren, maar we vroegen ons toch af wanneer en waar de volgende zou ontstaan. Helaas hoefden we daar niet zo lang op te wachten, want sinds vorige week is een van zijn testikels enorm gegroeid, zo erg dat Dombo er gewoon last van heeft als hij wil gaan zitten of liggen. Afgelopen weekend kon hij ineens niet meer overeind komen, dus ook zijn mand niet uit. Met vereende krachten hebben we hem op zijn pootjes geholpen, maar toen wilde of kon hij haast niet meer gaan zitten. Ook daar hebben we hem dus bij moeten helpen. Zijn achterpoten voelden ineens ijskoud aan en hij lag vaak te rillen. We hebben de mand weggehaald en nu ligt hij op zijn kussen op de convectorput, zodat hij lekker warm blijft. Maandag met de dierenarts gebeld, dinsdag met Dombo naar de praktijk. Om de ergste pijn te verzachten krijgt hij nu turbopijnstillers. Ze doen hun werk, maar echt opknappen doet Dombo niet. Gelukkig kan hij wel weer liggen en hoeft hij niet alsmaar te blijven staan. Toch gaat het nu sterk bergafwaarts, hij laat zijn staart voortdurend hangen en kijkt bij tijd en wijle bijzonder melancholiek, behalve als hij ons enthousiast begroet (als hij ons al hoort binnenkomen). Binnen vijf minuten is hij alweer op zijn kleed geploft - dan is zijn energie blijkbaar op. Hij komt zijn kluif nog wel laten zien, maar er lekker op liggen kauwen doet hij niet meer. Buiten doet hij zijn behoefte, maar ook dan is hij snel moe. We hebben allemaal het gevoel dat zijn kaarsje nu snel opbrandt en we willen niet dat hij veel/meer pijn gaat lijden. De dierenarts heeft me in die zin gerustgesteld dat het een lastige beslissing blijft, omdat je nooit zeker weet wanneer het goede moment is gekomen. Dombo's kwalen verlopen in een grillig patroon: de ene dag voelt hij zich duidelijk beter dan de andere dag. Daardoor ga je op goede dagen toch weer twijfelen. Maar uiteindelijk zien wij ook wel dat hij steeds een eindje verder achteruit gaat. Ik vind het in elk geval een zware beslissing, hoewel ik niet geloof dat we Dombo er plezier mee doen om deze situatie veel langer te laten duren. Hij begrijpt immers niet wat er met hem aan de hand is en beter wordt hij niet meer. We zullen hem allemaal vreselijk missen, maar bewaren de beste herinneringen aan een bijzonder fijne tijd met hem.

14 oktober 2007

Kinderboekenweek
Zelf lees ik al sinds letters geen geheimen meer voor mij hebben - graag en veel. In mijn jeugd mocht ik niet vaker dan twee keer per week naar de openbare bibliotheek om boeken te ruilen (kennelijk lag het gevaar van een leesverslaving op de loer....). Telkens nam ik de maximaal toegestane hoeveelheid van vier leesboeken mee naar huis en soms ook nog interessante studieboeken. Maar ja, wij hadden thuis geen televisie en computers bestonden nog niet. Kinderboekenweek gelukkig wel en van mijn ouders mochten wij in die week altijd een boek uitkiezen. Ik koester dan ook warme herinneringen aan het rondneuzen in een boekwinkel, het eindeloos kwijlen bij de fraaie kaften en illustraties, de geur van een nieuw, opengeslagen boek en aan de twijfel bij het kiezen. Ik kan me niet herinneren of er toen ook al thema's aan de kinderboekenweek waren verbonden, maar het thema van 2007, Sub Rosa, sprak me bijzonder aan. De liefde voor boekwinkels is gebleven en zo liep ik gisteren maar al te graag bij Broese in Utrecht naar binnen, zoekend in de kasten naar een lekker leesboek voor mijn kinderen, want die traditie van thuis geef ik met alle plezier door aan mijn eigen kroost. Geheimzinnig, spannend en met veel fantasie geschreven - precies het soort boeken dat ze graag lezen. Zulke fantasyspellen doen ze ook graag op de computer, maar daarover een andere keer meer. Op verzoek van mijn dochter ging ik op zoek naar deel twee van de serie De clan van de Wolvin en voor mijn zoon vond ik deel twee van de serie over Artemis Fowler, De Russische connectie. Het bleek een schot in de roos, voor allebei! Voor mezelf kies ik dit jaar geen Nederlands kinderboek uit, maar een Duits: Tintentod van Cornelia Funke, het laatste deel van de serie die begon met Tintenherz en Tintenblut. Hoofdpersoon van deze serie is Meggie, een meisje dat van haar vader wil leren hoe ze zelf in een verhaal kan stappen. Deze boeken vertellen niet alleen een tamelijk mysterieus verhaal, maar ze zijn ook nog eens bijzonder spannend geschreven. Funke vertelt zo meeslepend dat je haar boeken in een ruk uitleest. Qua thema passen ze perfect bij de kinderboekenweek hier in Nederland, alleen moet ik het boek nog even in Duitsland bestellen...
Grappig vond ik dat dit jaar wel dat het thema een Latijnse uitdrukking was: Sub Rosa betekent letterlijk "onder de roos" en wordt blijkbaar al sinds de 16e eeuw gebruikt in de betekenis van "in het geheim". Het klink in elk geval lekker spannend!

4 oktober 2007

Hoera, dierendag
We kunnen er niet langer omheen: de herfst is ingetreden! 's Morgens hangen mistnevels over het weiland totdat het zonnetje ze doet verdampen. Elke dag kleuren de bladeren van de bomen iets geler of roder en bij een steviger briesje waaien ze spontaan op de grond. Vorige week vond ik de eerste wilde kastanjes al en dagelijks kan ik mevrouw of meneer kruisspin volgen die een web heeft gespannen voor ons keukenraam. Dit is slechts een van de vele kruisspinnen (zie foto) die we in deze periode overal rond het huis zien in een soms ingenieus geplaatst web. Ik vind het fascinerende dieren, die kruisspinnen, vandaar dat ik op dierendag even aandacht aan hen besteed. Een ander dier dat aandacht verdient is onze trouwe viervoeter Dombo, die opnieuw met een stel hechtingen rondloopt en dit keer is voorzien van een doorzichtig soort lampenkap om te zorgen dat hij de wond met rust laat. Twee weken geleden ontstond er een vreemde verdikking op Dombo's achterpoot waar hij steeds aan zat te bijten, dus uit voorzorg heeft de dierenarts de bult weggesneden. Uiteraard moest de wond worden gehecht, maar het is nu ook weer niet de bedoeling dat Dombo zelf de draadjes wegwerkt. Die lampenkap om zijn nek is wel een beetje sneu, vooral op dierendag, want hij stoot voortdurend overal tegenaan in de kamer en lekker kauwen op zijn kluif is er ook niet bij, want de kluif schuift steeds weg. Frustrerend, hoor, voor zo'n oud hondje. Gelukkig zijn we regelmatig bij hem in de kamer en mag de kap af. Dat is wel zo'n beetje de grootste verwennerij voor hem vandaag!

2 oktober 2007

Techniek staat voor niets!
Moderne vertalers mogen dan over de nodige technische hulpmiddelen beschikken, maar dat is nog niets vergeleken bij de indrukwekkende opmars van techniek en technologie in moderne ziekenhuizen. Door omstandigheden was ik gistermiddag getuige van een prachtig staaltje inwendig onderzoek dat ik van begin tot eind via drie beeldschermen kon volgen. Het slachtoffer was mijn zoon en nee, ik vond het geen prettig gezicht dat er slangen in zijn lijf werden geduwd, maar ik moet eerlijk toegeven dat ik het onderzoek zelf bijzonder interessant vond! Zondagavond hadden we gezellig en heerlijk zitten dineren met onze familie. De entrecôte, die zoonlief en ik allebei aten, was mals en zacht en smaakte zalig. Helaas bleef bij hem een stuk steken in zijn keel of slokdarm. Na afloop van het diner zat het er nog steeds, dus meldden wij ons bij de huisartsenpost met weekenddienst. De dienstdoend huisarts stelde ons gerust: de luchtpijp en de stembanden lagen 'vrij' zichtbaar, dus als er al iets was blijven zitten, zat het lager. Het zou waarschijnlijk de volgende ochtend wel zijn doorgeschoven naar de maag. Niets bleek minder waar. We hebben het een tijdje aangekeken, maar zoonlief kon niets eten of drinken, dus gistermiddag zijn we naar onze eigen huisarts gegaan. Zij nam meteen contact op met de Maag-Lever-Darm-arts in het ziekenhuis en we mochten direct naar de scopie-afdeling komen. Daar stond een indrukwekkende hoeveelheid apparatuur klaar. De assistenten legden uit wat het endoscopie-onderzoek inhield: hij moest een slangetje met een camera inslikken. Het zou een vervelend gevoel geven, maar het zou geen pijn doen. Zo gezegd, zo gedaan en daar lag mijn arme kind op zijn zij met een soort mislukte fopspeen in zijn mond te rochelen en te kokhalzen. Op de schermen zagen we de binnenkant van zijn slokdarm, prachtig roze en met fraaie peristaltische bewegingen. In de verte doemde iets wittigs op: jawel, hoor, de boosdoener zat onderin de slokdarm vast, vlak voor de maagingang. De arts schoof ingenieus een dun draadje met aan het eind een soort netje door de dikkere slang met camera naar binnen en via de monitor manoevreerde hij net zolang totdat het netje om het stukje vlees zat. Op de monitor leek het een flink stuk, maar toen het er eenmaal uit kwam, viel het qua omvang eigenlijk wel mee. Helaas voor zoonlief moest de arts nog een keer kijken of hij wel alles had weggehaald. Overigens ontdekte hij en passant nog dat de slokdarm onderin een afwijkend patroon vertoonde. Om de oorzaak daarvan te kunnen onderzoeken, moest hij een paar 'hapjes' nemen. Opnieuw werd er een superdunne draad met ditmaal een 'happertje' aan het eind ingevoerd, waarmee minuscule stukjes weefsel werden weggenomen. Mijn zoon kromp iedere keer in elkaar, het was voor hem een uitermate onplezierig onderzoek. Maar toen hij eenmaal van de tafel kwam, overheerste toch de opluchting, omdat hij nu weer 'gewoon' kon slikken. Over twee weken horen we de uitslag van het onderzoek. Zoonlief weet nu in elk geval dat hij vooral zijn vlees kleiner moet snijden en er goed op moet kauwen. Hij ondergaat zo'n onderzoek liever niet nog een keer!