31 augustus 2007

Revaliderende viervoeter
Gistermiddag is Dombo door onze dierenarts geopereerd aan een milttumor. Zijn milt is compleet met de volledig ingekapselde tumor (bijna zo groot als een tennisbal!) verwijderd en wordt nu opgestuurd voor weefselonderzoek. We willen toch graag weten of het een goed- of kwaadaardige tumor is. Met de patiënt gaat het intussen langzaam maar zeker iets beter. Hij zit weer rechtop in zijn mand en de eerste slokken waterige melk heeft hij intussen ook al opgeslobberd. Om hem tot eten aan te sporen heb ik hem vanmorgen eerst een plakje gebraden gehakt gevoerd - in kleine stukjes gescheurd, want een heel plakje ineens wilde hij niet - en vanmiddag een plakje rookvlees, in iets grotere stukjes. Vervolgens deed ik een paar brokjes voer op mijn hand, maar daar draaide meneer zijn snoet voor opzij. Heel begrijpelijk, luxe vleeswaren zijn natuurlijk een stuk lekkerder. Hoewel hij nog wat wankel op de pootjes staat, lukt het hem ook om een plas te doen in de tuin, keurig zoals het hoort voor een reu: met opgeheven achterpoot! Echt ver kan hij natuurlijk nog niet lopen ... de regen wast dit tijdelijke hondentoilet wel weer schoon. Zijn buik was al eerder gedeeltelijk geschoren voor het echo-onderzoek waarop de gewraakte tumor duidelijk te zien bleek, maar de dierenarts ging voor de operatie nog een stukje verder met de tondeuse. Dombo zijn buik ziet er nu roze gespikkeld uit met hier en daar nog een spetter jodium langs een flinke ritssluiting in de lengterichting. Of hij veel pijn heeft, weten we eigenlijk niet. De dierenarts vertelde wel dat Dombo's ademhaling tijdens de operatie (onder volledige narcose) ineens erg onregelmatig werd als de milt werd aangeraakt ... wat een last moet hij er dan van hebben gehad toen dat ding nog in zijn buik zat! Zoals een echte terriër betaamt, heeft hij daar niet veel van laten merken. Nu is hij dat rotding in ieder geval kwijt en ondanks de bloedarmoede, waardoor hij erg verzwakt is, blijven wij toch maar optimistisch. Zijn revalidatie zal wat langer duren en al wordt hij nooit meer helemaal de oude, toch zal hij deze operatie wel te boven komen. Met die luxe hapjes is het binnenkort trouwens wel afgelopen. We zullen hem nog een beetje verwennen en hem voorlopig weer even blikvoer laten eten, in de hoop dat hij daarvan wat sneller opknapt. Over tien dagen mogen de hechtingen uit zijn buik en tot die tijd loopt hij met een charmante blauwe krans om zijn nek rond. Hoewel dat ding hem best in de weg zit, is het gelukkig niet zo'n onding als de plastic kraag die hij bij zijn vorige operatie (teenamputatie) kreeg. Hij ziet er zo iets minder zielig uit ....

Geen opmerkingen: