31 augustus 2007

Revaliderende viervoeter
Gistermiddag is Dombo door onze dierenarts geopereerd aan een milttumor. Zijn milt is compleet met de volledig ingekapselde tumor (bijna zo groot als een tennisbal!) verwijderd en wordt nu opgestuurd voor weefselonderzoek. We willen toch graag weten of het een goed- of kwaadaardige tumor is. Met de patiënt gaat het intussen langzaam maar zeker iets beter. Hij zit weer rechtop in zijn mand en de eerste slokken waterige melk heeft hij intussen ook al opgeslobberd. Om hem tot eten aan te sporen heb ik hem vanmorgen eerst een plakje gebraden gehakt gevoerd - in kleine stukjes gescheurd, want een heel plakje ineens wilde hij niet - en vanmiddag een plakje rookvlees, in iets grotere stukjes. Vervolgens deed ik een paar brokjes voer op mijn hand, maar daar draaide meneer zijn snoet voor opzij. Heel begrijpelijk, luxe vleeswaren zijn natuurlijk een stuk lekkerder. Hoewel hij nog wat wankel op de pootjes staat, lukt het hem ook om een plas te doen in de tuin, keurig zoals het hoort voor een reu: met opgeheven achterpoot! Echt ver kan hij natuurlijk nog niet lopen ... de regen wast dit tijdelijke hondentoilet wel weer schoon. Zijn buik was al eerder gedeeltelijk geschoren voor het echo-onderzoek waarop de gewraakte tumor duidelijk te zien bleek, maar de dierenarts ging voor de operatie nog een stukje verder met de tondeuse. Dombo zijn buik ziet er nu roze gespikkeld uit met hier en daar nog een spetter jodium langs een flinke ritssluiting in de lengterichting. Of hij veel pijn heeft, weten we eigenlijk niet. De dierenarts vertelde wel dat Dombo's ademhaling tijdens de operatie (onder volledige narcose) ineens erg onregelmatig werd als de milt werd aangeraakt ... wat een last moet hij er dan van hebben gehad toen dat ding nog in zijn buik zat! Zoals een echte terriër betaamt, heeft hij daar niet veel van laten merken. Nu is hij dat rotding in ieder geval kwijt en ondanks de bloedarmoede, waardoor hij erg verzwakt is, blijven wij toch maar optimistisch. Zijn revalidatie zal wat langer duren en al wordt hij nooit meer helemaal de oude, toch zal hij deze operatie wel te boven komen. Met die luxe hapjes is het binnenkort trouwens wel afgelopen. We zullen hem nog een beetje verwennen en hem voorlopig weer even blikvoer laten eten, in de hoop dat hij daarvan wat sneller opknapt. Over tien dagen mogen de hechtingen uit zijn buik en tot die tijd loopt hij met een charmante blauwe krans om zijn nek rond. Hoewel dat ding hem best in de weg zit, is het gelukkig niet zo'n onding als de plastic kraag die hij bij zijn vorige operatie (teenamputatie) kreeg. Hij ziet er zo iets minder zielig uit ....

24 augustus 2007

Souvenir de France
Elke zichzelf respecterende toerist herkent het vast, die haast onuitroeibare behoefte om een aardigheidje als souvenir van het vakantieadres mee naar huis te nemen. Wij vormen in dat opzicht geen uitzondering, maar besloten wel om dit jaar om eens iets geks te doen. Dat kwam zo: om vanaf de camping bij het strand te komen moesten we een aardig eindje rijden. Bij de laatste rotonde voor Biscarrosse-Plage stonden ze gezellig met zijn allen op een hoekje bij de plaatselijke souvenirwinkel: rode en gele molentjes met houten wiekjes die bij elk zuchtje wind aanstekelijk om hun as tolden. We vonden het zo'n vrolijk gezicht dat we uiteindelijk zijn gezwicht. Dit keer dus geen flessen wijn, Franse mosterd, koekjes of vrolijk gekleurd aardewerk, nee, we namen een van die leuke gele molentjes mee. De dame in de winkel vond het reuze grappig dat een Hollands stel in Frankrijk een molen kocht. Die hadden we immers meer dan genoeg in Holland? Ja, dat klopt en die wil ik ook beslist niet in de tuin. Dan liever een Franse! Zoals jullie kunnen zien, staat het ding hier in de voortuin zijn best te doen - af en toe waait het zo hard dat de wieken ervan af dreigen te vliegen. De potplanten hadden de droge, hete zomerweken in Nederland (?) niet overleefd, dus hebben we meteen even voor verse aanvoer gezorgd, geheel in stijl in herfstkleurtjes. Zo vloog de eerste volledige werkweek voorbij, met af een toe een bezoekje aan de dierenarts als onwelkome afwisseling. Het gaat met Dombo namelijk nog niet echt beter, hoewel, gelukkig ook niet veel slechter. Qua werk was het wel een bijzonder interessante week: ik ging stoeien met een nieuw onderdeel van mijn vertaalprogramma en vond het gepuzzel erg leuk, ik kreeg de toegezegde jaarverslagen als vanouds met dezelfde vertrouwde vertraging aangeleverd en ik ontving bericht dat mijn proefvertaling voor een uitgeverij goed was beoordeeld, dus ik mag aan mijn eerste grote opdracht beginnen! Kortom, koud een week na mijn vakantie zit ik alweer volop in het werk en geniet met dit fraaie zomerweer vooral van mijn lunchpauze, als ik een rondje Haarzuilens ga fietsen. Aan de tuin ben ik nog niet toegekomen, daarom hoop ik dat het een zonnig, warm weekend wordt!

14 augustus 2007

Fini les vacances...
Na drie weken van ontspannen, Frans eten en drinken, genieten van de ruige kust in Bretagne, spelen in de fenomenale golven aan de Atlantische kust bij Biscarrosse en van een lekker lui, rommelig leventje op de camping zijn we, vooral geestelijk, heerlijk uitgerust teruggekomen. Op de valreep kregen we afgelopen vrijdag nog wel een akelig telefoontje van het pension waar onze trouwe viervoeter Dombo logeerde: hij was plotseling erg ziek geworden en even leek het erop dat we hem misschien niet eens meer levend zouden terugzien. We waren allemaal nogal aangeslagen door dat bericht en zijn als een speer gaan inpakken en terugrijden. Gisterochtend hebben we hem opgehaald - hij ging zoals altijd uit zijn dak van blijheid toen hij ons zag! De medicijnen die hij krijgt voor de ontsteking in zijn lichaam zijn goed aangeslagen en ook al is hij behoorlijk mager en nogal zwak, hij eet gelukkig wel weer bijna normaal en sinds vandaag ligt hij, als vanouds, lekker te knorren (en te snurken!) onder mijn bureau. Eind goed, al goed, hopen we, ook al laat ik hem voor de zekerheid volgende week nog een keer goed onderzoeken door onze eigen dierenarts. We hebben ons eens te meer gerealiseerd dat we hem nog lang niet willen missen!

7 augustus 2007

Vive les vacances! Etape suivante
Na de tropische temperaturen van de afgelopen dagen stak er zondagavond vanaf zee een frisse bries op. Geheel volgens de voorspelling viel de eerste regen ‘s nachts aarzelend en zachtjes tikkend op het caravandak, maar allengs ging het staccato en harder spetteren. Natte voeten dus de volgende ochtend, maar na een paar uur wisselvallig weer met veel buien doemden er in de verte alweer lichtere plekken op in het wolkendek. Niet alleen de regen, ook de opklaringen komen immers uit het westen. Gelukkig wist de temperatuur zich aardig te handhaven. Op de camping zorgt dit weer voor een volstrekt ander leefpatroon. Mensen blijven langer in bed liggen, gaan later naar de winkel voor hun krantje met croissantje en in de toiletgebouwen vind je zomaar ineens een vrije (schone) douche. Nederlandse en Engelse kampeerders blijken uitstekend voorbereid op minder fraai weer, banjeren op laarzen rond en gebruiken hun paraplu. Zo niet onze Zuid-Europeaanse medekampeerders. Onze Spaanse achterbuurtjes bijvoorbeeld bivakkeerden in hun caravan zonder voortent, ongetwijfeld omdat ze erop rekenden dat ze lekker buiten konden ontbijten, maar dat wordt dan ineens een hele uitdaging als het water met bakken uit de hemel komt. Intussen zijn ze trouwens alweer vertrokken, dus waarschijnlijk waren ze op doorreis, hopelijk voor hen naar het zuiden, naar de zon. Dit lagedrukgebied trekt namelijk door naar het noorden, als de weermannen het hier bij het rechte eind hebben.
De campingleiding had de bui blijkbaar ook al zien hangen, want het bord met de weersverwachting was gisteravond nog steeds niet aangepast. Zo houd je je gasten in de waan van een zonnige dag met zomerse temperaturen. Tja, je moet als campingbaas toch wat om je omzet veilig te stellen … in de toeristenbranche hier heerst groot pessimisme over het seizoen 2007, vanwege de volledig verregende maand juli. Veel vakantiegangers zijn weggebleven of eerder vertrokken, zo las ik vorige week al in een artikel in de regionale krant, de Sud-Ouest. Franse campinghouders hebben hun hoop dan ook gevestigd op een lange, hete maar vooral droge augustusmaand, om dit jaar nog een beetje winst te kunnen draaien. En passant kregen wij Nederlanders in dat artikel nog een flinke veeg uit de pan, omdat we het dit jaar hadden gewaagd pas na 15 juli aan te komen, in tegenstelling tot vorige jaren. Hoe durven we? Toch vond ik die kritiek een beetje vergezocht. We hebben in Nederland immers al heel lang deze vakantiespreiding, dus daaraan zouden ze in Frankrijk onderhand wel gewend moeten zijn. Het wassende water van vorige maand heeft kennelijk gezorgd voor een nogal vertroebelde kijk op de zaak. Gelukkig stond er gisteren een positief verhaal in diezelfde krant over een camping in Montfort (Dordogne), die door de lezers van de Kampeer- en Caravankampioen was uitgeroepen tot beste camping van Frankrijk in 2007! Toch leuk om te lezen dat die onderscheiding een forse stijging van het aantal Nederlandse gasten had opgeleverd. Kijk, zo helpen we die Fransen hier de zomer wel door!
PS: een goede camping weet zich, ook in la douce France, te onderscheiden! Dankzij de wifi-verbinding kunnen er weer plaatjes bij mijn blogje ...

2 augustus 2007

Hoe overleef ik een Franse camping?
Vanmorgen werden we gewekt door kwetterende mussen die op het dak van onze caravan ijverig heen en weer hipten. Het duurde niet lang of onze Franse gevleugelde vriendjes staken hun nieuwsgierige koppies door het dakluik en kropen daarna zelfs helemaal naar binnen. Gelukkig lieten ze geen sporen na.
Rond 9 uur ’s morgens komt de camping langzaam tot leven. Sportieve medekampeerders zijn dan alweer op de terugweg van hun rondje hardlopen of –fietsen, maar wij steken net enigszins slaperig ons hoofd buiten de tent. We willen namelijk eerst graag zelf vaststellen of de Franse weersverwachting klopt (meestal gelukkig wel – we hebben heerlijk zomerweer hier). Trouwens, je moet ook weer niet te vroeg willen opstaan, want dan zijn de dames met de rode t-shirts van de “Entretien” nog bezig met het schoonmaken van de toiletgebouwen. Ze sluiten zowel toiletten als douchehokjes af en zijn niet van zins hun werk te onderbreken dan wel te bespoedigen voor hoge nood, al is de rij wachtenden nog zo lang. Over smaak valt te twisten en de ene neus is gevoeliger dan de andere, dus zal ik niet uitweiden over de inrichting van de wc-hokjes. Als we ons willen wassen, kunnen we in “ons” toiletblok terecht in douchehokjes gecombineerd met een wasbak. Losse wasbakhokjes zijn er helaas niet. Wel twee aparte douches, zonder wasbak of plankjes om je toiletspulletjes op te zetten, maar met een haakje voor kleding. Echte kampeerders zitten daar niet mee, maar gasten die het luxer gewend zijn, slaan die hokjes over. Grappig genoeg komt juist uit die douches een heerlijk warme straal, terwijl de rest eerder lauw water produceert.
Campinggasten worden bij aankomst naar hun plek begeleid door heren in groene t-shirts, de “Placeurs”, die rijden in kekke karretjes op elektriciteit. Deze mannen crossen er maar al te graag in rond en kachelen regelmatig met hoge snelheid bij onze staanplaats de bocht om. We zitten op een ruime hoekplaats op het kruispunt van drie weggetjes. Het mag een wonder heten dat er nog geen ongelukken zijn gebeurd, want er rijden hier voortdurend kleine en grote kinderen voorbij op stepjes (al dan niet elektrisch), fietsjes of trapauto’s, skates, skateboards enzovoorts. Sowieso wordt er veel gefietst op deze camping en met de grote aantallen Engelse gasten gaat dat niet altijd even verkeersveilig (rechts houden blijft lastig, ook als je het verschil tussen links en rechts wel geacht wordt te kennen). Van alle gasten wordt verlangd dat ze meewerken aan het gescheiden inzamelen van afval. Er staan grote containers voor allerlei soorten plastic flessen die worden gerecycled en aparte containers voor gewoon glas. Jammer genoeg staat dit sympathieke milieubeleid haaks op het muzikale geweld van het animatieprogramma – voor ons gevoel toch een vorm van milieuverontreiniging. Iedere avond klinkt “Hey baby, baby, I wanna knohohohohow” op volle sterkte uit de luidsprekers – we raken van slag als het een keertje stil blijft.
Geen twijfel mogelijk: we overleven deze Franse camping met gemak! Son nom? Domaine de la Rive**** bij Biscarrosse.