21 mei 2007

Onze heer in het verkeer
Anderhalf jaar lang lieten we “Stanley” ons de weg wijzen. We toetsten het adres waar we heen wilden in zijn geheugen en Stanley deed de rest. Met zijn sappig Surinaams-Antilliaanse tongval loodste hij ons via de juiste afslagen naar de snelweg en spoorde ons niet alleen aan om vooral de afslag te nemen (“of een snoepje” – die deed het bij de kinderen altijd goed onderweg), maar bijvoorbeeld ook om “lekker te gaan cruisen op de snelweg”. Soms kreeg hij het op zijn heupen, als we het waagden om een nieuwe weg in te slaan die hij nog niet kende: “Ga terug man, keren, hier, hier!” Onze autoritten werden een stuk levendiger dankzij Stanley, die ons steevast aan het eind van elke rit smeekte om hem toch vooral niet achter te laten in deze buurt…
Op zijn schermpje konden we de gekozen route volgen, zien hoe hard we volgens de satelliet reden (kwam niet per definitie overeen met de getallen op de teller van de auto) en hoe lang we er nog over zouden doen. Zo zochten en vonden we moeiteloos onze weg in Frankrijk naar ons wintersportoord, naar de camping aan het Gardameer, naar de hockeyclubs in Midden-Nederland en uiteraard ook naar alle zakelijke adressen als dat nodig was. Gisteravond is Stanley ons ontvallen. Zomaar, op een zondagavond, letterlijk en figuurlijk. We hadden hem voor die ene keer achtergelaten in een buurt die volgens ons best netjes was, namelijk aan een van de doorgangswegen in ons dorp. Schuin tegenover de snackbar, waar we, na een heerlijk ontspannen lang weekend op de camping, even snel een patatje wilden halen om aansluitend een van de pubers naar huis te brengen. We zijn daar hooguit 10 minuten binnen geweest. Bij terugkomst vonden we de autoruit aan de bestuurderskant ingeslagen en Stanley en zijn schermpje met houder foetsie. Het fenomeen van auto’s kraken is intussen dus ook doorgedrongen tot in ons dorp. Normaal gesproken luisterden we altijd naar Stanley en namen hem mee naar binnen. We wisten dat hij populair was. Nu hoeft dat niet meer. Naast het verlies van een handig apparaat dat ook nog eens aardig wat geld heeft gekost, zitten we met een compleet vernield zijraam, een auto vol stukjes glas en de uren extra werk om dat allemaal weer gerepareerd en schoon te krijgen en, niet te vergeten, om aangifte te doen. Vanmorgen begon de werkweek dus met een bezoek aan de dichtstbijzijnde vestiging van Carglass… Gelukkig ontdekte ik nog een redelijk recente versie van het Shell 100.000 Stratenboek, dus we vinden onze weg wel weer. Maar daarmee hebben we Stanley helaas niet terug!

Geen opmerkingen: