2 mei 2007

Mannen in de overgang?
Soms is een verrassingsuitje snel geregeld: zo heb ik afgelopen weekend mijn levensgezel naar de binnenstad van Utrecht ontvoerd, in het aangename gezelschap van een stel vrienden. Vanwege het uitgelezen fraaie lenteweer kozen we voor een dinertje langs de Oude Gracht en we hadden geluk: net toen we arriveerden en vroegen om een tafeltje voor vier kwam er eentje vrij! We hebben heerlijk gegeten bij Mej. Jansen, zoals dit tentje heet, en genoten van het zwoele, bijna zomerweer. Onze volgende bestemming was de bioscoop. De mannen wisten van niets, maar wij vrouwen wel: Wild Hogs zouden we gaan bekijken – vier mannen in een midlife-crisis op de motor op zoek naar de vrijheid, weg van alle verantwoordelijkheden. Wij hadden er een stukje van gezien als voorfilm en verheugden ons bij de voorbereidingen van dit uitje al op de reacties. Zelden heb ik de afgelopen jaren zo gelachen als bij deze film! De vier acteurs zetten op zeer geloofwaardige wijze vier mannen in de overgang neer, compleet met hun (schijn)zekerheden en kwetsbaarheden. De een (Tim Allen), een tandarts met een buikje in wording had een overbezorgde echtgenote die hem alleen maar kale sla liet eten zodat hij op gewicht bleef terwijl ze zelf, tijdens dezelfde maaltijd, met de kinderen zat te smullen van aardappels met vette jus. De ander was een stoere vent (John Travolta) die het in de ogen van zijn vrienden helemaal had gemaakt als advocaat met prachtig huis en tuin, maar die hun niet durfde te vertellen dat zijn vrouw hem had verlaten en dat hij volledig aan de grond zat. Verder was er nog een dromer (Martin Lawrence), die onbetaald verlof had genomen om een boek te schrijven, maar die voortdurend op zijn huid werd gezeten door zijn vrouw, die er bovendien niet voor terugdeinsde om zijn baas te bellen, zodat hij weer aan het werk kon bij een schoonmaakbedrijf, gespecialiseerd in bedrijfstoiletten. En tot slot de eeuwige vrijgezel (William Macy), gek van computers en te verlegen om contact te leggen met vrouwen, die in een café moeders met kinderen de stuipen op het lijf joeg door zijn laptop hardop te laten praten, maar een verkeerde website had opgeroepen, zodat het ding alleen maar schunnige zaken spuide. Daarmee verjoeg hij meteen ook die ene leuke dame met wie hij wilde flirten. De film zit vol grappen en grollen, puntige dialogen en bijzonder fraaie motorfietsen. Bij tijd en wijle rolden we bijna van onze stoel van het lachen – tot vermaak van de overige bioscoopbezoekers, die over het algemeen een stuk jonger waren dan wij. De muziek uit de jaren ’70 en ’80 herkenden wij moeiteloos en ook de behoefte om af en toe uit de dagelijkse sleur van gezin en werk te breken konden we ons levendig voorstellen. Maar het meeste hebben we toch gelachen bij de aftiteling! Nee, ik verklap het niet – ga ‘m zelf maar bekijken en blijf tot het bittere einde zitten.
(zie ook de officiële website van de film: http://wildhogs.movies.go.com/)

Geen opmerkingen: