25 mei 2007

Een kwestie van smaak?
In eerdere blogs (18 en 23 februari) heb ik uitvoerig aandacht besteed aan het boek van Anna Enquist, “De Thuiskomst”, over het leven van de vrouw van de Britse ontdekkingsreiziger James Cook. Voor een dierbare blinde vriendin lees ik mijn blogs op cassette voor en toen ze deze bijdragen had gehoord, wilde ze graag weten of dit boek ook in het Duits was vertaald. Dankzij het feit dat Nederland een aantal jaren geleden speerpunt op de Frankfurter Buchmesse is geweest, worden de pennenvruchten van Nederlandse auteurs regelmatig in het Duits vertaald, zo ook de boeken van Anna Enquist. Waar kun je zulke informatie sneller vinden dan bij www.bol.com (of in dit geval de concullega in Duitsland: www.bol.de)? Ik moest wel even goed zoeken, want in het Duits bleek het boek “Letzte Reise” te heten. Een opmerkelijke keuze, vond ik in eerste instantie. Uit het verhaal had ik als terugkerend thema juist de thuiskomst gehaald – omdat ik vond dat dit aspect nadrukkelijker naar voren kwam dan de reizen zelf. Anderzijds heb ik begrip voor de keuze van de Duitse vertaalster, want het verhaal ontwikkelt zich inderdaad tot een climax, namelijk die laatste reis. James had zijn vrouw immers beloofd dat het afgelopen zou zijn met reizen en uiteindelijk kan hij die belofte niet waarmaken en vertrekt toch. Van die laatste reis keert hij echter niet terug. Is de keuze voor deze titel nu een kwestie van smaak of van interpretatie? Ik vind hem in het Duits in elk geval even krachtig als in het Nederlands, misschien juist wel vanwege het ontbreken van een bepalend lidwoord. Over smaak valt te twisten, zegt men, vandaar dat ik van mening ben dat dit een kwestie van interpretatie is.

21 mei 2007

Onze heer in het verkeer
Anderhalf jaar lang lieten we “Stanley” ons de weg wijzen. We toetsten het adres waar we heen wilden in zijn geheugen en Stanley deed de rest. Met zijn sappig Surinaams-Antilliaanse tongval loodste hij ons via de juiste afslagen naar de snelweg en spoorde ons niet alleen aan om vooral de afslag te nemen (“of een snoepje” – die deed het bij de kinderen altijd goed onderweg), maar bijvoorbeeld ook om “lekker te gaan cruisen op de snelweg”. Soms kreeg hij het op zijn heupen, als we het waagden om een nieuwe weg in te slaan die hij nog niet kende: “Ga terug man, keren, hier, hier!” Onze autoritten werden een stuk levendiger dankzij Stanley, die ons steevast aan het eind van elke rit smeekte om hem toch vooral niet achter te laten in deze buurt…
Op zijn schermpje konden we de gekozen route volgen, zien hoe hard we volgens de satelliet reden (kwam niet per definitie overeen met de getallen op de teller van de auto) en hoe lang we er nog over zouden doen. Zo zochten en vonden we moeiteloos onze weg in Frankrijk naar ons wintersportoord, naar de camping aan het Gardameer, naar de hockeyclubs in Midden-Nederland en uiteraard ook naar alle zakelijke adressen als dat nodig was. Gisteravond is Stanley ons ontvallen. Zomaar, op een zondagavond, letterlijk en figuurlijk. We hadden hem voor die ene keer achtergelaten in een buurt die volgens ons best netjes was, namelijk aan een van de doorgangswegen in ons dorp. Schuin tegenover de snackbar, waar we, na een heerlijk ontspannen lang weekend op de camping, even snel een patatje wilden halen om aansluitend een van de pubers naar huis te brengen. We zijn daar hooguit 10 minuten binnen geweest. Bij terugkomst vonden we de autoruit aan de bestuurderskant ingeslagen en Stanley en zijn schermpje met houder foetsie. Het fenomeen van auto’s kraken is intussen dus ook doorgedrongen tot in ons dorp. Normaal gesproken luisterden we altijd naar Stanley en namen hem mee naar binnen. We wisten dat hij populair was. Nu hoeft dat niet meer. Naast het verlies van een handig apparaat dat ook nog eens aardig wat geld heeft gekost, zitten we met een compleet vernield zijraam, een auto vol stukjes glas en de uren extra werk om dat allemaal weer gerepareerd en schoon te krijgen en, niet te vergeten, om aangifte te doen. Vanmorgen begon de werkweek dus met een bezoek aan de dichtstbijzijnde vestiging van Carglass… Gelukkig ontdekte ik nog een redelijk recente versie van het Shell 100.000 Stratenboek, dus we vinden onze weg wel weer. Maar daarmee hebben we Stanley helaas niet terug!

16 mei 2007

Op naar een lang weekend!
Ziezo, de aquaerobic-les van vanavond zit er weer op, mijn kleding heb ik intussen ook al ingepakt en mijn rugzak met Nintendo DS + spellen, boeken en tijdschriften (bij voorkeur de Duitse Geo, de Engelstalige National Geographic, HP/De Tijd en meestal ook een Frans, Duits en/of Engels vrouwenblad) staat klaar. Morgenochtend na het ontbijt verkassen we met het halve gezin weer naar ons stekkie aan het Veluwemeer. Onderweg pikken we de ontbrekende pubers op en wie weet gaan we ook nog even langs een kampeerwinkel om het probleem van de bijzettentjes op te lossen. Sommige winkels schromen niet om hun personeel zelfs op Hemelvaartsdag te laten werken en hoewel ik meestal niet te porren ben om op zon- en feestdagen langs aanbiedingen te slenteren, zit er in dit geval voor ons niks beters op vrees ik. Het weerbericht ziet er gelukkig al een stuk aangenamer uit dan eerder deze week in de voorspellingen, dus dat belooft wat voor de komende dagen. We zullen wel regelmatig heen-en-weer gaan rijden, want zaterdag is de laatste competitiedag van dit hockeyseizoen en die allerlaatste wedstrijd van het seizoen wilden onze pubers voor geen goud missen, maar het overgrote deel van dit lange weekend zullen we toch op de camping doorbrengen. Qua werk is alles voor de komende dagen geregeld, hoewel, de ondernemer in mij zal vrijdag toch af en toe even de behoefte voelen om de mail te bekijken. De rekening voor het mobiel inbellen van afgelopen maand viel uiteindelijk reuze mee, dus dat kan ik rustig nog een paar keer doen! Alle (trouwe) lezers van deze blog wens ik een bijzonder prettig, droog, zonnig en warm Hemelvaartsweekend. Geniet ervan, dat gaan wij uiteraard ook doen!

11 mei 2007

Van de regen in de drup
Zo zit je nog heerlijk in het zonnetje en zo vliegt je paraplu binnenstebuiten als je een rondje met het hondje gaat doen. Dan waardeer je de vele uren zon van vorige week des te meer. Had ik op de camping af en toe nog tijd om een boek te lezen (“Wat is de Wat” van David Eggers, het indrukwekkende levensverhaal van een jonge vluchteling uit Soedan – een absolute aanrader) en op mijn Nintendo DS Lite te oefenen met het verslaan van Donkey Kong (dat is me inmiddels een aantal malen gelukt, maar ik ben ook al een paar keer alle mini Mario’s kwijtgeraakt), deze week is daar veel minder gelegenheid voor, want opdrachtgevers hebben me weer weten te vinden! Zo kreeg ik het verzoek om de recepten van Duitse sausmixen voor groente-, vlees- en ovenschotels in het Nederlands te vertalen. Het water liep me af en toe in de mond bij het lezen van de recepten. Alleen de lijst met ingrediënten vormde soms een uitdaging: ik kwam een paar onbekende namen van kruiden tegen die ik moest opzoeken en zo heb ik er toch weer wat bijgeleerd! Overigens heeft deze vertaling beslist inspirerend gewerkt bij de keuze van onze avondmaaltijden: bij Appie vond ik namelijk vergelijkbare sausmixen van de concurrent. Beetje kipfilet, groente en basmatirijst erbij en smullen maar! Later deze week deden we dat smullen nog eens dunnetjes over met een ovenschotel …..
Meestal kan ik overdag lekker doorwerken en op mijn gemak tussen de middag een boterhammetje maken, maar soms moet ik mijn werk onderbreken voor een speciale bezorgservice: het werkstuk in wording (het bord van een zelf bedacht en ontworpen spel, in opdracht van de geschiedenisleraar) van onze brugmug moest naar haar school worden vervoerd en gezien de omvang ging dat niet op de fiets. Bovendien regende en stormde het nogal en daar kon het landschap in wording niet tegen. Of ik het dus het maar even met de auto wilde brengen. Nu ben ik sinds een paar dagen de trotse eigenaresse van een nieuw tomaatje op wielen dat bijzonder lekker rijdt, dus ik had daar niet zoveel bezwaar tegen. Maar ja, dan moest het de volgende dag na schooltijd weer opgehaald worden, want ze zou er met het groepje klasgenoten nog verder aan knutselen. Ze pleitte er meteen maar voor dat ze voor een keer niet op de fiets hoefde, want ik kon haar dan ’s morgens vast ook wel brengen. Had zij even pech. Haar moeder is wel goed maar niet gek: in mijn lunchpauze wil ik het werkstuk best komen ophalen, maar dochterlief gaat lekker op de fiets naar school – met of zonder regenpak!

7 mei 2007

Mobiel kantoor
Vanwege de meivakantie bivakkeerden wij (met een zeer gevarieerd gezelschap aan pubers, op het hoogtepunt waren het er zes en ze bleven allemaal slapen) afgelopen week op onze voorseizoensstek aan het Veluwemeer. Een rechtgeaarde zelfstandige zonder personeel blijft bereikbaar en zorgt ervoor dat alle (kantoor)werkzaamheden op een andere plek kunnen doorgaan - dat lukt mij meestal zonder enig probleem. Elke zichzelf respecterende camping beschikt tegenwoordig immers over een internetcafé of een Hotspot, dus e-mail ontvangen of surfen op het internet is dan een fluitje van een cent. Met een USB-stick haal ik eventuele opdrachten via de webmail binnen en ga vervolgens op de laptop zitten vertalen. Ook 'onze' camping behoort tot de categorie 'modern', dus vol goede moed toog ik naar het internetcafé om een 'surftegoedbon' te kopen. Wie schetst echter mijn verbazing toen de dame achter de balie me vertelde dat dat niet zoveel zin had, omdat de internetverbinding er al anderhalve week uit lag. Ze had bovendien geen idee wanneer de verbinding weer zou werken. Fijn! Op naar de receptie, navraag gedaan, uitgelegd waarom dat voor mij toch wel belangrijk was, maar daar kreeg ik alleen een tamelijk ongeloofwaardige toezegging dat het probleem hun hoogste prioriteit had ... Gelukkig zijn de meeste mobiele telefoons tegenwoordig ook voorzien van mogelijkheden om e-mail te ontvangen, zo ook mijn toestel. Het betekende wel dat ik elke keer moest inbellen, relatief lang wachten, maar ik kreeg de mail inderdaad binnen. Alleen met te grote berichten en met bijlagen wist mijn Nokia geen raad - heb ik waarschijnlijk toch een te goedkoop toestel gekocht. Dankzij deze moderne technieken ben ik afgelopen week geen opdrachten misgelopen en dit keer hoefde ik maar twee keer terug te rijden naar kantoor. Dat was weer even wennen, trouwens, al die file! Mijn woon-werk-verkeer beperkt zich normaal gesproken tot twee trappen in huis en nu moest ik ruim 80 km overbruggen. Ik besloot me zo min mogelijk op te winden over mijn medeweggebruikers die, net als ik, over de snelweg kropen en heb heerlijk ouderwets zitten meezingen met de radio. Als beloning kwam ik bij stralend weer terug op de camping en dan kon ik met een glaasje rosé en een boek in de zon lekker bijkomen totdat we aan tafel gingen. Kortom, we hebben een heerlijke vakantieweek gehad. Het enige wolkje aan de hemel wordt de afrekening voor deze maand van mijn mobiele telefoon. Al dat inbellen zal immers wel een aardige duit hebben gekost .. en is zijn prijs dubbel en dwars waard geweest!

2 mei 2007

Mannen in de overgang?
Soms is een verrassingsuitje snel geregeld: zo heb ik afgelopen weekend mijn levensgezel naar de binnenstad van Utrecht ontvoerd, in het aangename gezelschap van een stel vrienden. Vanwege het uitgelezen fraaie lenteweer kozen we voor een dinertje langs de Oude Gracht en we hadden geluk: net toen we arriveerden en vroegen om een tafeltje voor vier kwam er eentje vrij! We hebben heerlijk gegeten bij Mej. Jansen, zoals dit tentje heet, en genoten van het zwoele, bijna zomerweer. Onze volgende bestemming was de bioscoop. De mannen wisten van niets, maar wij vrouwen wel: Wild Hogs zouden we gaan bekijken – vier mannen in een midlife-crisis op de motor op zoek naar de vrijheid, weg van alle verantwoordelijkheden. Wij hadden er een stukje van gezien als voorfilm en verheugden ons bij de voorbereidingen van dit uitje al op de reacties. Zelden heb ik de afgelopen jaren zo gelachen als bij deze film! De vier acteurs zetten op zeer geloofwaardige wijze vier mannen in de overgang neer, compleet met hun (schijn)zekerheden en kwetsbaarheden. De een (Tim Allen), een tandarts met een buikje in wording had een overbezorgde echtgenote die hem alleen maar kale sla liet eten zodat hij op gewicht bleef terwijl ze zelf, tijdens dezelfde maaltijd, met de kinderen zat te smullen van aardappels met vette jus. De ander was een stoere vent (John Travolta) die het in de ogen van zijn vrienden helemaal had gemaakt als advocaat met prachtig huis en tuin, maar die hun niet durfde te vertellen dat zijn vrouw hem had verlaten en dat hij volledig aan de grond zat. Verder was er nog een dromer (Martin Lawrence), die onbetaald verlof had genomen om een boek te schrijven, maar die voortdurend op zijn huid werd gezeten door zijn vrouw, die er bovendien niet voor terugdeinsde om zijn baas te bellen, zodat hij weer aan het werk kon bij een schoonmaakbedrijf, gespecialiseerd in bedrijfstoiletten. En tot slot de eeuwige vrijgezel (William Macy), gek van computers en te verlegen om contact te leggen met vrouwen, die in een café moeders met kinderen de stuipen op het lijf joeg door zijn laptop hardop te laten praten, maar een verkeerde website had opgeroepen, zodat het ding alleen maar schunnige zaken spuide. Daarmee verjoeg hij meteen ook die ene leuke dame met wie hij wilde flirten. De film zit vol grappen en grollen, puntige dialogen en bijzonder fraaie motorfietsen. Bij tijd en wijle rolden we bijna van onze stoel van het lachen – tot vermaak van de overige bioscoopbezoekers, die over het algemeen een stuk jonger waren dan wij. De muziek uit de jaren ’70 en ’80 herkenden wij moeiteloos en ook de behoefte om af en toe uit de dagelijkse sleur van gezin en werk te breken konden we ons levendig voorstellen. Maar het meeste hebben we toch gelachen bij de aftiteling! Nee, ik verklap het niet – ga ‘m zelf maar bekijken en blijf tot het bittere einde zitten.
(zie ook de officiële website van de film: http://wildhogs.movies.go.com/)