27 april 2007

Elf Fantasy Fair in kasteel De Haar
Afgelopen weekend trok er weer een bonte stoet fraai verklede mensen door de toegangspoort van kasteel De Haar in Haarzuilens. Op het terrein stonden tenten en kramen, voor elke fantasie wat wils. Er liepen boselfen, faunen, orks, draken, feeën en (monster)figuren uit de trilogie “In de ban van de Ring”, maar ook twee verdwaalde Captains Jack van de Pirates of the Caribean (in manlijke en vrouwelijke uitvoering) en monsters uit een of andere sf-film. Het thema dit jaar was het Oude Rome, gladiatorgevechten dus en scènes die me bekend voorkwamen: een groepje Romeinse soldaten met hun schilden als een dakje boven hun hoofd – zo weggelopen uit een Asterix-album! Zondag zijn we zelf maar eens een kijkje gaan nemen. Kasteel De Haar ligt immers op steenworp afstand van onze achtertuin. In een gemoedelijke sfeer schuifelden we voort en keken ondertussen onze ogen uit. Er liepen dit jaar veel meer verklede mensen rond dan vorig jaar. Sommige van hen droegen werkelijk schitterende kostuums en waren prachtig opgemaakt. We mochten bovendien iedereen fotograferen. En wat hadden we een geluk met het weer! In een heerlijk zonnetje volgden we het schouwspel van enkele uit Hongarije afkomstige gladiatoren bij hun onderlinge gevechten. Elders op het terrein konden we dansen op zweverige muziek, handtekeningen van meer of minder beroemde acteurs bemachtigen of naar voordrachten luisteren. Als een lange slinger slenterden we met duizenden bezoekers over de lanen van het kasteelpark, langs de kraampjes met allerlei soorten bordspellen, boeken, Lord of the Ring online, maar ook zwaarden en ander wapentuig of kleding – zowel kostuums als ‘gewone’ kleding. Ludiek vond ik de bijdrage van een beeldend kunstenaar die tuinornamenten maakt: we struikelden bijna over twee slangen en twee krokodillen in het gras, nauwelijks van echt te onderscheiden, op het feit na dat ze er in delen lagen. Helaas droegen de slangen al een kaartje “verkocht” aan hun kop en de krokodillen vonden we wat aan de prijzige kant. Maar we boften want de kunstenaar had nog een paar fraaie trollen in de aanbieding. Eén van die koddige figuurtjes vonden we zo aandoenlijk dat hij met ons mee mocht. Logistiek was het nog even puzzelen hoe we hem op de fiets moesten meenemen, maar ook dat is gelukt, dus inmiddels prijkt hij op het terras in onze achtertuin.
Dit jaar hoefden we geen elfenmunten te wisselen om te kunnen betalen, maar mochten we onze eigen euro’s uitgeven. Dat vond ik eigenlijk de enige afknapper: het zijn dure feestjes in het kasteel. Op de normale toegangsprijs van € 19,50 (!) hadden we in de voorverkoop een paar euro korting gekregen, maar voor een kartonnen bekertje koffie uit de automaat, dat op onze hockeyclub slechts € 0,60 kost, moesten we hier meer dan het dubbele neertellen. Als je met een heel gezin zo een dagje uit wilt, kun je eigenlijk maar beter zelf belegde broodjes en drinken meebrengen. Je sjouwt dan wel iets meer, maar het is een stuk goedkoper en een veel gezondere oplossing dan de hot dogs en wafels die we bij allerlei karretjes en kraampjes konden krijgen … Alleen de ijscokar, die hadden we toch niet willen missen!

20 april 2007

Notuleren: een boeiende tak van sport!
Deze week heb ik voor het eerst dit jaar weer een bijeenkomst mogen notuleren. Secretaresses hebben meestal een hekel aan notuleren, omdat ze het saai en vervelend vinden. Ik niet, maar dat komt misschien omdat ik het eigenlijk nogal vind lijken op consecutief tolken. Dat laatste heb ik in mijn opleiding aan het Hoger Instituut voor Vertalers en Tolken in Antwerpen weliswaar geleerd en het examenonderdeel zelfs met succes afgesloten, maar het examen bestond daarnaast uit simultaan tolken en daarin bleek ik helaas iets minder succesvol. Nadat we met de studenten van de tolkklas een keer in Brussel achter de schermen bij de – toen nog – Europese Gemeenschap hadden gekeken, wist ik genoeg. Het leek mij absoluut niet aantrekkelijk om uren door te brengen in een benauwd hokje met een of twee collega’s, al tolkend over tamelijk saaie onderwerpen van een onderafdeling van een subcommissie of zoiets, terwijl de geachte afgevaardigden van de werkgroep achteroverleunend in hun stoel hun krantje zaten te lezen, waarbij hun koptelefoon op half zeven hing. Destijds heb ik me al afgevraagd voor wie al die tolken al dat werk zaten te doen. Ik kreeg namelijk sterk de indruk dat de geachte afgevaardigden het Engels, Frans of Duits voldoende machtig waren om de bijdrage van de sprekers te begrijpen en dus helemaal niet zaten te wachten op een getrouwe weergave in het Nederlands. Maar dat kwam misschien ook wel omdat ze de vertaling van het stuk al hadden gelezen.
Mijn hart bleek toch meer bij vertalen te liggen en dat ben ik na mijn studie dan ook met bijzonder veel plezier gaan doen. Vele jaren later kwamen daar notuleeropdrachten bij en zo maak ik af en toe graag een nostalgisch uitstapje naar 'consecutief tolken', maar dan in mijn moedertaal. Ik vind dat, ter afwisseling van het goochelen met twee talen, leuk om te doen. Verder bof ik met het soort bijeenkomsten waarvoor ik word ingezet, zoals CAO-onderhandelingen of algemene vergaderingen. Een bijkomend voordeel vind ik de verandering van omgeving: in plaats van mijn vertrouwde stekkie op zolder met fabeltastisch uitzicht kom ik bij bedrijven over de vloer met steeds een geheel eigen bedrijfscultuur. Dit keer zal het traject een paar weken duren, vermoed ik, gezien de aard van het onderwerp. Dat betekent een dagje op locatie werken en vervolgens thuis aan de slag met een berg papier. Die berg veroorzaak ik overigens zelf: ik schrijf mijn aantekeningen namelijk nog heel ouderwets met vulpen op papier. De eerste keer dat ik kwam notuleren werd er belangstellend geïnformeerd of ik een aansluiting nodig had voor mijn laptop. Nee, dank u. Ik heb (nog steeds) geen laptop. Tijdens vergaderingen of bijeenkomsten vind ik pen en papier de prettigste manier van werken, want daardoor kan ik me beter concentreren op het luisteren naar de discussie. Als ik een laptop zou moeten gebruiken, zou ik al gauw worden afgeleid door scherm en knoppen en mocht het ding plotseling vreemde kuren gaan vertonen, zou ik bang zijn dat ik al mijn aantekeningen in een klap kwijt ben. Bij het schrijven hoef ik alleen maar een reservepen klaar te leggen, voor het geval … de vulling van mijn vulpen leeg is.

19 april 2007

"Onze" Berta's in de schijnwerper!
In ons plaatselijke sufferdje stond vandaag een opmerkelijk bericht op pagina 3. Wij koesteren de koeien die hier van zich doen spreken, wij zien ze namelijk dagelijks achter in het weiland lopen en we zijn dol op "onze" Berta's, zoals ze hier thuis liefdevol worden genoemd. Pas mochten ze voor het eerst weer het weiland in: ze waren werkelijk door het dolle heen en maakten de wildste sprongen! We zijn er onderhand aan gewend dat deze dames een morbide voorkeur voor planten en struiken in onze achtertuin hebben. Zo maken ze met hun lange tongen over het hek onze halve distelkolonie letterlijk een kopje kleiner. We begrijpen ook dat ze soms het Haarpad moeten oversteken, terug naar de boerderij om gemolken te worden. Fietsers en wandelaars blijven vol respect staan wachten. Kortom, deze dames horen er helemaal bij in dit landschap en het zou Natuurmonumenten sieren als ze juist dit unieke stukje Nederlandse natuur voor Vleuten en omgeving zou behouden. Jullie begrijpen dat wij deze ludieke actie van harte ondersteunen!

14 april 2007

Vrijdag de 13e (2)
Hoe het met de douche afliep? De monteur kwam uiteindelijk gisteravond om 19 uur en verving het Duitse blok achter het middenpaneel door een Nederlands blok. Voor de liefhebbers van details: in ons land hebben we een waterdruk van 3 bar en in Duitsland van 10 bar. Een Duits blok krijgt hier dus onvoldoende druk en functioneert daardoor niet zoals het zou moeten, althans, dat was de uitleg van de monteur. Vorig jaar is het merk Cleopatra overgenomen door het Duitse Hans Grohe, maar daar had niemand er tot nu toe aan gedacht de douchecabines per land te ‘lokaliseren’, om in ons vertaaljargon te blijven. Eind goed, al goed. Vanmorgen stond ik met veel plezier onder een ouderwets Nederlandse straal een goed humeur te kweken, waarmee eens te meer is bewezen: na vrijdag de 13e komt altijd zaterdag de 14e. De dag is stralend begonnen, dus dat wordt genieten geblazen! Eerst drie hockeywedstrijden en dan vanavond heerlijk barbecuen. De rosé ligt alvast af te koelen.

13 april 2007

Vrijdag de 13e!
Hoezo bijgelovig? Ik ben niet bang voor zwarte katten, loop rustig onder ladders door en vrijdag de 13e gaat over het algemeen zonder grote rampen over in de zaterdag de 14e. Geen vuiltje aan de lucht vandaag, zou je dus denken. Helaas, niets bleek minder waar. Het begon vanmorgen meteen al bij het douchen. Vorig jaar hebben we de badkamer laten verbouwen en in plaats van een ligbad een fraaie, luxe douchecabine laten installeren. De luxe zit ‘m in het water dat werkelijk van alle kanten kan komen. Via een schakelpaneel met duidelijke pictogrammen kun je al die soorten stralen instellen. Vanaf het begin hebben we het al aan de stok gehad met het knopje voor de zijdouches (toevallig ook nog een belangrijk element voor het resetten van de installatie, maar dit terzijde). Mijn dochter heeft al eens onder een onstuitbare straal water gestaan op een avond dat wij op haar school een ouderavond hadden. Ze kreeg de zijdouches niet meer uit … en ik vanmorgen dus ook niet. Het heerlijke gevoel dat deze douches even daarvoor nog bij mij hadden weten op te wekken, verdween als sneeuw voor de zon! Er stonden 6 van die stralen op volle kracht tegen de cabinedeuren te spugen en al gauw sijpelde er zelfs een straaltje water via de kit op de badkamervloer. Gevoelens van teleurstelling en boosheid streden om voorrang. Die douchecabine heeft veel geld gekost en dit is nu al de vierde keer binnen een half jaar dat er een monteur bij moet komen. Van zo’n prestigieus merk had ik toch meer kwaliteit verwacht. Bovendien hebben we juist deze cabine gekozen om te kunnen genieten van alle mogelijkheden. Anders hadden we wel een eenvoudiger (en goedkoper) exemplaar bij de Gamma uitgezocht. Ondertussen werd de badkamervloer alsmaar natter, dus ging ik eerst de hoofdkraan in de meterkast maar eens dichtdraaien. Even later zette ik hem weer open: meteen hoorde ik boven het gekletter van het water. Die kon dus beter dicht blijven! Vervolgens heb ik de installateur gebeld, maar de monteur in kwestie was er niet, dus ik zou worden teruggebeld. Na het uitgestelde rondje met mijn hondje kon ik eindelijk aan het werk. Uren later heb ik de hoofdkraan weer even opengedraaid. Een mens wil tenslotte wel een vers kopje koffie en af en toe een sanitaire stop is ook geen overbodige luxe. Boven hoorde ik de stralen alweer hun best doen, maar plotseling was het stil. Hoe magisch! Teruggebeld werd er pas in de loop van de middag, toen ik via mijn vriend hoorde dat er een monteur onderweg was. Intussen had ik de hele ochtend ook nog ruzie met internet en de router, die er zomaar mee ophield om vervolgens ook zomaar weer aan de gang te gaan. Reuze lastig als je voor een vertaling op internet aan het surfen bent en je blijft middenin een website steken. Ik zat nogal te mopperen op al die ongelukjes totdat ik ontdekte dat het vrijdag de 13e is vandaag ….

4 april 2007

Als de lente komt (2)...
Een tijdje terug werd in het Nederlandse forum van Proz.com (zie onder Mijn favoriete links) de vraag gesteld wat er nu ook alweer zo leuk was aan Nederland. De vraagstelster zou, na een aantal omzwervingen in het buitenland, terugkeren naar ons kikkerlandje en vroeg zich af waar ze zich nu het meest op zou kunnen verheugen. Grappig om te lezen waren de tips en adviezen die mijn collega-medelanders, al dan niet met standplaats Nederland, op het forum aandroegen. Een hele serie bekende en minder bekende hoogstandjes uit de Nederlandse keuken kwam voorbij, variërend van kroketten, het patatje-oorlog, hagelslag en pindakaas, drop en de frikandel tot aan Hollandse nieuwe met uitjes en karnemelkse pap met stroop (vond ik vroeger afschuwelijk, ik was meer van de griesmeelpudding met bessensap). Gelukkig gaven sommige collega's gewoon eerlijk toe dat ze ons vlakke polderlandschap nog het meeste misten, omdat ze in hun buitenland hadden ontdekt dat heuveltje-op, heuveltje-af een tamelijk vermoeiende manier van fietsen was.
Ik zou een heel andere invalshoek hebben gekozen. Bij mij staat namelijk met stip op nummer 1: als de lente komt. Dan bloeien de prunusbomen overal in ons dorp zo prachtig. Vooral op dagen als deze steekt het roze van de bloempjes bijzonder fraai af tegen de strakblauwe lucht. Maar ook andere lentezaken stemmen mij elk jaar weer vrolijk: het tere groen van nieuwe blaadjes, de kleurenpracht van tulpen, hyacinthen, narcissen en blauwe druifjes in alle tuinen, vogels die af en aan vliegen met takjes en sprietjes in hun snavel en anders het hoogste lied zingen, de kikkers in onze vijver die zich koesteren in het lentezonnetje en waar ik met plezier naar zit te kijken als ik in datzelfde zonnetje mijn middagboterhammetjes zit te eten. Kortom, puur genieten dus en niet alleen in de tuin. Ook als ik tussen de weilanden door op de fiets onderweg ben, zie ik overal eenden, zwanen, waterkipjes, maar ook kievieten en grutto's nestelen. De boer heeft deze week in elk geval wel vast voor de zo vertrouwde mestlucht gezorgd. Lente is natuurlijk ook het seizoen van Pasen, Hemelvaart en Pinksteren. Heerlijk, lange weekenden kamperen. Dit jaar gaan we opnieuw richting Veluwemeer. We hebben een plek voor onze caravan geregeld in het Rivièrapark, dichtbij water, Elburg en Six Flags (dat nu Walibi World heet, maar ondanks die naamsverandering scoren zijn achtbanen nog steeds hoog bij onze tieners). We kunnen daar volop fietsen, lekker barbeknoeien in de buitenlucht en stoeien met een bal of een racket en shuttle. De weersverwachting stemt hoopvol, dus nog één dagje werken en dan kan het ontspannen beginnen.... ik heb er zin in. Dus, trouwe lezers van mijn blog, ik wens jullie allemaal hele fijne paasdagen. Geniet van een lekker lang weekend met mooi weer en laat je vooral niet in de maling nemen door die paashaas!