26 maart 2007

Hockeyverrassingen
Zaterdagochtend moesten we al vroeg uit de veren om nog voor het hockeyen van de koters de wekelijkse boodschappen te kunnen doen. Wie had kunnen bevroeden welke verrassing deze dag, die grijs en koud begon, nog voor ons in petto had? De mannen van B2 en de meiden van C3 – de twee elftallen waarin mijn kinderen spelen – verzamelden tegelijk en speelden ook op dezelfde tijd hun wedstrijd, de een in Hilversum, de ander in Zeist. Dit keer ging ik met de meiden mee als invalcoach. Het was even spannend geweest of we wel met elf dames zouden kunnen vertrekken, vanwege een geblesseerde medespeelster en twee feestbeesten met een (trouw)partijtje elders, maar gelukkig hadden we twee invalsters en zij stonden hun mannetje (vrouwtje?)! Geen gezeur over kleding dit keer, wat een opluchting. Onze geblesseerde ging gezellig mee op haar krukken om haar teamgenoten te steunen. Het werd een leuke wedstrijd daar in Zeist, want beide teams waren goed aan elkaar gewaagd en we zagen fraaie acties. Onze meiden hadden veel kansen, maar schoten dan in de cirkel net naast het doel of recht in de klompen van de keepster en onze verdediging wist vele aanvallen van de tegenpartij af te slaan. Jammer genoeg rolden er door een paar ongelukkige slordigheden toch twee ballen langs onze keepster het doel in. De begeleiding langs de lijn had niets te klagen, want na enkele dappere pogingen brak de zon volop door en werd het aangenaam vertoeven naast het veld.

Na thuiskomst duurde het niet lang of ook zoonlief stond voor de deur met zijn keeperstas en de tas met shirtjes (zijn team wordt gesponsord – zie foto - en een teambegeleidster kan de was doen). De buurman en vader van een teamgenoot had hem even thuis afgezet. Zoonlief stapte naar binnen met de gevleugelde woorden: “Nou, het was weer eens zo’n wedstrijd”. Zijn team is er dit seizoen helaas nog niet in geslaagd om een wedstrijd te winnen. Er zit weliswaar verbetering in het spel en de resultaten – tegenwoordig worden ze niet meer met 10-0 in de pan gehakt – maar toch. Vanaf de stoep klonk het: “Ja, 4-1, hè!” Net op het moment dat ik wilde gaan zeggen dat dat nog wel meeviel, voegde de buurman eraan toe: gewonnen, hoor. Ik moet wel heel verbaasd hebben gekeken, want hij herhaalde het, de buurjongen deed er nog een schepje bovenop … ik draaide me om naar mijn zoon, die in de gang breed stond te grijnzen. Het was dus echt waar! Wat een geweldige prestatie! En wat jammer nou dat ik juist deze wedstrijd niet zelf heb gezien, vooral omdat ik ze in het begin van het seizoen, toen er nog geen coach was en ze in een veel te hoge poule waren ingedeeld, elke week weer moed heb ingepraat om ze gemotiveerd te houden. Een betere motivatie dan zo’n overwinning kun je je als teambegeleidster toch niet wensen?

3 opmerkingen:

Anoniem zei

Hey Mam,
leuwk stukje!
Enne je kunt oowk gwn zeggen dat het een domme actie was van je geweldig lieve mooi getalenteerde dochter! (Ahum) ;)

Xje Marlou

Diets & Deutsch Vertalingen zei

Dank je wel! Ik ga geen namen noemen, er heeft immers ook niemand gescoord? Enne, ik heb je inderdaad wel eens beter zien spelen, dus laten we het er maar op houden dat je je dagje niet had, OK?
Big bisou(X)van mam

Anoniem zei

het was nog altijd een blonde actie
ik mag trouwens wel hopen dat het wel mooie goals ware XD

^^ :p