22 februari 2007

Als de lente komt ...
Vanmorgen werd ik gewekt door het gekwetter en getjilp van vogels. Als dat geen voorbode van de lente is? In de tuin lopen de struiken alweer uit en ook de bollen steken hun stelen al een eind de lucht in. Geen wonder, want echt strenge vorst of pakken sneeuw hebben we deze winter bepaald niet gehad. Storm en regen des te meer. Gistermiddag dacht ik even gauw tussen twee buien door boodschappen te kunnen doen (ja, inderdaad, op de fiets). Je raadt het al: ik was nog niet buiten of het begon alweer te miezeren. Bij Appie H. werd ik meteen helemaal vrolijk van de kleurige bossen tulpen die naar me stonden te lonken, dus ik nam er een paar mee. De roosjes in de huiskamer hadden hun beste tijd intussen wel gehad en een beetje lente in huis kon geen kwaad. Met armen vol bloemen en boodschappen stapte ik de winkel weer uit, zeer in mijn nopjes bij het vooruitzicht van een vaas met verse bloemen. Alles paste in de fietstas, alleen staken de tulpjes een beetje uit. Geen nood, ik knoopte de tas stevig dicht en zette ook meteen mijn capuchon maar op, want ineens kwam de regen weer met bakken uit de lucht.
Gauw naar huis dus maar. Onderweg werd ik nog bijna geschept door een haastige automobilist, maar ik kon gelukkig net op tijd afremmen. Bij huis aangekomen wil ik de fietstas openmaken: tulpen foetsie! In plaats daarvan gaapte er een zwart fietstasgat ... Onmiddellijk drong het tot mij door dat ze ergens onderweg in de stromende regen op straat moesten liggen. Arme tulpjes, arme ik.
Het hoosde inmiddels zo hard dat ik de moed niet kon opbrengen om terug te fietsen. Ik hoop dat iemand anders mijn lentebloemetjes van een wisse dood heeft weten te redden. Want ook al komen ze niet uit Amsterdam, genieten kan iedereen er immers van!

Geen opmerkingen: