30 januari 2007

Rugcrawl voor schapen?
Gisterochtend zat ik rustig te vertalen en buiten in het weiland (zie foto) liepen de schapen rustig te grazen … dacht ik. Totdat mijn levensgezel plotseling opgewonden naar zolder gestoven kwam: “bel de boer, er ligt er een op haar rug!” In dit draadloze tijdperk lag onze huistelefoon, met daarin intussen standaard het nummer van de boer geprogrammeerd, namelijk op mijn bureau. Het weiland van de boer loopt ver achter zijn boerderij door, langs onze achtertuin, en op ‘ons’ stuk zal ik maar zeggen heeft hij dus niet direct zicht vanuit zijn keukenraam.
Een poosje geleden hebben we hem ook al gebeld, toen er op een vroege zondagochtend 3 joekels van honden en 1 keffertje door het weiland holden, op weg naar de schapen. De boerin wist een van de grote honden gelukkig nog net op tijd in zijn nekvel te grijpen; de rest was ‘m toen al door het hek gesmeerd. Ze was erg blij dat wij - toeval of niet - die zondag vroeg aan het ontbijt zaten en haar hadden gewaarschuwd, want er liepen drachtige schapen in de kudde. Het heeft haar trouwens nog aardig wat moeite gekost om uit te vinden van wie die honden waren. Toen ze dat eenmaal wist, vond ze dat de eigenaar van de honden ons maar een bos bloemen moest gaan brengen. Wij hadden er immers voor gezorgd dat zijn honden niet hoefden te worden afgemaakt wegens het doden van een schaap. Als ik het goed heb begrepen, kunnen schapen zelfs sterven van de stress wanneer ze door honden worden opgejaagd.
Terug naar gisterochtend: jammer genoeg had ik mijn fototoestel niet bij de hand, want het was een komisch gezicht, hoewel ook een beetje aandoenlijk. ’s Winters hebben de dames en heren schaap immers een extra dik wolletje en daardoor kunnen ze niet zo makkelijk terugrollen. Dit schaap lag midden op haar rug met haar pootjes te spartelen, alsof ze moest oefenen met rugzwemmen voor diploma A. Gelukkig kreeg ik de boerin – die we intussen ook aardig goed kennen – vrij snel aan de lijn en even later zagen we haar door het weiland aankomen. Ze gaf het schaap een zetje en liet het zelf opstaan. Even later huppelde het bruine beestje alweer richting de kudde. De boerin stak als dank een hand op naar ons zolderraam. Tuurlijk, graag gedaan.
Trouwens, op dat bloemetje van die hondeneigenaar wachten we hier nog steeds ….

Geen opmerkingen: