23 januari 2007


Als storm en regenvlagen ….
In de vroege uurtjes van de zondagmorgen werd ik gewekt door de wind die om het huis loeide. Weermannen hadden de storm, minder zwaar dan vorige week donderdag maar bij vlagen toch nog windkracht 9, zaterdagavond al aangekondigd en voorspelden dat hij net na middernacht bij onze kust zou aankomen. Kennelijk had de storm op het Kanaal de boot gemist... Ook van de voorspelde regen- en onweersbuien heb ik die nacht weinig gemerkt. Qua windkracht leek het inderdaad iets minder dan donderdag, maar het gevoel bleef gelijk: telkens als ik dacht dat het niet harder kon waaien, deed de wind er toch nog een schepje bovenop. ‘s Morgens bij het opstaan had de storm nog steeds veel kracht, maar zie, de hemel kleurde blauw en bood plaats aan de zon! Vrolijk lijnde ik onze hond aan voor zijn gebruikelijke rondje. Op de heenweg hadden we wind in de rug, maar op de terugweg ging het recht tegen de wind in. Adembenemend, vandaar dat ik dit keer het pad tussen de weilanden achter ons huis maar heb gemeden.
Vanaf mijn werkplek op zolder kijk ik uit over die weilanden en zie elke weersverandering vanuit het zuidwesten aankomen. Fascinerende wolkenpartijen, inktzwarte (zware regenbuien) of loodgrijze luchten (sneeuwbuien, maar die heb ik deze winter nog niet gezien) – prachtige natuurverschijnselen die weliswaar soms afleiden van het werk, maar over het algemeen een bijzonder inspirerend effect hebben! Soms zijn ze zelfs beangstigend, zoals afgelopen donderdag toen windkracht 9 pal op de ruiten van de dakkapel stond: bij een windvlaag woei opeens het raam open (dat bleek niet goed dicht te zitten) en daardoor werd een deel van de spullen op mijn bureau de kamer ingeblazen. Mijn hart zat even in mijn keel! Schade heb ik er nauwelijks van: alleen het gordijn is een beetje stuk. Bij zulk weer zingt er een versje uit mijn poëziealbum zachtjes door mijn hoofd:

Als storm en regenvlagen
Langs som’bre luchten jagen,
Bedenk hoe donker het ook mag zijn,
Na regen komt weer zonneschijn!

Het leek dit jaar maar geen winter te willen worden, net alsof de herfst geen afscheid kon nemen. Gelukkig is het sinds vandaag een stuk kouder en ik geniet van het vorstige winterweer! Toch verwacht ik dat mijn noren dit jaar wel weer in de kast zullen blijven, want met dit kleine beetje vorst is er van natuurijs natuurlijk geen sprake. Over winterweer gesproken: zondagmorgen kreeg ik bericht uit de Franse Alpen, waar mijn levensgezel een weekje op wintersport verblijft: het regende in Châtel! Zaterdag bij aankomst meldde hij al dat de sneeuwcondities niet daverend waren, dus zitten ze daar vurig te duimen dat het snel en flink gaat sneeuwen. Bij gebrek aan natuurijs ben ik zondag maar voor de buis gekropen en heb de prestaties van ‘onze’ sprinters bij het WK sprint in Hamar gevolgd. Dat is namelijk bijna net zo leuk als zelf schaatsen!

Geen opmerkingen: