31 december 2007

Wat een jaar!
Traditioneel blikken we aan het eind van een jaar even terug - dezer dagen ontkomen we niet aan nieuws- en sportjaaroverzichten op televisie en aan jaarlijstjes met boeken, films of podiumkunst in de krant. Voor mij is 2007 zowel een bijzonder prettig jaar geweest met nieuwe klanten, boeiend vertaalwerk en interessante uitdagingen op het gebied van projectmanagement als ook een bijzonder bewogen jaar, waarin vreugde en verdriet dicht bij elkaar lagen. Door het dolle heen vanwege mijn geslaagde zoon, die de middelbare school eindelijk achter zich kon laten en aan de opleiding van zijn dromen kon gaan beginnen, maar ook veel verdriet door de ziekte en het overlijden van mijn trouwe maatje Dombo. Zakelijk gezien klom de omzet over 2007 gestaag tot boven het niveau van 2002 en dat vind ik persoonlijk een bijzondere prestatie. In 2003 kreeg ik namelijk de naweeën van de economische dip voor mijn kiezen: minder opdrachten, dus ook minder omzet. Uiteraard heb ik me niet laten kennen, ben gewoon stug doorgegaan en nu kan ik met trots vaststellen dat al die inspanning meer dan de moeite waard is geweest. Niet alleen kreeg ik er nieuwe opdrachtgevers bij, hun vertaalopdrachten bleken ook beter aan te sluiten bij mijn eigen voorliefde. Zo slaagde ik er de afgelopen jaren en passant bovendien in om het accent te verleggen van puur technisch vertaalwerk naar creatievere opdrachten. Ik moet zeggen, dat bevalt me uitstekend! De overgang van 2007 naar 2008 verloopt geheel in stijl met een interessant, groot project, waarin ik mijn journalistieke kant weer optimaal kan aanspreken. Op de achtergrond hoor ik steeds prachtige 'gouwe ouwe' platen uit mijn jeugd voorbijkomen. Als trouw fan luister ik elk jaar naar de top 2000 op radio 2 en zing regelmatig nog hele coupletten mee. Vol goede moed begin ik als ondernemer dus aan een nieuw jaar, gewoon weer van voren af aan. Uiteraard hoop ik op even prettige wijze te kunnen blijven samenwerken met al mijn opdrachtgevers van afgelopen jaar. Intussen hoor ik buiten het eerste vuurwerk al knallen. De oliebollen en appelflappen hebben we in huis gehaald, we hoeven dus alleen de champagne nog koud te leggen en dan gaan ook wij het jaar met veel gefonkel en geknal uitluiden. Ik wens iedereen een fantastisch en vooral gezond 2008!

24 december 2007

Kerstwens
Zoals ieder jaar wens ik ook dit jaar iedereen, maar vooral alle lezers van mijn blog, sfeervolle en gezellige kerstdagen. Kerst zonder Dombo - daar moet ik erg aan wennen, want ik mis hem nog iedere dag. Gelukkig hebben we hem wel weer bij ons thuis, een troostrijke gedachte. Zaterdag aan het eind van de middag werd de asbus bezorgd.
Ter voorbereiding op het kerstdiner van morgen heb ik vandaag eerst bloedig vele stoofperen geschild en gevierendeeld om ze vervolgens droog te laten koken ... gelukkig kon ik een deel redden, dus hebben we morgen toch nog iets ouderwets lekkers te eten. Tja, dat krijg je dus als je ze beneden op het vuur zet om te sudderen en je gaat boven zitten vertalen! Tweede kerstdag gaan we gezellig thuis gourmetten met onze vier tieners en verder doen we het dit jaar rustig aan, vanwege de op handen zijnde verbouwing van woonkamer en keuken in januari. Er staat een kleine, zeer eenvoudig versierde kerstboom in de huiskamer (in plaats van het grotere exemplaar dat we normaal gesproken optuigen) en ik heb een prachtig kerststuk (zie foto) gemaakt bij een nicht van mij, die daarvoor speciale workshops organiseert. Ook dit jaar zijn we op een fraaie zondag in december weer naar de Veluwe getogen om te gaan 'kerstknutselen' met alle vrouwelijke familieleden van moeders kant - heel gezellig en het resultaat mag er wezen! Ik verheug me op twee dagen relatieve rust en ga dan weer aan de slag met een interessante vertaalopdracht! Tussen de bedrijven door moeten we beneden natuurlijk ook kasten uitmesten en spullen apart gaan zetten, want we zullen volgende maand toch zo'n drie weken boven moeten kamperen... Ongetwijfeld gaan we de komende anderhalve week kerstvakantie ook gezellige dingen ondernemen met ons uitgebreide gezin - zo zou ik wel eens een paar rondjes willen schaatsen op Flevonice: een buitenbaan van 5 km kunstijs - lijkt me heerlijk zwieren! Maar ja, of ik daarvoor liefhebbers mee krijg? Ik vrees dat er meer gegadigden zijn voor een spannende film.

18 december 2007


In Memoriam

Tot ons grote verdriet hebben we Dombo vandaag moeten laten inslapen. We zijn opgelucht dat we hem een verder lijden hebben kunnen besparen, maar wat zullen we zijn vrolijke gedartel om ons heen missen! Dombo heeft een heerlijk leven bij ons gehad en ik bewaar dierbare herinneringen aan een bijzonder kameraadje dat ons altijd zo enthousiast begroette als we thuis kwamen, maar dat ook heerlijk kon liggen snurken in zijn mand of onder mijn bureau. Ik schoot steevast in de lach om de malle pirouettes die hij draaide als hij wilde eten of klaar stond om naar buiten te gaan. Aan ons nu de zware taak om te wennen aan een leven zonder hem. Geen rondjes meer met m'n hondje ...

11 december 2007

Bijzondere gasten
Onze achtertuin wordt regelmatig bezocht door een flink aantal vogels die gretig snoepen van de kruimeltjes brood in het voederhuisje. Elke dag vul ik de voorraad aan en van de goede Sint kreeg ik nog een hele ton vol mezenbollen en ander krachtvoer, dus het menu in dit vogelrestaurant is aardig uitgebreid. Mezen, mussen en vinken halen de vreemdste capriolen uit, hangend aan de vetbollen, maar ze passen ook ruim onder het afdakje van het voederhuisje. Houtduiven, eksters en merels moeten buiten blijven en komen niet verder dan het 'balkonnetje', waarbij ze hun kleinere vriendjes ook nog eens verjagen. Dat zijn de reguliere gasten, zullen we maar zeggen. Soms komen er echter bijzondere gasten langs, zoals afgelopen weekend, toen er plotseling een reiger landde op de rand van de vijver. We schrokken ervan en dachten even dat hij een van de goudwindes te pakken had, maar gelukkig bleken die zich goed te hebben verstopt, want ze zijn er alle vier nog!
Echt spectaculair was het bezoek van deze bijzondere gast (foto), die op een ochtend ineens op het hek zat. Eerst dachten we nog dat het een kleine bonte specht was, vanwege de tekening op zijn rug, maar toen hij zich omdraaide en zijn borst liet zien, moesten we het 'pietenboek' erbij halen. We hadden namelijk een echt ijsvogeltje op bezoek! Tamelijk bijzonder, omdat ze in deze streek van het land eigenlijk niet voorkomen. Gelukkig hadden we net op tijd gelezen dat ijsvogels 'vissertjes' zijn, want voor we er erg in hadden, dook onze gast pijlsnel en recht naar beneden de vijver in. Nee, geen goudwinde dit keer, die passen niet in zijn snavel, maar het had wel een stekeltje te pakken. Even snel als het beestje het water ingedoken was, vloog het er ook weer uit. Foetsie! Helaas voor ons, maar sindsdien hebben we het ijsvogeltje niet meer gezien .....

5 december 2007

Zie de maan schijnt door de bomen ...
Onze makkers komen dit jaar allemaal naar Amsterdam, waar we in grotere familiekring Sinterklaas vieren. Het belooft een guur avondje te worden: de regen striemt hier tegen de ramen, het waait hard en we moeten nog op pad! De ANWB voorspelde deze week al dat het vandaag vooral filerijden zou worden en adviseerde om zo vroeg mogelijk op weg te gaan, maar vooralsnog schijnt het mee te vallen. De laatste gedichten zijn geschreven, de laatste cadeautjes gekocht en de laatste druppels verf van de surprises bijna droog. Geheimzinnigheid viert hoogtij, af en toe klinkt een wanhopige zucht, er wordt nog naarstig gezocht naar een laatste rijmwoord (lang leve de rijmwoordenboeken op internet!) en de laatste stukjes pakpapier worden gebruikt. Uiteraard vergeten we de inwendige mens niet: op het menu staan ouderwetse erwtensoep met roggebrood, warme chocolademelk met slagroom en speculaas. Kortom, we verheugen ons op het heerlijk avondje!

30 november 2007

Over zwoele geurtjes en bomen als bouwmateriaal
Deze week mocht ik me opnieuw storten op nogal uiteenlopende vertaalopdrachten. Zo ben ik een paar dagen bezig geweest met teksten voor een website van een parfumwinkel, waarin ik allerlei geurtjes en kleurtjes tegenkwam die wonderen beloofden. In de lijst stond zowaar ook mijn eigen zomergeurtje... Het ene parfum geurde nog zwoeler en sensueler dan het andere en ook bij de foundations kon je kiezen uit vele goede eigenschappen: de een gaf een matte teint, de ander hydrateerde en verzorgde de huid en weer een ander werkte de fijne lijntjes weg. Kortom, ik ben weer helemaal op de hoogte van de nieuwste trends in make-upland. Voor de broodnodige achtergrondinformatie had ik afgelopen week een paar glossy's gekocht waarin vaak advertenties staan voor parfum en cosmetica of waarin redactioneel aandacht wordt besteed aan nieuwe trends op het gebied van cosmetica. Dus bracht ik mijn koffie- en theepauzes door met lekker bladeren en lezen, waarna ik snel achter de pc kroop om de verworven kennis creatief om te zetten in een geschikte Nederlandse beschrijving. Nadat ik deze vertaling had ingeleverd, kreeg ik een heel ander onderwerp onder ogen: artikelen over architectuur. Een van de thema's was het bouwen met 'levend materiaal', in casu bomen. Ja, je leest het goed. Er zijn architecten die zich verdiept hebben in de eigenschappen van bomen en in hun ontwerp bomen combineren met bijvoorbeeld stalen looproosters. Jammer genoeg zijn er nog niet zoveel toepassingsmogelijkheden, omdat je nu eenmaal niet overal bomen wortel kunt laten schieten, maar het idee sprak me erg aan. Bij deze loopbrug (zie foto) is handig gebruik gemaakt van het feit dat bomen geneigd zijn de spanning op hun bast te verdelen en meer hout gaan vormen op plekken waar de spanning hoger is dan elders. Als je de bomen dicht tegen een stalen buis laat aangroeien, dan ontstaan er verdikkingen op de knooppunten en zo kun je dus een soort loopbrug maken die volledig rust op een rijtje boompjes aan weerszijden. Enig probleem: de boompjes groeien, dus het loopgedeelte stijgt na verloop van tijd. Helaas meldde het artikel niet hoe de architecten dat probleem dachten op te lossen....

25 november 2007

Sint weer in het land!
Gelukkig heeft de goedheiligman ook dit jaar weer voet op Nederlandse bodem gezet. Voor onze 'extended family' het startsein voor gehussel met lootjes, het uitwisselen van verlanglijstjes en het verzinnen van flauwe, vieze, grappige of explosieve surprises met bijbehorende gedichten. Onze familietraditie wordt gretig opgepikt door de volgende generatie en elk jaar opnieuw is het lachen, gieren, brullen geblazen. We vieren het met een groot gezelschap op de verjaardag van de goede Sint, dus op 5 december wordt er bijzonder weinig vertaald, maar des te meer gerijmd (onder tijdsdruk schrijf ik de fraaiste gedichten, heb ik gemerkt). Een welkome afwisseling voor het vele vertaalwerk dat ik afgelopen weken voor mijn kiezen kreeg! Zo vertaalde ik een slecht geschreven tekst over de reorganisatie bij een bedrijf, direct daarna een onderdeel van een website over grafmonumenten (!) en vervolgens een persbericht over een nieuwe collectie sportkleding. In de tussentijd rondde ik een vrije opdracht af (vertaling van een boek) en begon ik aan de vertaling van beschrijvingen van make-up en parfums voor de website van een parfumerie. Genieten geblazen dus voor mij - veel marketingteksten, soms wat journalistiek van inslag en dat blijkt me toch wel erg goed te liggen. Een paar jaar geleden heb ik me wat nadrukkelijker geprofileerd met dit specialisme en het begint langzaam maar zeker vruchten af te werpen. Ik doe zulke opdrachten met bijzonder veel plezier en dat werkt zeer inspirerend. De komende week gaat de combinatie van werk en gezin gewoon door en de week eindigt met een snoepreisje naar Praag (via het werk van manlief - tot in detail georganiseerd, wij hoeven zaterdag en zondag alleen maar te gaan genieten). Nu alleen mijn Sintvoorbereidingen nog .... die dreigen daardoor namelijk wel een beetje in de knel te komen.

9 november 2007

Hoezo automatisch?
Vertalen is een vak, daar kan ik niet vaak genoeg op hameren. Natuurlijk juicht elke vertaler iedere vorm van ondersteuning toe - ik zou nu niet graag meer zitten typen op een elektrische schrijfmachine met doorslagen, om maar een flauw voorbeeld uit het recente verleden te noemen. Geef mij maar een PC met tekstverwerkingsprogramma en elektronisch woordenboek, vertaalgeheugen enzovoorts. Daarmee kan ik mijn vertalingen niet alleen sneller verwerken, het werkt ook een stuk gemakkelijker. Zo ben ik een groot fan van de 'zoek- en vervang'-functie in Word, in plaats van de onjuiste term te moeten weglakken en er voorzichtig overheen te moeten tikken, zoals in het begin van mijn loopbaan.
De technische ontwikkelingen snellen echter voort en zo kwam er de afgelopen jaren steeds meer aandacht voor automatisch vertalen, waarbij computers het werk van echte vertalers doen. Het resultaat van dat soort vertalingen is vaak hilarisch, maar het leidt soms tot pijnlijker zaken, zo was gisteren te lezen in een artikel onder de intrigerende kop: Automatische vertaling leidt tot 'diplomatiek incident'. Hoe dat zat? Israëlische journalisten waren door het ministerie van Buitenlandse Zaken uitgenodigd voor een seminar over het Nederlandse politieke bestel. Op verzoek van het Nederlandse consulaat in Israël zouden ze alvast een paar vragen opsturen. Zo geschiedde, en wel door een journalist die zelf nauwelijks Engels sprak. Daarom had hij de vragen in het Hebreeuws ingevoerd in een programma voor automatische vertaling en vervolgens het Engels dat het programma uitspuugde gewoon opgestuurd. Het gevolg was een wonderlijke verhaal in een even wonderlijk soort Engels. Conclusie van de organisatoren: deze journalisten zijn de taal onvoldoende machtig, vandaar dat ze beter niet kunnen deelnemen aan het seminar. De journalisten schamen zich zo dat ze zelf ook overwegen van de reis naar Nederland af te zien. In het artikel is de Engelse tekst opgenomen en inderdaad, daar is nauwelijks een touw aan vast te knopen. Onder collega-vertalers werd de vraag al opgeworpen of wij, mensen-vertalers, ons voortaan alleen nog maar bezig gaan houden met het verbeteren van dit soort machinevertalingen (ik mag toch vurig hopen van niet ...).
Veel storender vond ik de laatste opmerking van de woordvoerder van het ministerie van Buitenlandse Zaken in dit verband - een van de ministeries nota bene dat zelf veelvuldig een beroep doet op de diensten van vertalers en tolken. De reden om deze journalisten niet te ontvangen bleek niet alleen het feit dat ze de Engelse taal onvoldoende beheersten om het bezoek voldoende inhoud te geven. De woordvoerder in kwestie voegde daar nog aan toe: "Met een tolk erbij gaat er te veel spontaniteit verloren". Wat een belediging voor deze groep communicatiespecialisten!

1 november 2007

Halloween
Gistermiddag toen het begon te schemeren hebben we de 'doodskop' in onze voortuin van een flakkerlichtje voorzien en de mistmachine in de waterbak aan het werk gezet. Voor we het wisten, straalde onze tuin een griezelig Halloween-sfeertje uit. Natuurlijk heb ik getracht dit fraaie geheel op de gevoelige plaat vast te leggen, maar mijn fototoestel kon de subtiele sfeer niet aan: als ik hem liet flitsen, kreeg ik een overbelicht, kil plaatje en zonder flits zag je alleen een vlammetje dansen ... de rest moest je dan maar raden. Niet zo'n succes dus. Jammer! Dan maar een paar andere plaatjes uit de hoed getoverd! Over het algemeen hoef ik niet zo nodig mee te doen met uit Amerika overgewaaide tradities (de kerstman komt er bij ons niet in, onze voordeur staat wagenwijd open voor de goede Sint), maar voor Halloween maak ik graag een uitzondering. Ik vind het een grappige traditie, niet zozeer om de 'trick-or-treat', maar meer vanwege de gekke fratsen die je kunt uithalen met pompoenen, spinnen en andere griezels. Een paar jaar geleden gingen we in de herfstvakantie vaak met zijn allen naar Six Flags. Het park werd in een Halloween-sfeertje gebracht, niet alleen met mistmachines, akelig klinkende muziek, speciale griezelvoorstellingen en grafzerken die open- en dichtklapten, maar om de stemming erin te houden, liepen er bovendien allerlei lubuger geklede en geschminkte figuranten rond. Vooral als het dan ging schemeren en we niets vermoedend langs de attracties banjerden, schrokken we ons een hoedje als we ineens kettingen achter ons hoorden rammelen, of als iemand met zijn zwarte cape ineens vlak langs ons gezicht streek. Toch hebben we er ook vaak genoeg de slappe lach van gekregen, hoor. En in het pikkedonker een ritje in de Robin Hood (voor de kenners) was een ervaring op zich. Het bezoek werd in de weekenden steevast afgesloten met een fraaie lasershow - daarna gingen de poorten dicht en reden alle bezoekers en masse over de stikdonkere polderweg richting Harderwijk. Pas als we daar aankwamen, kreeg ik het gevoel dat we weer in de bewoonde wereld waren beland. Dit jaar zijn twee van de kinderen met vrienden/vriendinnen gegaan - er wordt nog steeds aandacht besteed aan Halloween, maar lang niet meer zo uitgebreid. Had ik het toch niet zo gek bekeken, om dit jaar dichter bij huis te blijven ...

25 oktober 2007

Het kaarsje is opgebrand...
Binnenkort gaan we dan toch een afspraak maken om onze trouwe viervoeter uit zijn lijden te verlossen. Na de operatie van begin september, waarbij zijn milt inclusief tumor ter grootte van een tennisbal werd verwijderd, knapte Dombo aanvankelijk aardig op. Tot er plotseling een vreemde bult op zijn achterpoot verscheen, die ook werd verwijderd. Na die ingreep hadden we al besloten dat Dombo niet meer geopereerd zou worden. Het waren weliswaar twee goedaardige tumoren, maar we vroegen ons toch af wanneer en waar de volgende zou ontstaan. Helaas hoefden we daar niet zo lang op te wachten, want sinds vorige week is een van zijn testikels enorm gegroeid, zo erg dat Dombo er gewoon last van heeft als hij wil gaan zitten of liggen. Afgelopen weekend kon hij ineens niet meer overeind komen, dus ook zijn mand niet uit. Met vereende krachten hebben we hem op zijn pootjes geholpen, maar toen wilde of kon hij haast niet meer gaan zitten. Ook daar hebben we hem dus bij moeten helpen. Zijn achterpoten voelden ineens ijskoud aan en hij lag vaak te rillen. We hebben de mand weggehaald en nu ligt hij op zijn kussen op de convectorput, zodat hij lekker warm blijft. Maandag met de dierenarts gebeld, dinsdag met Dombo naar de praktijk. Om de ergste pijn te verzachten krijgt hij nu turbopijnstillers. Ze doen hun werk, maar echt opknappen doet Dombo niet. Gelukkig kan hij wel weer liggen en hoeft hij niet alsmaar te blijven staan. Toch gaat het nu sterk bergafwaarts, hij laat zijn staart voortdurend hangen en kijkt bij tijd en wijle bijzonder melancholiek, behalve als hij ons enthousiast begroet (als hij ons al hoort binnenkomen). Binnen vijf minuten is hij alweer op zijn kleed geploft - dan is zijn energie blijkbaar op. Hij komt zijn kluif nog wel laten zien, maar er lekker op liggen kauwen doet hij niet meer. Buiten doet hij zijn behoefte, maar ook dan is hij snel moe. We hebben allemaal het gevoel dat zijn kaarsje nu snel opbrandt en we willen niet dat hij veel/meer pijn gaat lijden. De dierenarts heeft me in die zin gerustgesteld dat het een lastige beslissing blijft, omdat je nooit zeker weet wanneer het goede moment is gekomen. Dombo's kwalen verlopen in een grillig patroon: de ene dag voelt hij zich duidelijk beter dan de andere dag. Daardoor ga je op goede dagen toch weer twijfelen. Maar uiteindelijk zien wij ook wel dat hij steeds een eindje verder achteruit gaat. Ik vind het in elk geval een zware beslissing, hoewel ik niet geloof dat we Dombo er plezier mee doen om deze situatie veel langer te laten duren. Hij begrijpt immers niet wat er met hem aan de hand is en beter wordt hij niet meer. We zullen hem allemaal vreselijk missen, maar bewaren de beste herinneringen aan een bijzonder fijne tijd met hem.

14 oktober 2007

Kinderboekenweek
Zelf lees ik al sinds letters geen geheimen meer voor mij hebben - graag en veel. In mijn jeugd mocht ik niet vaker dan twee keer per week naar de openbare bibliotheek om boeken te ruilen (kennelijk lag het gevaar van een leesverslaving op de loer....). Telkens nam ik de maximaal toegestane hoeveelheid van vier leesboeken mee naar huis en soms ook nog interessante studieboeken. Maar ja, wij hadden thuis geen televisie en computers bestonden nog niet. Kinderboekenweek gelukkig wel en van mijn ouders mochten wij in die week altijd een boek uitkiezen. Ik koester dan ook warme herinneringen aan het rondneuzen in een boekwinkel, het eindeloos kwijlen bij de fraaie kaften en illustraties, de geur van een nieuw, opengeslagen boek en aan de twijfel bij het kiezen. Ik kan me niet herinneren of er toen ook al thema's aan de kinderboekenweek waren verbonden, maar het thema van 2007, Sub Rosa, sprak me bijzonder aan. De liefde voor boekwinkels is gebleven en zo liep ik gisteren maar al te graag bij Broese in Utrecht naar binnen, zoekend in de kasten naar een lekker leesboek voor mijn kinderen, want die traditie van thuis geef ik met alle plezier door aan mijn eigen kroost. Geheimzinnig, spannend en met veel fantasie geschreven - precies het soort boeken dat ze graag lezen. Zulke fantasyspellen doen ze ook graag op de computer, maar daarover een andere keer meer. Op verzoek van mijn dochter ging ik op zoek naar deel twee van de serie De clan van de Wolvin en voor mijn zoon vond ik deel twee van de serie over Artemis Fowler, De Russische connectie. Het bleek een schot in de roos, voor allebei! Voor mezelf kies ik dit jaar geen Nederlands kinderboek uit, maar een Duits: Tintentod van Cornelia Funke, het laatste deel van de serie die begon met Tintenherz en Tintenblut. Hoofdpersoon van deze serie is Meggie, een meisje dat van haar vader wil leren hoe ze zelf in een verhaal kan stappen. Deze boeken vertellen niet alleen een tamelijk mysterieus verhaal, maar ze zijn ook nog eens bijzonder spannend geschreven. Funke vertelt zo meeslepend dat je haar boeken in een ruk uitleest. Qua thema passen ze perfect bij de kinderboekenweek hier in Nederland, alleen moet ik het boek nog even in Duitsland bestellen...
Grappig vond ik dat dit jaar wel dat het thema een Latijnse uitdrukking was: Sub Rosa betekent letterlijk "onder de roos" en wordt blijkbaar al sinds de 16e eeuw gebruikt in de betekenis van "in het geheim". Het klink in elk geval lekker spannend!

4 oktober 2007

Hoera, dierendag
We kunnen er niet langer omheen: de herfst is ingetreden! 's Morgens hangen mistnevels over het weiland totdat het zonnetje ze doet verdampen. Elke dag kleuren de bladeren van de bomen iets geler of roder en bij een steviger briesje waaien ze spontaan op de grond. Vorige week vond ik de eerste wilde kastanjes al en dagelijks kan ik mevrouw of meneer kruisspin volgen die een web heeft gespannen voor ons keukenraam. Dit is slechts een van de vele kruisspinnen (zie foto) die we in deze periode overal rond het huis zien in een soms ingenieus geplaatst web. Ik vind het fascinerende dieren, die kruisspinnen, vandaar dat ik op dierendag even aandacht aan hen besteed. Een ander dier dat aandacht verdient is onze trouwe viervoeter Dombo, die opnieuw met een stel hechtingen rondloopt en dit keer is voorzien van een doorzichtig soort lampenkap om te zorgen dat hij de wond met rust laat. Twee weken geleden ontstond er een vreemde verdikking op Dombo's achterpoot waar hij steeds aan zat te bijten, dus uit voorzorg heeft de dierenarts de bult weggesneden. Uiteraard moest de wond worden gehecht, maar het is nu ook weer niet de bedoeling dat Dombo zelf de draadjes wegwerkt. Die lampenkap om zijn nek is wel een beetje sneu, vooral op dierendag, want hij stoot voortdurend overal tegenaan in de kamer en lekker kauwen op zijn kluif is er ook niet bij, want de kluif schuift steeds weg. Frustrerend, hoor, voor zo'n oud hondje. Gelukkig zijn we regelmatig bij hem in de kamer en mag de kap af. Dat is wel zo'n beetje de grootste verwennerij voor hem vandaag!

2 oktober 2007

Techniek staat voor niets!
Moderne vertalers mogen dan over de nodige technische hulpmiddelen beschikken, maar dat is nog niets vergeleken bij de indrukwekkende opmars van techniek en technologie in moderne ziekenhuizen. Door omstandigheden was ik gistermiddag getuige van een prachtig staaltje inwendig onderzoek dat ik van begin tot eind via drie beeldschermen kon volgen. Het slachtoffer was mijn zoon en nee, ik vond het geen prettig gezicht dat er slangen in zijn lijf werden geduwd, maar ik moet eerlijk toegeven dat ik het onderzoek zelf bijzonder interessant vond! Zondagavond hadden we gezellig en heerlijk zitten dineren met onze familie. De entrecôte, die zoonlief en ik allebei aten, was mals en zacht en smaakte zalig. Helaas bleef bij hem een stuk steken in zijn keel of slokdarm. Na afloop van het diner zat het er nog steeds, dus meldden wij ons bij de huisartsenpost met weekenddienst. De dienstdoend huisarts stelde ons gerust: de luchtpijp en de stembanden lagen 'vrij' zichtbaar, dus als er al iets was blijven zitten, zat het lager. Het zou waarschijnlijk de volgende ochtend wel zijn doorgeschoven naar de maag. Niets bleek minder waar. We hebben het een tijdje aangekeken, maar zoonlief kon niets eten of drinken, dus gistermiddag zijn we naar onze eigen huisarts gegaan. Zij nam meteen contact op met de Maag-Lever-Darm-arts in het ziekenhuis en we mochten direct naar de scopie-afdeling komen. Daar stond een indrukwekkende hoeveelheid apparatuur klaar. De assistenten legden uit wat het endoscopie-onderzoek inhield: hij moest een slangetje met een camera inslikken. Het zou een vervelend gevoel geven, maar het zou geen pijn doen. Zo gezegd, zo gedaan en daar lag mijn arme kind op zijn zij met een soort mislukte fopspeen in zijn mond te rochelen en te kokhalzen. Op de schermen zagen we de binnenkant van zijn slokdarm, prachtig roze en met fraaie peristaltische bewegingen. In de verte doemde iets wittigs op: jawel, hoor, de boosdoener zat onderin de slokdarm vast, vlak voor de maagingang. De arts schoof ingenieus een dun draadje met aan het eind een soort netje door de dikkere slang met camera naar binnen en via de monitor manoevreerde hij net zolang totdat het netje om het stukje vlees zat. Op de monitor leek het een flink stuk, maar toen het er eenmaal uit kwam, viel het qua omvang eigenlijk wel mee. Helaas voor zoonlief moest de arts nog een keer kijken of hij wel alles had weggehaald. Overigens ontdekte hij en passant nog dat de slokdarm onderin een afwijkend patroon vertoonde. Om de oorzaak daarvan te kunnen onderzoeken, moest hij een paar 'hapjes' nemen. Opnieuw werd er een superdunne draad met ditmaal een 'happertje' aan het eind ingevoerd, waarmee minuscule stukjes weefsel werden weggenomen. Mijn zoon kromp iedere keer in elkaar, het was voor hem een uitermate onplezierig onderzoek. Maar toen hij eenmaal van de tafel kwam, overheerste toch de opluchting, omdat hij nu weer 'gewoon' kon slikken. Over twee weken horen we de uitslag van het onderzoek. Zoonlief weet nu in elk geval dat hij vooral zijn vlees kleiner moet snijden en er goed op moet kauwen. Hij ondergaat zo'n onderzoek liever niet nog een keer!

23 september 2007

Eenden in de kooi!
Gisteren hebben we met een deel van mijn familie van moeders kant een prachtige tocht gemaakt in de Biesbosch. We troffen elkaar voor een heerlijk kopje koffie met gebak in het bezoekerscentrum van Staatsbosbeheer in Drimmelen, waarna we aan boord gingen van dit schip. Onder bezielende leiding van een oom van mij, die als vrijwilliger werkt bij Staatsbosbeheer, voer schipper Jan ons naar de Eendenkooi. Onderweg zagen we veel watervogels en andere waterliefhebbers, het was immers prachtig weer! Er werd gevist, gevaren en gezeild, hoewel de wind het behoorlijk liet afweten. Zo voeren we de ultieme vorm van ontspanning op het water tegemoet: een stuurman dobberde met gehesen zeil rustig voort, helmstok in de ene hand en de zaterdagkrant in de andere...
Eenmaal aangekomen bij de eendenkooi stapten we aan land en kregen een rondleiding 'achter de schermen'. Zo zagen we met eigen ogen waar deze uitdrukking vandaan komt. Juist ja, eendenkooien zijn grotendeels omheind met rieten schermen, zodat eenden geen 'vreemde' geuren opvangen. Nooit geweten dat eenden konden ruiken. Op een aantal plaatsen langs de pijpen van de eendenkooi (zie foto hieronder) zijn openingen in de schermen gemaakt: op ooghoogte voor de mens en soms op maaihoogte voor de honden(!), we hebben ze in volle glorie kunnen bewonderen. In het Nationale park De Biesbosch verzetten de vele vrijwilligers bergen werk om de schermen - en daarmee de hele eendenkooi - intact te houden. Het principe van de eendenvangst werd ons uiteraard ook uitgelegd. Vroeger werden wilde eenden naar open water binnen de kooi geleid met behulp van tamme lokeenden. Zodra de wilde exemplaren in het water waren beland, werden ze in een van de pijpen gelokt (soms ook met behulp van honden), totdat ze niet verder konden zwemmen. Vervolgens gingen ze letterlijk 'de pijp uit': aan het eind van die pijp kwamen ze namelijk in een soort vangbak terecht. Daar haalden de kooikers de eenden eruit en draaien hun de nek om. Tamelijk ruwe praktijken vroeger, dat wel, maar we hebben er een paar fraaie uitdrukkingen in het Nederlands aan overgehouden. Tegenwoordig zwemmen alle eendjes ook daar gewoon in het water van de grote vijver - er zaten prachtexemplaren bij. Als lunch kregen wij gelukkig broodjes kaas en krentenbollen. Aan 'Peking Duck' uit de Biesbosch hadden we na de rondleiding niet meer zo'n behoefte ...

Ook zin in zo'n mooi tochtje? Surf naar http://www.endenkooi.nl/ voor meer informatie.

16 september 2007

Uitstekende start hockeyseizoen!
Sinds het begin van deze maand sta ik elke zaterdag trouw langs de lijn in de dugout als coach van de meiden van Fletiomare B4. Het zijn gezellige kwebbelaars, er wordt eindeloos getutteld met haren en elastiekjes, maar als het eerste fluitsignaal klinkt, gaan ze er voor! Gistermiddag mochten we op het eerste veld van ons prachtige nieuwe complex spelen tegen de meiden van Kampong B7. We hadden aardig wat publiek dat heerlijk in het zonnetje zat te kijken naar de meiden. Kennelijk werkte al dat publiek behoorlijk inspirerend, want wat werd er lekker gespeeld! Fraaie combinaties en goede acties aan onze kant, dus binnen de kortste keren stonden we met 4-0 voor. Door een beetje gerommel in de achterhoede viel er toch een tegendoelpunt en zo gingen we met 5-1 de rust in. Aan de opstelling heb ik op verzoek van de meiden zelf niet veel veranderd, omdat ze zelf vonden dat het zo prima ging. Na het laatste fluitsignaal was de stand 7-3 in ons voordeel. We blijken te beschikken over een midvoor die niet alleen de blits maakt met goudkleurige schoenen maar ook een gouden schot op doel kan lossen (4 keer raak, dus topscoorder!). Onze rechtsbuiten, die voor de wedstrijd nog ernstig twijfelde aan haar eigen kunnen, omdat ze meestal rechtsmidden staat, schoot er ineens zomaar eentje in, tot haar eigen grote verbazing. De andere twee doelpunten waren minstens zo fraai, tweemaal over de linkerflank: linksbuiten en linksmid waren uitstekend op elkaar ingespeeld en scoorden allebei ook nog een keer. Uiteraard was het gejuich niet van de lucht toen de wedstrijd was afgelopen. Trots als een pauw stapten de ladies van het veld af, gevolgd door een even trotse coach. Helaas hebben we nog geen beeldmateriaal van dit succesvolle team, maar daar wordt aan gewerkt! Vanwege het fraaie weer kregen we een ijsje als beloning. Zo lusten we nog wel een paar tegenstanders ....

7 september 2007

Games of spelletjes?
Websites zijn haast niet meer weg te denken uit ons dagelijks leven. Ze geven ook een nieuwe dimensie aan het werk voor vertalers, want als je de inhoud van een website mag vertalen, moet je op zoek naar korte, krachtige kreten voor de instructies, zodat bezoekers van de site precies weten op welke button ze moeten klikken om in een ander scherm te komen. Dat luistert zo nauw, omdat je meestal weinig ruimte hebt - je zit vaak met handen en voeten vast aan de layout van de button. Daarnaast is het handig als je weet wat er gebeurt als je op die button klikt ... dat realiseren opdrachtgevers zich jammer genoeg niet altijd, maar een gewone tekst in Word of Excel is dan voor vertalers eigenlijk niet voldoende. Soms gaat het om websites die alleen in de vreemde taal bestaan, soms om sites die zich nog in het conceptstadium bevinden. In het eerste geval kun je als vertaler in elk geval moeiteloos 'spieken', in het tweede geval is dat een stuk lastiger. Deze week heb ik veel sites bezocht en uitgetest met spellen voor kinderen, als research voor een vertaling. Grappig om te ontdekken dat de ene site een stuk serieuzer met de vertaling omgaat dan de andere! Bij sommige sites kreeg ik de indruk dat de makers ervan niet eens precies wisten welke doelgroep ze wilden bereiken. Als je mikt op een jeugdig publiek van laten we zeggen tussen de 8 en 10 jaar, moet je de instructies op hun niveau helder houden en een eenvoudig leesbare uitleg van het spel geven. Voor tieners vanaf een jaar of 12 kunnen de omschrijvingen gerust iets ingewikkelder en soms kun je daar zelfs veelgebruikte en bekende Engelse termen laten staan. Maar wat doe je voor de categorie tot 7 jaar? Zelf kunnen ze nog niet lezen, dus wordt er veel gewerkt met pictogrammen als instructie - dat pikken kinderen van die leeftijd al snel op. Alleen de uitleg van het spel, die wordt waarschijnlijk voorgelezen door een van de ouders of een oudere broer of zus ... allemaal zaken om rekening mee te houden bij de vertaling. Ik heb me in elk geval kostelijk geamuseerd en kan wel vervelender speurwerk bedenken!

31 augustus 2007

Revaliderende viervoeter
Gistermiddag is Dombo door onze dierenarts geopereerd aan een milttumor. Zijn milt is compleet met de volledig ingekapselde tumor (bijna zo groot als een tennisbal!) verwijderd en wordt nu opgestuurd voor weefselonderzoek. We willen toch graag weten of het een goed- of kwaadaardige tumor is. Met de patiënt gaat het intussen langzaam maar zeker iets beter. Hij zit weer rechtop in zijn mand en de eerste slokken waterige melk heeft hij intussen ook al opgeslobberd. Om hem tot eten aan te sporen heb ik hem vanmorgen eerst een plakje gebraden gehakt gevoerd - in kleine stukjes gescheurd, want een heel plakje ineens wilde hij niet - en vanmiddag een plakje rookvlees, in iets grotere stukjes. Vervolgens deed ik een paar brokjes voer op mijn hand, maar daar draaide meneer zijn snoet voor opzij. Heel begrijpelijk, luxe vleeswaren zijn natuurlijk een stuk lekkerder. Hoewel hij nog wat wankel op de pootjes staat, lukt het hem ook om een plas te doen in de tuin, keurig zoals het hoort voor een reu: met opgeheven achterpoot! Echt ver kan hij natuurlijk nog niet lopen ... de regen wast dit tijdelijke hondentoilet wel weer schoon. Zijn buik was al eerder gedeeltelijk geschoren voor het echo-onderzoek waarop de gewraakte tumor duidelijk te zien bleek, maar de dierenarts ging voor de operatie nog een stukje verder met de tondeuse. Dombo zijn buik ziet er nu roze gespikkeld uit met hier en daar nog een spetter jodium langs een flinke ritssluiting in de lengterichting. Of hij veel pijn heeft, weten we eigenlijk niet. De dierenarts vertelde wel dat Dombo's ademhaling tijdens de operatie (onder volledige narcose) ineens erg onregelmatig werd als de milt werd aangeraakt ... wat een last moet hij er dan van hebben gehad toen dat ding nog in zijn buik zat! Zoals een echte terriër betaamt, heeft hij daar niet veel van laten merken. Nu is hij dat rotding in ieder geval kwijt en ondanks de bloedarmoede, waardoor hij erg verzwakt is, blijven wij toch maar optimistisch. Zijn revalidatie zal wat langer duren en al wordt hij nooit meer helemaal de oude, toch zal hij deze operatie wel te boven komen. Met die luxe hapjes is het binnenkort trouwens wel afgelopen. We zullen hem nog een beetje verwennen en hem voorlopig weer even blikvoer laten eten, in de hoop dat hij daarvan wat sneller opknapt. Over tien dagen mogen de hechtingen uit zijn buik en tot die tijd loopt hij met een charmante blauwe krans om zijn nek rond. Hoewel dat ding hem best in de weg zit, is het gelukkig niet zo'n onding als de plastic kraag die hij bij zijn vorige operatie (teenamputatie) kreeg. Hij ziet er zo iets minder zielig uit ....

24 augustus 2007

Souvenir de France
Elke zichzelf respecterende toerist herkent het vast, die haast onuitroeibare behoefte om een aardigheidje als souvenir van het vakantieadres mee naar huis te nemen. Wij vormen in dat opzicht geen uitzondering, maar besloten wel om dit jaar om eens iets geks te doen. Dat kwam zo: om vanaf de camping bij het strand te komen moesten we een aardig eindje rijden. Bij de laatste rotonde voor Biscarrosse-Plage stonden ze gezellig met zijn allen op een hoekje bij de plaatselijke souvenirwinkel: rode en gele molentjes met houten wiekjes die bij elk zuchtje wind aanstekelijk om hun as tolden. We vonden het zo'n vrolijk gezicht dat we uiteindelijk zijn gezwicht. Dit keer dus geen flessen wijn, Franse mosterd, koekjes of vrolijk gekleurd aardewerk, nee, we namen een van die leuke gele molentjes mee. De dame in de winkel vond het reuze grappig dat een Hollands stel in Frankrijk een molen kocht. Die hadden we immers meer dan genoeg in Holland? Ja, dat klopt en die wil ik ook beslist niet in de tuin. Dan liever een Franse! Zoals jullie kunnen zien, staat het ding hier in de voortuin zijn best te doen - af en toe waait het zo hard dat de wieken ervan af dreigen te vliegen. De potplanten hadden de droge, hete zomerweken in Nederland (?) niet overleefd, dus hebben we meteen even voor verse aanvoer gezorgd, geheel in stijl in herfstkleurtjes. Zo vloog de eerste volledige werkweek voorbij, met af een toe een bezoekje aan de dierenarts als onwelkome afwisseling. Het gaat met Dombo namelijk nog niet echt beter, hoewel, gelukkig ook niet veel slechter. Qua werk was het wel een bijzonder interessante week: ik ging stoeien met een nieuw onderdeel van mijn vertaalprogramma en vond het gepuzzel erg leuk, ik kreeg de toegezegde jaarverslagen als vanouds met dezelfde vertrouwde vertraging aangeleverd en ik ontving bericht dat mijn proefvertaling voor een uitgeverij goed was beoordeeld, dus ik mag aan mijn eerste grote opdracht beginnen! Kortom, koud een week na mijn vakantie zit ik alweer volop in het werk en geniet met dit fraaie zomerweer vooral van mijn lunchpauze, als ik een rondje Haarzuilens ga fietsen. Aan de tuin ben ik nog niet toegekomen, daarom hoop ik dat het een zonnig, warm weekend wordt!

14 augustus 2007

Fini les vacances...
Na drie weken van ontspannen, Frans eten en drinken, genieten van de ruige kust in Bretagne, spelen in de fenomenale golven aan de Atlantische kust bij Biscarrosse en van een lekker lui, rommelig leventje op de camping zijn we, vooral geestelijk, heerlijk uitgerust teruggekomen. Op de valreep kregen we afgelopen vrijdag nog wel een akelig telefoontje van het pension waar onze trouwe viervoeter Dombo logeerde: hij was plotseling erg ziek geworden en even leek het erop dat we hem misschien niet eens meer levend zouden terugzien. We waren allemaal nogal aangeslagen door dat bericht en zijn als een speer gaan inpakken en terugrijden. Gisterochtend hebben we hem opgehaald - hij ging zoals altijd uit zijn dak van blijheid toen hij ons zag! De medicijnen die hij krijgt voor de ontsteking in zijn lichaam zijn goed aangeslagen en ook al is hij behoorlijk mager en nogal zwak, hij eet gelukkig wel weer bijna normaal en sinds vandaag ligt hij, als vanouds, lekker te knorren (en te snurken!) onder mijn bureau. Eind goed, al goed, hopen we, ook al laat ik hem voor de zekerheid volgende week nog een keer goed onderzoeken door onze eigen dierenarts. We hebben ons eens te meer gerealiseerd dat we hem nog lang niet willen missen!

7 augustus 2007

Vive les vacances! Etape suivante
Na de tropische temperaturen van de afgelopen dagen stak er zondagavond vanaf zee een frisse bries op. Geheel volgens de voorspelling viel de eerste regen ‘s nachts aarzelend en zachtjes tikkend op het caravandak, maar allengs ging het staccato en harder spetteren. Natte voeten dus de volgende ochtend, maar na een paar uur wisselvallig weer met veel buien doemden er in de verte alweer lichtere plekken op in het wolkendek. Niet alleen de regen, ook de opklaringen komen immers uit het westen. Gelukkig wist de temperatuur zich aardig te handhaven. Op de camping zorgt dit weer voor een volstrekt ander leefpatroon. Mensen blijven langer in bed liggen, gaan later naar de winkel voor hun krantje met croissantje en in de toiletgebouwen vind je zomaar ineens een vrije (schone) douche. Nederlandse en Engelse kampeerders blijken uitstekend voorbereid op minder fraai weer, banjeren op laarzen rond en gebruiken hun paraplu. Zo niet onze Zuid-Europeaanse medekampeerders. Onze Spaanse achterbuurtjes bijvoorbeeld bivakkeerden in hun caravan zonder voortent, ongetwijfeld omdat ze erop rekenden dat ze lekker buiten konden ontbijten, maar dat wordt dan ineens een hele uitdaging als het water met bakken uit de hemel komt. Intussen zijn ze trouwens alweer vertrokken, dus waarschijnlijk waren ze op doorreis, hopelijk voor hen naar het zuiden, naar de zon. Dit lagedrukgebied trekt namelijk door naar het noorden, als de weermannen het hier bij het rechte eind hebben.
De campingleiding had de bui blijkbaar ook al zien hangen, want het bord met de weersverwachting was gisteravond nog steeds niet aangepast. Zo houd je je gasten in de waan van een zonnige dag met zomerse temperaturen. Tja, je moet als campingbaas toch wat om je omzet veilig te stellen … in de toeristenbranche hier heerst groot pessimisme over het seizoen 2007, vanwege de volledig verregende maand juli. Veel vakantiegangers zijn weggebleven of eerder vertrokken, zo las ik vorige week al in een artikel in de regionale krant, de Sud-Ouest. Franse campinghouders hebben hun hoop dan ook gevestigd op een lange, hete maar vooral droge augustusmaand, om dit jaar nog een beetje winst te kunnen draaien. En passant kregen wij Nederlanders in dat artikel nog een flinke veeg uit de pan, omdat we het dit jaar hadden gewaagd pas na 15 juli aan te komen, in tegenstelling tot vorige jaren. Hoe durven we? Toch vond ik die kritiek een beetje vergezocht. We hebben in Nederland immers al heel lang deze vakantiespreiding, dus daaraan zouden ze in Frankrijk onderhand wel gewend moeten zijn. Het wassende water van vorige maand heeft kennelijk gezorgd voor een nogal vertroebelde kijk op de zaak. Gelukkig stond er gisteren een positief verhaal in diezelfde krant over een camping in Montfort (Dordogne), die door de lezers van de Kampeer- en Caravankampioen was uitgeroepen tot beste camping van Frankrijk in 2007! Toch leuk om te lezen dat die onderscheiding een forse stijging van het aantal Nederlandse gasten had opgeleverd. Kijk, zo helpen we die Fransen hier de zomer wel door!
PS: een goede camping weet zich, ook in la douce France, te onderscheiden! Dankzij de wifi-verbinding kunnen er weer plaatjes bij mijn blogje ...

2 augustus 2007

Hoe overleef ik een Franse camping?
Vanmorgen werden we gewekt door kwetterende mussen die op het dak van onze caravan ijverig heen en weer hipten. Het duurde niet lang of onze Franse gevleugelde vriendjes staken hun nieuwsgierige koppies door het dakluik en kropen daarna zelfs helemaal naar binnen. Gelukkig lieten ze geen sporen na.
Rond 9 uur ’s morgens komt de camping langzaam tot leven. Sportieve medekampeerders zijn dan alweer op de terugweg van hun rondje hardlopen of –fietsen, maar wij steken net enigszins slaperig ons hoofd buiten de tent. We willen namelijk eerst graag zelf vaststellen of de Franse weersverwachting klopt (meestal gelukkig wel – we hebben heerlijk zomerweer hier). Trouwens, je moet ook weer niet te vroeg willen opstaan, want dan zijn de dames met de rode t-shirts van de “Entretien” nog bezig met het schoonmaken van de toiletgebouwen. Ze sluiten zowel toiletten als douchehokjes af en zijn niet van zins hun werk te onderbreken dan wel te bespoedigen voor hoge nood, al is de rij wachtenden nog zo lang. Over smaak valt te twisten en de ene neus is gevoeliger dan de andere, dus zal ik niet uitweiden over de inrichting van de wc-hokjes. Als we ons willen wassen, kunnen we in “ons” toiletblok terecht in douchehokjes gecombineerd met een wasbak. Losse wasbakhokjes zijn er helaas niet. Wel twee aparte douches, zonder wasbak of plankjes om je toiletspulletjes op te zetten, maar met een haakje voor kleding. Echte kampeerders zitten daar niet mee, maar gasten die het luxer gewend zijn, slaan die hokjes over. Grappig genoeg komt juist uit die douches een heerlijk warme straal, terwijl de rest eerder lauw water produceert.
Campinggasten worden bij aankomst naar hun plek begeleid door heren in groene t-shirts, de “Placeurs”, die rijden in kekke karretjes op elektriciteit. Deze mannen crossen er maar al te graag in rond en kachelen regelmatig met hoge snelheid bij onze staanplaats de bocht om. We zitten op een ruime hoekplaats op het kruispunt van drie weggetjes. Het mag een wonder heten dat er nog geen ongelukken zijn gebeurd, want er rijden hier voortdurend kleine en grote kinderen voorbij op stepjes (al dan niet elektrisch), fietsjes of trapauto’s, skates, skateboards enzovoorts. Sowieso wordt er veel gefietst op deze camping en met de grote aantallen Engelse gasten gaat dat niet altijd even verkeersveilig (rechts houden blijft lastig, ook als je het verschil tussen links en rechts wel geacht wordt te kennen). Van alle gasten wordt verlangd dat ze meewerken aan het gescheiden inzamelen van afval. Er staan grote containers voor allerlei soorten plastic flessen die worden gerecycled en aparte containers voor gewoon glas. Jammer genoeg staat dit sympathieke milieubeleid haaks op het muzikale geweld van het animatieprogramma – voor ons gevoel toch een vorm van milieuverontreiniging. Iedere avond klinkt “Hey baby, baby, I wanna knohohohohow” op volle sterkte uit de luidsprekers – we raken van slag als het een keertje stil blijft.
Geen twijfel mogelijk: we overleven deze Franse camping met gemak! Son nom? Domaine de la Rive**** bij Biscarrosse.

27 juli 2007

Vive les vacances! Première étape
Onze vakantie lijkt dit jaar een beetje op de Tour de France, hoewel wij geen gele trui bij ons hebben en ook een bolletjestrui zullen jullie tevergeefs in onze bagage zoeken. We hebben wel een heleboel andere sportieve zaken bij ons: motorboot, waterskies, kano, skates, badmintonrackets en zelfs … 2 fietsen! De heren van de Franse wielerwedstrijd hebben ons pad nog niet gekruist – vermoedelijk zaten ze zo vol doping dat ze pardoes een andere route hebben gekozen. Onze eerste fietskilometer hebben wij afgelegd op de camping … op weg naar de Alimentation om verse croissants en baguettes te scoren. De reis begon afgelopen zondag in de stromende regen in Nederland. Die buien bleven ons achtervolgen tot ver in België, maar eenmaal over de Franse grens klaarde het helemaal op en begon zelfs de zon te schijnen. Eerste overnachting in Amiens op een vrij nieuwe camping waar een pizzabezorgservice tot de mogelijkheden behoorde. Uiteraard hebben we daar dankbaar gebruik van gemaakt. De volgende dag vervolgden we onze reis richting Bretagne. We kwamen over de Pont de Normandie in de stromende regen, maar allengs klaarde het opnieuw op en toen we in Erquy aankwamen op camping Le Vieux Moulin (we hebben de molen niet kunnen ontdekken), scheen er een waterig zonnetje. In het uurtje dat het droog bleef, konden we snel een tentje opzetten en de luifel installeren. Daarna gebeld met mijn dierbare Franse vriendin, die al een tafel voor 8 had gereserveerd in het plaatselijke crêpe-restaurant. In een forse onweersbui vlogen we het etablissement binnen .. waar we heerlijke galettes (hartige pannenkoekjes) met cider hebben genuttigd, na een aperitiefje Kir Breton. Als dessert stonden zoete crêpes op de kaart, dus voorlopig hebben we wel weer voldoende pannenkoeken achter de kiezen! De twee volgende dagen hebben we uitgebreid rondgelummeld in Erquy, de kinderen zijn gaan zeilen met windkracht 5 op een catamaran met de dochter van mijn vriendin als instructrice, we brachten een bezoek aan Cap Fréhel, waar het eveneens tamelijk winderig was en we aten erg lekker bij mijn vriendin thuis en in hotel Beauséjour. Het weer liet zich van zijn beste kant zien, maar de temperatuur bleef steken in lage twintigers. Gisteren zijn we vroeg vertrokken voor onze tweede etappe: een tijdrit van Erquy naar Biscarosse. Het zat ons mee, dus we zijn ruim binnen de limiet gearriveerd op de camping. Naarmate we verder naar het zuiden reden, stegen de buitentemperaturen en keerde het patroon aan de hemel om: grote stukken blauwe hemel en schattige witte schapenwolkjes. Temperaturen in de hoge twintigers, kortom, hier houden we het wel een poosje uit! A bientôt.

21 juli 2007

Vakantie!
Een bekend gezegde luidt: de laatste loodjes wegen het zwaarst en hoe waar dat is, heb ik afgelopen week wel ondervonden. Er kwam veel meer vertaalwerk binnen dan verwacht en daarmee raakten de dagen sneller gevuld dan gedacht. Dus bleef de administratie liggen ... en aan het eind van deze maand wenste de belastingdienst graag mijn BTW-afdracht te ontvangen. Tussen al die bedrijven door werd mijn zoon 16, dus moest er ook nog een klein feestje worden gebouwd. Vandaag hebben we eerst alle vakantieboodschappen gedaan en daarna ben ik toch maar weer even achter het apparaat gekropen, om met cijfertjes te gaan goochelen en de belastingdienst tevreden te stellen. De wasmachine stond overuren te draaien en de dame en twee heren pubers die mee gaan op vakantie dienden vandaag flink handen uit de mouwen te steken, anders komen we hier morgen niet weg. We gaan op weg naar Noord-Bretagne, Côte d'Armor, om precies te zijn. Daar start onze vakantie met een bezoek aan mijn trouwe Franse correspondentievriendin, die ik nog ken uit de tijd dat we samen met Barbiepoppen op de camping speelden. Zij verstond mij niet en ik haar niet, dus haar moeder en mijn vader hebben toen flink Engels respectievelijk Frans geoefend. En wij? Wij hielden contact, nu al meer dan 30 jaar! We blijven daar een paar dagen kamperen, we zullen ongetwijfeld een aantal typisch Bretonse gerechten voorgeschoteld krijgen (ik verheug me nu al op galettes!) en ik kan - onder het genot van een zalig wijntje - eindelijk weer eens ongegeneerd Frans kletsen. Eind volgende week trekken we dan verder langs de Atlantische kust naar het zuiden. Ik zal proberen om mijn weblog vanaf de camping bij te houden, maar of dat gaat lukken hangt vooral af van de mobiele verbindingsmogelijkheden die Vodafone biedt (en hoe snel het prepaid tegoed van de laptop is verbruikt). Ja, ja, de laptop heeft zijn eigen mobiele nummer - een uitstekende maatwerkoplossing van Vodafone Nederland. Jammer genoeg is het mobiel bellen in de EU, ondanks de toezeggingen, nog niet wezenlijk goedkoper geworden, daar wachten ze immers mee tot eind augustus, als de meeste mede-Europeanen hun vakantie achter de rug hebben en weer braaf op kantoor zitten ... Ik wens jullie in elk geval allemaal een zonnige, aangename zomer en tot blogs!
Elsowina

12 juli 2007

Puzzelen voor je werk
De afgelopen dagen heb ik weer eens zitten stoeien met een Duitse architectuurtekst. Dat zal dan wel over gebouwen gaan, zou je zo zeggen. Inderdaad, alleen is niet van elk gebouw meteen duidelijk waarvoor het dient, dus soms geeft zo'n tekst daarover extra informatie. Dit keer ging het om gebouwen in een polder in de buurt van Baden-Baden. Die polder laat men bij hoog water in de Rijn gedeeltelijk onderlopen, zodat verder stroomafwaarts gelegen dorpen niet onder water komen te staan. Uiteraard was er bij de bouw gebruik gemaakt van bijzondere materialen en technieken met hun eigen jargon, maar ik moest daarnaast ook op zoek naar de uitleg van een aantal vaktermen die te maken hadden met ‘overstromingsgebieden’ en ‘gemalen’. Het deed me denken aan een eerdere opdracht voor deze klant, eind vorig jaar. In dat artikel voor hetzelfde vakblad stond weliswaar een beschrijving van het gebouw, maar pas nà de openingszin waarin werd uitgelegd dat het werd gebruikt door een centrum voor gehandicapte kinderen. Onduidelijk was alleen wat voor soort centrum… dus ik sloeg aan het puzzelen. In de Duitse omschrijving stond ter verklaring alleen het bijvoeglijk naamwoord ‘konduktiv’. Opgezocht in Van Dale Duits-Nederlands bleek de betekenis o.a. conductief. Intuïtief aarzelde ik om dat zonder verdere context als bijvoeglijk naamwoord in het Nederlands over te nemen. Bovendien verscheen er een rode kringel onder dit woord (lang leve de spellingchecker!), dus eerst maar eens gezocht in de Grote Van Dale (Nederlands). Wat bleek? Conductief stond er helemaal niet in! Niet getreurd, want zoeken op internet – als je dat een beetje handig doet – levert vaak een schat aan informatie op. Via het Duitse ‘konduktiv’ als zoekterm kwam ik – uiteraard – bij de website van het centrum in kwestie uit. Gelukkig vond ik daar wel een bruikbare uitleg: het centrum bleek te werken volgens een bepaalde methode, uitgevonden door een Hongaarse orthopedagoog. Nadat ik de naam van de orthopedagoog als Nederlandse zoekterm had ingevoerd, kwam ik bij een Nederlandse website over zijn methode en zodoende ook achter de juiste vertaling voor dit centrum voor conductieve therapie! Vreemd trouwens dat bepaalde termen in de vertaalwoordenboeken van Van Dale wel voorkomen, maar niet zijn opgenomen in hun grote broer Nederlands. Dankzij dit gepuzzel weet ik nu bovendien dat er bij de toepassing van deze methode een wezenlijk verschil bestaat tussen Duitsland en Nederland. Duitse kinderen met een handicap die volgens deze methode worden behandeld krijgen les in een apart centrum. Zij komen dus niet of nauwelijks met niet-gehandicapte kinderen in aanraking, terwijl hun Nederlandse lotgenootjes – soms in een aparte klas – wel samen naar school gaan. Kijk, dat had ik nu weer niet verwacht te ontdekken in een tekst over architectuur!

5 juli 2007

Waarom kies je voor een bepaalde vertaling?
In een eerdere blog (22 juni) had ik hem al even genoemd: de workshop “Verantwoord vertalen, vertalen verantwoord” van Teamwork, waar ik onlangs aan deelnam. De mannen van Teamwork organiseren regelmatig dit soort bijeenkomsten met steeds wisselende thema’s en talencombinaties en ik neem er graag een dagje vrij voor! Je steekt er altijd iets van op, je werkt samen met gelijk gestemde zielen en ook voor het netwerken is zo’n bijeenkomst erg nuttig. De opzet was dit keer iets algemener van aard: we kregen vier verschillende onderwerpen uitgelegd door even zovele sprekers, waarna we zelf aan de slag mochten om de theorie in praktijk te brengen. Eén onderdeel wil ik eruit lichten, omdat het goed weergeeft wat ons beroep nu zo bijzonder maakt: de vertaling van culturele realia. Die term kan ik het beste uitleggen aan de hand van een sprekend voorbeeld: hoe zou je “Elfstedentocht”, een typisch Fries fenomeen, in het Engels kunnen vertalen? Harm Damsma, van huis uit Neerlandicus en inmiddels fulltime (literair) vertaler, gaf ons een bijzonder nuttig overzicht met voorbeelden en de bijbehorende vertaalstrategieën, waarvan we later bij het oefenmateriaal nog dankbaar gebruik zouden maken. De voorbeeldzinnen stamden uit de roman Trainspotting van Irvine Welsh en om jullie een indruk te geven van het soort vertaalpuzzels waarmee je dan te maken krijgt, geef ik hier één voorbeeldzin:
“They wir callin this cunt Boots because ay the drugs he wis cairyin”.
Boots is de naam van een grote drogisterijketen in Groot-Brittannië, vergelijkbaar met Etos of het Kruidvat in Nederland. In de oorspronkelijke Nederlandse vertaling was “Boots” onvertaald gelaten. Aan ons de schone taak om iets beters te verzinnen. Daarbij moesten we zowel rekening houden met het feit dat de roman zich in Schotland afspeelt als met het feit dat de hoofdpersonen zich in kringen van junkies bewegen. Het eerste is van grote invloed op de beschrijvingen en het laatste vooral op de dialogen! We hebben vele varianten voorbij horen komen, variërend van een Nederlands equivalent (Trekpleister) dat nogal discussie opleverde, omdat je nergens in Schotland immers een “Trekpleister” vindt tot de Gaper, de “kop” aan de pui waaraan apothekers en drogisterijen in Nederland in vroeger tijden herkenbaar waren. Hierover ontstond ook discussie, omdat we niet zeker wisten of de doelgroep van de roman deze term nog wel kent en bovendien wisten we niet of dergelijke koppen de pui van een drogisterij in Schotland sieren. Ons groepje kwam via een combinatie van de vertaalstrategieën “Veralgemeniseren” en “Benadering” tot de volgende oplossing: “Ze noemden die gozer de Apotheker vanwege alle poeders en pillen die hij bij zich had”. Met dit voorbeeld wordt zonneklaar dat cultuurgebonden realia een behoorlijke uitdaging vormen en een flink beroep doen op de creativiteit van de vertaler. De deelnemers in mijn groep waren erg enthousiast over deze presentatie en we vonden het allemaal jammer dat de tijd was omgevlogen. Het verzoek aan de heren organisatoren was dan ook: graag nog een keer en dan wat langer! Mochten jullie nog meer willen weten over de workshop, surf dan even naar www.vertaalweb.nl, daar vinden jullie mijn verslag van de hele dag.

28 juni 2007

Ooievaar, lepelaar!
Vandaag scheen de zon uitbundig in een blauwe lucht met witte wolken, kortom, prachtig Hollands zomerweer. Kennelijk vond boer Anton, onze achterbuurman, het een uitgelezen dag om te gaan maaien. Dat werd trouwens wel tijd ook! Een paar weken geleden konden de schapen hun koppen al nauwelijks meer boven het gras uitsteken, dus werden ze uit de wei gehaald. Vandaag was het de beurt aan het gras om een kopje kleiner te worden gemaakt. Als de boer klaar is met maaien zet hij een ander hulpstuk achter de trekker waarmee de plukken gras worden gekeerd - zo droogt het beter. Dat is precies het moment waarop veel vogels op het weiland neerstrijken. Druk tsjilpend en kakelend struinen ze door het weiland. Op enig moment ontwaarden we zelfs ooievaars. Dit keer hadden we niet eens een verrekijker nodig, zo dichtbij liepen ze. Met hun grote oranje snavels pikten ze druk in de grond, soms hadden ze iets te pakken, slikten dat door en beenden dan een eindje verder. Ik vond het een prachtig gezicht, vier van die joekels bij elkaar. Zoveel ooievaars heb ik in het vrije veld niet eerder gezien. Het kan haast niet anders of ze hebben ergens in de buurt hun nest. Na een paar uur was het maaisel blijkbaar droog genoeg, want de trekker reed zijn geijkte rondjes met opnieuw een andere aanhanger. Daarmee hoopt de boer het gras op in fraaie lange rijen. Benieuwd wat hij er dit keer weer van gaat maken: plastic keutels of rechthoekige pakketten. Tja, zo gaat dat als je langs het weiland woont: je krijgt verstand van allerlei agrarische werkzaamheden. Tot nu toe heb ik bij het vertalen helaas nog geen gebruik kunnen maken van al deze extra kennis. De boer is intussen teruggekeerd naar de boerderij. Eerst moeten de koeien gemolken, dan gaat hij zelf eten en daarna zal hij het gras wel verder 'opruimen'....
(klik op de foto om het plaatje te vergroten)

22 juni 2007

Over CAO's en Wiki-Bijbels
Na de feestvreugde van vorige week woensdag brachten we alle lege champagneflessen naar de glasbak en gingen over tot de orde van de dag. Er moest immers ook nog gewerkt worden. Het werd een gedenkwaardige week met veel afwisseling. Afgelopen vrijdag deed ik mee aan een door Teamwork georganiseerde workshop over "Verantwoord vertalen, vertalen verantwoord" (daarover een andere keer meer), begin deze week maakte ik een vertaling over alternatieve energiebronnen en afgelopen dinsdag duurde het laatste CAO-overleg dat ik mocht notuleren bijna tot in de kleine uurtjes (ik was om kwart voor één 's nachts pas thuis). Gelukkig is er wel een akkoord bereikt, maar gek genoeg kwam hier geen champagne op tafel. Mijn ogen zijn dus niet voor niets urenlang blootgesteld geweest aan de kurkdroge, geklimatiseerde lucht in de gebouwen van de werkgever in kwestie. Dat heb ik in mijn eigen kantoorruimte toch beter geregeld! Als er zo lang wordt vergaderd schrijf ik een aardige stapel papier vol, dus de uitwerking van al die krabbels vergt de nodige tijd. Toch vond ik nog een gaatje om te reageren op een oproep die ik in NRC Handelsblad tegenkwam, wederom in de rubriek "Woordhoek" (zie mijn blog van 8 juni). Er werden vrijwilligers gezocht om de bijbel in Statenvertaling van 1637 (!) over te tikken, zodat de tekst digitaal beschikbaar komt voor onderzoek naar de invloed van het Duits op het Nederlands. Het leek mij een spannende uitdaging, dus heb ik me direct gemeld bij Nicoline van der Sijs, de historisch taalkundige die zich hiermee gaat bezighouden. Ze had al diverse instanties verzocht om hulp bij haar onderzoek, fysiek en/of financieel, maar die deinsden allemaal terug voor dit "heidense" karwei. Er is kennelijk ook geen monnik meer voor dit soort werk te vinden, dus lag een oproep aan vrijwilligers, variërend van Neerlandici en taalkundigen met enige bijbelkennis tot dominees die enige ervaring hebben met oud-Nederlandse teksten, voor de hand. Het wordt een soort Wikipedia-project, maar dan met bijbelvertalingen als basis. Nicoline van der Sijs meldde me per kerende mail dat zich intussen al zoveel vrijwilligers hadden aangemeld dat ze met wachtlijsten moest gaan werken omdat ze niet meer dan 60 mensen tegelijkertijd kan begeleiden. Volgens mij is ze erg blij met de belangstelling van al die mensen die op haar oproep reageerden en die spontaan en geheel vrijwillig een steentje aan haar onderzoek willen bijdragen, want ze kondigde meteen de vervolgprojecten voor haar onderzoek aan. Op haar verlanglijstje staan namelijk nog een paar bijbelvertalingen waarvan geen digitale versie bestaat. Ze legde ook uit waarom de digitalisering vanaf papier niet is gelukt: de kwaliteit van het drukwerk is dermate slecht dat een gescande pagina met behulp van software niet kan worden uitgelezen. Hiernaast zie je hoe zo'n 17e-eeuwse bijbelpagina eruit ziet (klik op het plaatje om de tekst te vergroten). Wordt vervolgd!

14 juni 2007

Gistermiddag om kwart over vier kwam dan eindelijk het verlossende telefoontje: zoonlief is geslaagd! Natuurlijk ging onmiddellijk de vlag uit en het feestvarken moest direct op de foto. Vervolgens ben ik naar de slijterij en de vlaaienboer gesneld om champagne en taart te halen. De roze en witte bubbels vloeiden gisteravond rijkelijk en ook de vlaai ging grif naar binnen bij alle feestgangers. In het diepste geheim had ik namelijk een "surprise party" voorbereid voor familie en vrienden - missie geslaagd - want zeg nu zelf, zo'n mijlpaal moet toch uitbundig worden gevierd. Zoonlief mocht de champagne ontkurken en waagde zich zelfs, enigszins ontroerd, aan een dankwoord.
Wat is hij blij, want hij hoeft nu nooit meer naar 'school', zoals hij zelf zegt. Heerlijk, zo'n geslaagd kind en het werkt bepaald aanstekelijk, merk ik, want zelf loop ik ook te stralen. Er valt een last van mijn schouders nu het met intensieve begeleiding is gelukt om dit kind de middelbare school fatsoenlijk te laten afsluiten. Eindelijk kan hij gaan beginnen aan een vervolgopleiding die hij zelf heeft uitgekozen, zonder vervelende vakken die hem geen barst interesseren. Dat zal zijn motivatie ongetwijfeld ten goede komen. Maar eerst gaat hij feest vieren met zijn vrienden en afscheid nemen van zijn oude school. Eind van de maand volgt nog de officiële diplomauitreiking. Dat hoort er allemaal natuurlijk ook bij.

8 juni 2007

Ongetwijfeld kennen de trouwe lezers van NRC Handelsblad deze rubriek: onder de kop Woordhoek vult Ewoud Sanders elke week letterlijk een hoekje op de achterpagina over taal (zie: www.nrc.nl/woordhoek voor degenen onder jullie, bij wie NRC Handelsblad niet dagelijks op de mat valt). Meestal komen bepaalde Nederlandse uitdrukkingen aan de orde, soms duikt hij in de archieven om de oudste vermelding van een bepaald woord boven water te halen en soms, soms gaat het over vertalen. Zoals afgelopen week, toen hij tweemaal achter elkaar aandacht besteedde aan het fenomeen machinevertalingen, op dinsdag 29 mei onder de kop "Gehuppeld" en op maandag 4 juni onder de kop "Rederij kers". Volgens Sanders slaagt een aantal van die programma's erin om een heel behoorlijke vertaling te leveren van rechttoe rechtaan teksten. Tegelijkertijd gaf hij een aantal bijzonder hilarische voorbeelden van het tegendeel, want zodra woorden meer dan één betekenis hebben, slaan computers de plank regelmatig mis. Zo wordt "You entered the wrong code" dan in het Nederlands: "U bent de verkeerde code ingegaan" in plaats van "U hebt de verkeerde code ingevoerd". Door dit soort voorbeelden besef ik eens te meer dat de mens bij vertalingen niet gemist kan worden. Computers kunnen ons vertalers ontzaglijk veel tijd besparen door grote hoeveelheden woorden, vaste combinaties en uitdrukkingen in verschillende talencombinaties in een vertaalgeheugen op te slaan, maar taalgevoel heb ik bij mijn pc nog niet kunnen ontdekken. Dat is toch vooral een menselijk trekje. Gelukkig maar, anders zouden er nogal wat collega's op zoek moeten naar ander werk .... Overigens stipte Sanders in zijn stukjes nog een ander probleem aan: onleesbare handleidingen. Natuurlijk is het voor een fabrikant uit economisch oogpunt voordelig om juist zulke documenten door een machine te laten vertalen (dergelijke 'onleesbare' Nederlandse beschrijvingen van producten "Made in Taiwan" zijn jullie vast wel eens tegengekomen), maar of eindgebruikers van apparaten daar nu iets mee opschieten? Vooral de boekwerken die soms bij nieuwe pc's en printers worden geleverd zijn bijna niet om door te komen. Het is trouwens maar zeer de vraag of dat werkelijk een vertaalprobleem is. Als ik de (Engelse) brontekst vergelijk met de (Nederlandse) vertaling, klopt die meestal wel, maar vaak blijkt het origineel bijzonder moeizaam te zijn geformuleerd. In dat geval heeft de vertaler (m/v) de keuze uit twee alternatieven: dicht bij het origineel blijven of iets vrijer vertalen, waardoor de tekst in het Nederlands in elk geval een stuk soepeler loopt en dus ook prettiger leest. Bij handleidingen voor gewone apparaten voor gewone gebruikers pleit ik voor een vrije(re) vertaling: de belangrijkste doelstelling van de fabrikant zou immers moeten zijn dat elke consument de tekst gemakkelijk kan lezen en begrijpen, zodat het apparaat op de juiste wijze wordt geïnstalleerd en gebruikt. Zelfs als dat betekent dat er een iets vrijere vertaling nodig is om die doelgroep te bereiken, om maar even in marketingtermen te blijven. Machinevertalingen zullen ons ook in de toekomst blijven bezig houden. Gelukkig blijven vertalers (m/v) ook dan nog broodnodig en dat klinkt ons toch als muziek in de oren ...

3 juni 2007

Over een CAO in wording en een gala
Het was me het weekje wel! En even bijkomen in het weekend bleef beperkt tot een paar uurtjes zaterdagmiddag. Maar, eerlijk is eerlijk: de tuin ligt er netjes bij (mijn rug protesteert nog hevig van al het spitten, onkruid wieden en planten) en dat is meer dan ik had verwacht te kunnen doen aan het begin van dit dynamische weekend. Zo eindigde een rommelige, korte, maar volle werkweek, waarin ik tweemaal een CAO-overleg mocht notuleren. Een van de bijzondere woordcombinaties die in dat overleg werden gebezigd wil ik jullie niet onthouden. Tegenwoordig mogen er volgens de Wet Gelijke Behandeling in een CAO niet langer leeftijdsdiscriminerende regelingen worden opgenomen. Zo worden bedrijven gedwongen om een "leeftijdsfasebewust" personeelsbeleid te voeren. Dit is uiteraard een fraai voorbeeld van verhaspelen: "levensfasebewust" of "leeftijdsbewust" zou beter op zijn plaats zijn. Wat taalpuristen er ook van mogen vinden, het woord "leeftijdsfasebewust" staat nu eenmaal in CAO-overeenkomsten en is zo een volstrekt eigen leven gaan leiden.
Vrijdagmiddag eindigde het overleg iets eerder dan gepland en dat kwam mooi uit, want ik mocht voor deze keer naar Almere om een van mijn stiefzoons op te halen. En helaas, ook om 14.30 uur staat er op vrijdagmiddag al een forse file! Haast-je-rep-je terug naar Vleuten om te eten en zoonlief in zijn kostuum met stropdas te helpen. Hij werd om half negen op school verwacht voor het eerste eindexamengala sinds de oprichting van zijn school in hun spiksplinternieuwe gebouw in een wijk van Leidsche Rijn. Voor de gelegenheid hadden ze daar de rode loper uitgelegd. Aan het begin ervan stonden de rector en conrector in keurig pak om elke leerling apart te verwelkomen. Daarachter stonden alle andere docenten opgesteld, eveneens netjes in kostuum of japon. Onwennig schreden of schuifelden de leerlingen, al naar gelang de mate van verlegenheid of wiebelige schoenen met hoge hakken, over de rode loper in hun fraaie kleding, onder luid applaus van hun leraren en leraressen! Sommige leerlingen werden op ludieke wijze bij school afgezet, op een Harley Davidson, in een stretched limosine of in een stokoude Ford pick-up-truck. Ik vond het bijzonder ontroerend om mijn kind daartussen te zien lopen en heb - uiteraard - de nodige foto's gemaakt. Na afloop haalde ik een bijzonder enthousiaste zoon op die had genoten van een geweldig feest en dit een uitstekende afsluiting vond van de examenperiode. Het wachten is nu nog op de uitslag die op 13 juni moet komen. Uiteraard hopen wij van harte dat hij in één keer slaagt. Dan gaat hier de vlag uit en vloeit de champagne rijkelijk!

25 mei 2007

Een kwestie van smaak?
In eerdere blogs (18 en 23 februari) heb ik uitvoerig aandacht besteed aan het boek van Anna Enquist, “De Thuiskomst”, over het leven van de vrouw van de Britse ontdekkingsreiziger James Cook. Voor een dierbare blinde vriendin lees ik mijn blogs op cassette voor en toen ze deze bijdragen had gehoord, wilde ze graag weten of dit boek ook in het Duits was vertaald. Dankzij het feit dat Nederland een aantal jaren geleden speerpunt op de Frankfurter Buchmesse is geweest, worden de pennenvruchten van Nederlandse auteurs regelmatig in het Duits vertaald, zo ook de boeken van Anna Enquist. Waar kun je zulke informatie sneller vinden dan bij www.bol.com (of in dit geval de concullega in Duitsland: www.bol.de)? Ik moest wel even goed zoeken, want in het Duits bleek het boek “Letzte Reise” te heten. Een opmerkelijke keuze, vond ik in eerste instantie. Uit het verhaal had ik als terugkerend thema juist de thuiskomst gehaald – omdat ik vond dat dit aspect nadrukkelijker naar voren kwam dan de reizen zelf. Anderzijds heb ik begrip voor de keuze van de Duitse vertaalster, want het verhaal ontwikkelt zich inderdaad tot een climax, namelijk die laatste reis. James had zijn vrouw immers beloofd dat het afgelopen zou zijn met reizen en uiteindelijk kan hij die belofte niet waarmaken en vertrekt toch. Van die laatste reis keert hij echter niet terug. Is de keuze voor deze titel nu een kwestie van smaak of van interpretatie? Ik vind hem in het Duits in elk geval even krachtig als in het Nederlands, misschien juist wel vanwege het ontbreken van een bepalend lidwoord. Over smaak valt te twisten, zegt men, vandaar dat ik van mening ben dat dit een kwestie van interpretatie is.

21 mei 2007

Onze heer in het verkeer
Anderhalf jaar lang lieten we “Stanley” ons de weg wijzen. We toetsten het adres waar we heen wilden in zijn geheugen en Stanley deed de rest. Met zijn sappig Surinaams-Antilliaanse tongval loodste hij ons via de juiste afslagen naar de snelweg en spoorde ons niet alleen aan om vooral de afslag te nemen (“of een snoepje” – die deed het bij de kinderen altijd goed onderweg), maar bijvoorbeeld ook om “lekker te gaan cruisen op de snelweg”. Soms kreeg hij het op zijn heupen, als we het waagden om een nieuwe weg in te slaan die hij nog niet kende: “Ga terug man, keren, hier, hier!” Onze autoritten werden een stuk levendiger dankzij Stanley, die ons steevast aan het eind van elke rit smeekte om hem toch vooral niet achter te laten in deze buurt…
Op zijn schermpje konden we de gekozen route volgen, zien hoe hard we volgens de satelliet reden (kwam niet per definitie overeen met de getallen op de teller van de auto) en hoe lang we er nog over zouden doen. Zo zochten en vonden we moeiteloos onze weg in Frankrijk naar ons wintersportoord, naar de camping aan het Gardameer, naar de hockeyclubs in Midden-Nederland en uiteraard ook naar alle zakelijke adressen als dat nodig was. Gisteravond is Stanley ons ontvallen. Zomaar, op een zondagavond, letterlijk en figuurlijk. We hadden hem voor die ene keer achtergelaten in een buurt die volgens ons best netjes was, namelijk aan een van de doorgangswegen in ons dorp. Schuin tegenover de snackbar, waar we, na een heerlijk ontspannen lang weekend op de camping, even snel een patatje wilden halen om aansluitend een van de pubers naar huis te brengen. We zijn daar hooguit 10 minuten binnen geweest. Bij terugkomst vonden we de autoruit aan de bestuurderskant ingeslagen en Stanley en zijn schermpje met houder foetsie. Het fenomeen van auto’s kraken is intussen dus ook doorgedrongen tot in ons dorp. Normaal gesproken luisterden we altijd naar Stanley en namen hem mee naar binnen. We wisten dat hij populair was. Nu hoeft dat niet meer. Naast het verlies van een handig apparaat dat ook nog eens aardig wat geld heeft gekost, zitten we met een compleet vernield zijraam, een auto vol stukjes glas en de uren extra werk om dat allemaal weer gerepareerd en schoon te krijgen en, niet te vergeten, om aangifte te doen. Vanmorgen begon de werkweek dus met een bezoek aan de dichtstbijzijnde vestiging van Carglass… Gelukkig ontdekte ik nog een redelijk recente versie van het Shell 100.000 Stratenboek, dus we vinden onze weg wel weer. Maar daarmee hebben we Stanley helaas niet terug!

16 mei 2007

Op naar een lang weekend!
Ziezo, de aquaerobic-les van vanavond zit er weer op, mijn kleding heb ik intussen ook al ingepakt en mijn rugzak met Nintendo DS + spellen, boeken en tijdschriften (bij voorkeur de Duitse Geo, de Engelstalige National Geographic, HP/De Tijd en meestal ook een Frans, Duits en/of Engels vrouwenblad) staat klaar. Morgenochtend na het ontbijt verkassen we met het halve gezin weer naar ons stekkie aan het Veluwemeer. Onderweg pikken we de ontbrekende pubers op en wie weet gaan we ook nog even langs een kampeerwinkel om het probleem van de bijzettentjes op te lossen. Sommige winkels schromen niet om hun personeel zelfs op Hemelvaartsdag te laten werken en hoewel ik meestal niet te porren ben om op zon- en feestdagen langs aanbiedingen te slenteren, zit er in dit geval voor ons niks beters op vrees ik. Het weerbericht ziet er gelukkig al een stuk aangenamer uit dan eerder deze week in de voorspellingen, dus dat belooft wat voor de komende dagen. We zullen wel regelmatig heen-en-weer gaan rijden, want zaterdag is de laatste competitiedag van dit hockeyseizoen en die allerlaatste wedstrijd van het seizoen wilden onze pubers voor geen goud missen, maar het overgrote deel van dit lange weekend zullen we toch op de camping doorbrengen. Qua werk is alles voor de komende dagen geregeld, hoewel, de ondernemer in mij zal vrijdag toch af en toe even de behoefte voelen om de mail te bekijken. De rekening voor het mobiel inbellen van afgelopen maand viel uiteindelijk reuze mee, dus dat kan ik rustig nog een paar keer doen! Alle (trouwe) lezers van deze blog wens ik een bijzonder prettig, droog, zonnig en warm Hemelvaartsweekend. Geniet ervan, dat gaan wij uiteraard ook doen!